“พี่ชิงหย่า ผมมาแล้ว!”
“อืม...”
ขณะที่เฉินเหย่กำลังจะอัดปราณทั้งหมดในร่างเข้าไปในตัวจ้าวชิงหย่าคราวเดียว
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
เฉินเหย่าสะดุ้งวาบ หูผึ่งขึ้นทันที แม้เสียงฝีเท้าจะเบามาก แต่จังหวะนั้นเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นอาเล็กของเขาเอง
“เสี่ยวเหย่ หลับหรือยัง?”
เสียงของเฉินอวี่จู๋ลอดผ่านประตูเข้ามา เจือความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย
เฉินเหย่หันไปมองจ้าวชิงหย่าโดยไม่รู้ตัว สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ดวงตาของจ้าวชิงหย่าเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“หลับ...หลับแล้วครับ อาเล็กไม่ได้กำลังพักผ่อนอยู่เหรอ?”
เฉินเหย่พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่คอแห้งผาก ฟังอย่างไรก็เหมือนคนมีพิรุธ
“ตื่นแล้วก็เลยนอนไม่หลับ คิดว่าจะพาเธอกับชิงหย่าออกไปหาอะไรกินหน่อย จะไปด้วยกันไหม?”
เฉินเหย่กลืนน้ำลาย เหลือบเห็นจ้าวชิงหย่ากำลังโบกมือห้ามเขาอย่างแรง
“ไม่ไปครับอาเล็ก เมื่อกี้ผมเพิ่งพลิกตัวไปมานานกว่าจะได้นอน ตอนนี้ยังเวียนหัวนิดหน่อย อาไปเถอะครับ”
ด้านนอกเงียบไปสองวินาที
“ก็ได้ งั้นพักผ่อนดี ๆ นะ ฉันไปดูชิงหย่าหน่อย”
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไปทางห้องของจ้าวชิงหย่า หัวใจเฉินเหย่พลันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
จ้าวชิงหย่าได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เธอสะดุ้งตัวลุกพรวดเหมือนถูกไฟช็อต ตั้งท่าจะวิ่งออกไป เฉินเหย่คว้าข้อมือเธอไว้ทันที แล้วส่ายหน้าให้เธออย่างบ้าคลั่ง
ออกไปตอนนี้น่ะหรือ? นั่นไม่ต่างอะไรกับเดินเข้าไปติดกับเองหรือไง?
จ้าวชิงหย่าก็เพิ่งนึกได้ เธอกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ อ้าปากอยู่สองสามครั้ง แต่ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว
ในจังหวะนั้นเอง ปราณในร่างเฉินเหย่พลันทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้!
ก่อนหน้านี้ตอนลงเข็ม เขาถ่ายปราณเข้าไปเพียงส่วนหนึ่ง ปราณที่เหลือยังคงพุ่งพล่านอยู่ในร่าง บัดนี้ราวกับพบทางระบาย มันไหลผ่านมือที่เขากุมข้อมือจ้าวชิงหย่า แล้วถาโถมเข้าไปในร่างเธอรวดเดียว
จ้าวชิงหย่าสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปากเพิ่งจะอ้า เฉินเหย่ก็ยื่นมือไปปิดปากเธอได้อย่างว่องไว
“อื้อ...”
ขอบตาของจ้าวชิงหย่าแดงก่ำในพริบตา น้ำตาไหลพรากลงมา เธอจับแขนเฉินเหย่าไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
ปราณร้อนระอุสายนั้นไหลเวียนไปทั่วร่าง ความรู้สึกซาบซ่านแผ่จากหน้าอกไปถึงแขนขา ทั้งเมื่อยล้า ทั้งตึงแน่น แต่ก็สบายจนบอกไม่ถูก
“เสี่ยวเหย่?”
เฉินอวี่จู๋เรียกอีกครั้งจากนอกประตู
เฉินเหย่เกือบกัดลิ้นตัวเองขาด เขาฝืนใจตอบกลับไป
“มีอะไรหรือครับ อาเล็ก?”
