เฉินวั่นหลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นเค้ารอยยิ้ม โบกมือให้เหมือนบอกว่าจะขึ้นหน้าไปก่อน
อวี๋ชิงอึ้งไปนาน จนรถโรลส์-รอยซ์แล่นห่างออกไปแล้วจึงได้สติ โกรธจนหน้าแดงถึงหู รีบขับรถตามไปทันที
ยิ่งขับไกลออกไป สีหน้าของอวี๋ชิงยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ
เขาคิดว่าเฉินวั่นหลี่แค่พูดเล่นใหญ่ เอ็งเล่นงานเขา
แต่ไม่คิดว่ารถจะมุ่งหน้าไปยังปราสาทของดยุกอันดรีย์เสียจริง ๆ
และในที่สุดก็จอดอยู่หน้าประตูปราสาท
อวี๋ชิงลงจากรถทันที แล้วเสียบกายขวางเฉินวั่นหลี่เอาไว้ "นายบ้าหรือเปล่า! อันดรีย์เป็นดยุกแห่งไอร์แลนด์ ผู้มีสิทธิสืบราชสันตติวงศ์ลำดับแรกของราชวงศ์ นายจะฆ่าเขา?! นึกถึงผลที่จะตามมาหรือยัง!"
อวี๋ชิงรู้จักเฉินวั่นหลี่ไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลย
เขาเดาว่าเฉินวั่นหลี่ต้องเป็นปรมาจารย์ขั้นพลังแปรสภาพแน่นอน
ปรมาจารย์ขั้นพลังแปรสภาพที่ก้าวออกมาจากยุทธภพ อายุเพียงเท่านี้ ถือว่าเป็นอัจฉริยะเหนือธรรมดา ก็สมแล้วที่จอมพลเยี่ยจะเหลียวแลเป็นพิเศษ
แต่ปรมาจารย์ขั้นพลังแปรสภาพก็ไม่ใช่ผู้เหนือมนุษย์ ไม่ใช่ผู้ไร้เทียมทาน
ชนชาติเจอร์มานิกก็เป็นชนชาติโบราณ ย่อมมีผู้เหนือมนุษย์และนักพลังพิเศษของตนเอง
เฉินวั่นหลี่จะมาลอบสังหารดยุกของเขาที่นี่ คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานจริง ๆ หรือ?
"นายกลับไปได้! แต่อย่ามาขวางผม!" เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่พอใจ
อวี๋ชิงหัวเราะเยาะขึ้นทันที "ถ้าว่ากันในแวดวงยุทธภพ อนาคตของนายก็ไกลสุดกว้างจริง แต่ยังไม่พอเป็นทุนของความหยิ่งผยอง!
ในตระกูลลับและสำนักลับ คนอย่างนายก็ไม่ถือว่าเป็นอัจฉริยะอะไร ออกมาอวดโตข้างนอกนี่ ชีวิตอาจต้องเสียฟรีก็ได้!"
แต่เฉินวั่นหลี่ไม่แยแสจะพูดจากับเขาเลย ก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว ในอากาศเหลือเพียงภาพเงินซ้อนต่อกันเป็นสาย