นอกคฤหาสน์ หลังจากที่หลี่เมิ่งหยางและหยูชิงได้ยินเสียงปืนดังต่อเนื่องกันแล้ว ก็ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด ๆ อีกเลย ทั้งสองจึงพยักหน้าส่ายหัวไปด้วยกัน
คงเป็นอันว่าเฉินวั่นหลี่ต้องตายแล้วกระมัง!
ขณะนั้นเอง เห็นทิศทางประตูคฤหาสน์มีผู้คนเคลื่อนไหวโกลาหล มีรถยนต์แล่นออกมาต่อเนื่อง
ดูท่าทางน่าจะเป็นฝ่ายนักเลงกำลังถอนกำลัง
แต่เพราะห่างเกินไป ทั้งสองจึงมองไม่เห็นท่วงท่าเซ็งแซ่ของนักเลงแต่ละคน
จึงเข้าใจเองเองว่าคนเหล่านี้เป็นการถอนกำลังเมื่อภารกิจสำเร็จ
ทั้งสองพลอยออดอ้องถอนใจไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
นึกถึงผลงานในอดีตของเฉินวั่นหลี่ ในแผ่นดินใหญ่เขาคือผู้แข็งแกร่ง หากวัดจากอายุและผลสำเร็จทางวิชาบู๊แล้ว ก็นับได้ว่าเป็นบุรุษผู้กล้าแห่งยุคคนหนึ่ง
แท้จริงกลับต้องจบลงเพราะความเย่อหยิ่งของตัวเอง
นิสัยกำหนดชะตากรรม
บรรพชนเคยกล่าวไว้ว่า 'แข็งเกินก็หักง่าย' นี่แหละคือสุภาษณ์ที่ถูกต้องที่สุด!
"ไม่ต้องรอแล้ว! ได้เวลาไป!" หลี่เมิ่งหยางบอกคนขับรถแวบหนึ่ง แล้วหันไปถามหยูชิง "ท่านทหารฝ่ายทูต จะให้ส่งสักทางไหม?"
"ไม่เป็นไร!"
หลี่เมิ่งหยางพยักหน้ารับ รถยนต์ก็พุ่งออกไป
เพียงเพิ่งออกเดินทางได้ไม่นาน หลี่เมิ่งหยางก็อดใจไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาพ่อ: "เฉินวั่นหลี่ตายแล้ว!"
"อะไรนะ? เธอเห็นกับตาตัวเองเหรอ?" เสียงปลายสายของบิดาหลี่ตื่นตระหนกมาก
หลี่เมิ่งหยางกล่าวว่า "ถึงจะไม่ได้เห็นกับตา แต่แอฟเวรี..."
หล่อนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้บิดาฟังอย่างถี่ถ้วน
เมื่อประมุขตระกูลหลี่ฟังจบ แรกทีเดียวก็หายใจโล่งอกยาว แล้วดีใจจนเกือบบ้าคลั่ง "ข่าวนี้ต้องเก็บเป็นความลับเด็ดขาด เราได้ข่าวก่อนใคร ย่อมได้แบ่งผลประโยชน์มากกว่าคนอื่น!"