“ชิงหย่าไม่อยู่ในห้อง เธอเห็นเขาหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวชิงหย่าก็ตัวแข็งทื่อ เธอส่ายหน้ารัว ๆ แววตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน
เฉินเหย่สูดหายใจลึก คอแห้งจนแทบมีควันออกมา
“เธอ...เมื่อกี้บอกว่าปวดหัว อยากออกไปสูดอากาศ อาจลงไปข้างล่างแล้วก็ได้ครับ”
จ้าวชิงหย่าปิดปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหลังมือเฉินเหย่า ร่างทั้งร่างซบอยู่ในอ้อมแขนเขา สั่นเทาไปหมด
ปราณยังคงทะลักเข้าไปไม่หยุด
เฉินเหย่าอยากหยุดก็หยุดไม่ได้
“งั้นฉันลงไปหาเขาก่อน เธอนอนต่อเถอะ”
ในที่สุดเสียงฝีเท้าก็ห่างออกไป เฉินเหย่าผ่อนลมหายใจยาว ร่างอ่อนยวบลง เหงื่อเย็นชุ่มเต็มแผ่นหลัง
จ้าวชิงหย่าพักอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะยันตัวลุกจากอ้อมแขนเขาได้ ใบหน้าแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม มุมตายังมีหยาดน้ำตาเกาะอยู่
“คราวหน้า...คราวหน้าบอกฉันล่วงหน้าได้ไหม...”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นแบบนี้ ปราณมันพุ่งออกไปเอง ผมห้ามไม่อยู่จริง ๆ”
ทั้งสองคนจ้องตากัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนถึงขีดสุด
ทั้งคู่รออีกนานถึงสิบนาทีเต็ม เมื่อแน่ใจว่าอาเล็กกลับเข้าห้องตัวเองแล้ว จ้าวชิงหย่าจึงหน้าแดงเรื่อย ๆ แอบกลับห้องไป
เฉินเหย่าปิดประตู พิงบานประตูหอบหายใจอยู่นาน
พอใจเย็นลง เขาก็รื้อหีบหนังเก่าใบนั้นจากก้นสุดของกระเป๋าเดินทาง เปิดฝาออก เผยให้เห็นเข็มเล็กเรียวยาวเรียงกันเป็นแถว เปล่งประกายสีเงินระยิบระยับ
ก่อนหน้านี้เขาถ่ายปราณออกไปจนหมด จากเข็มทั้งสิบสามเล่มเพิ่งปักไปได้แค่ห้าเล่ม ผลลัพธ์ย่อมลดลงแน่นอน
เขาต้องหาเวลาที่เหมาะสม ปักเข็มทั้งสิบสามเล่มให้พี่ชิงหย่าจนครบชุด
คิดได้ดังนั้น เฉินเหย่ก็เคาะประตูห้องจ้าวชิงหย่า
ประตูเปิดแง้มออก เธอโผล่หน้าออกมาเพียงครึ่งเดียว แววตาหลบเลี่ยง
“พี่ชิงหย่า ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”
เฉินเหย่ยกหีบหนังในมือให้เธอดู
“ก่อนหน้านี้ผมเคยเรียนวิชาฝังเข็มชุดหนึ่งจากหมอจีนอาวุโส น่าจะช่วยโรคหัวใจของพี่ได้ เมื่อกี้ผมถ่ายปราณเข้าไปแรงเกินไป แถมยังปักเข็มทั้งสิบสามเล่มไม่ครบ ผลลัพธ์เลยไม่แน่นอน”
จ้าวชิงหย่าชะงักไป ก่อนจะยกมือแตะหน้าอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“ให้ผมปักเข็มที่เหลือให้พี่เถอะ ทำซ้ำอีกสักสองสามครั้ง บางทีพี่อาจไม่ต้องขึ้นเขียงผ่าตัดอีกเลยก็ได้”
จ้าวชิงหย่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้าและเปิดประตูออก
“แต่เรื่องนี้ห้ามให้อาเล็กรู้เด็ดขาด ผมกลัวเธอจะคิดมาก”
จ้าวชิงหย่าหน้าแดง พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วนั่งลงข้างเตียง กัดริมฝีปากก่อนดึงคอเสื้อลง เผยผิวขาวเนียนบริเวณใต้ไหปลาร้า
คราวนี้เฉินเหย่ฉลาดขึ้นแล้ว เขาจ้องมองแต่จุดฝังเข็ม มือมั่นคงแต่ใจกลับไม่นิ่ง ถึงอย่างนั้นก็ยังปักเข็มที่เหลือทั้งแปดเล่มจนครบทีละเล่ม
เมื่อเข็มเล่มสุดท้ายปักลง จ้าวชิงหย่าก็ผ่อนลมหายใจยาว
“อุ่นจัง เหมือนก้อนหินที่หน้าอกถูกยกออกไปจริง ๆ ความรู้สึกเมื่อยล้าและอ่อนแรงก็หายไปแล้ว รู้สึกมีแรงขึ้นทั้งตัวเลย”
เธอลองยืนขึ้น แล้วเดินไปมาสองรอบในห้อง ฝีเท้าเบาสบายราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน สีเลือดบนใบหน้าก็กลับคืนมาให้เห็นอย่างชัดเจน
“เสี่ยวเหย่ เธอเก่งจริง ๆ!”
เฉินเหย่าเองก็โล่งใจตามไปด้วย แต่เขารู้ดีว่าต้นเหตุของโรคจ้าวชิงหย่ายังไม่หาย แม้จะถ่ายปราณเข้าไปจนเพียงพอและปักเข็มทั้งสิบสามเล่มครบแล้ว แต่ถ้าจะรักษาให้หายขาดก็ยังต้องทำอีกหลายครั้ง ใจร้อนไม่ได้
ขณะที่เก็บเข็มเงิน เสียงเปิดประตูก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น
เฉินอวี่จู๋กลับมาแล้ว ในมือหิ้วขนมสไตล์ฮ่องกงมาสองถุง
พอเข้ามาแล้วเห็นจ้าวชิงหย่ายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ใบหน้ามีเลือดฝาด ดูกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม เฉินอวี่จู๋ก็ยืนนิ่งอึ้งไปทั้งคน
“จ้าวชิงหย่า! ใครให้เธอลุกจากเตียง? ไม่รักชีวิตแล้วหรือไง!”
จ้าวชิงหย่ายิ้มร่าแล้วหมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ
“ดูฉันสิ เหมือนคนเป็นอะไรหรือเปล่า?”
เฉินอวี่จู๋วางถุงลงแล้วเดินเข้ามา ยื่นมือแตะหน้าผากจ้าวชิงหย่า จากนั้นจับข้อมือเธอตรวจดู คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“แปลกนะ เมื่อกี้หน้าเธอซีดเหมือนกระดาษ เพิ่งผ่านไปสิบกว่านาทีเอง ทำไมสีหน้าดีขึ้นขนาดนี้?”
จ้าวชิงหย่าเหลือบมองไปทางห้องของเฉินเหย่าอย่างรู้สึกผิด แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง
“สงสัยพอนอนพักเมื่อกี้ก็หายแล้วมั้ง อาซื้ออะไรมาเหรอ หอมจัง”
เฉินอวี่จู๋ยังคลางแคลงใจ แต่ก็ไม่ได้ซักต่อ เธอวางขนมลงบนโต๊ะกลาง
“เสี่ยวเหย่! ออกมากินขนมเร็ว!”
เฉินเหย่แอบกลับเข้าห้องตัวเองไปตั้งนานแล้ว เขาล็อกประตูแน่นหนา ก่อนตะโกนตอบผ่านประตู
“ไม่กินครับอาเล็ก วันจันทร์ผมต้องกลับไปฝึกงานที่โรงพยาบาลแล้ว ต้องเตรียมตัวล่วงหน้า พวกอากินกันเถอะครับ”
เฉินอวี่จู๋พึมพำว่าเด็กคนนี้นี่นะ แล้วก็ไม่ได้คะยั้นคะยออีก
เฉินเหย่ซ่อนเข็มเงินไว้ในช่องซ่อนของกระเป๋าเดินทาง นั่งขัดสมาธิบนเตียง แล้วเริ่มทบทวนเคล็ดวิชาในหัว
หลังจากถ่ายปราณทั้งหมดให้จ้าวชิงหย่า ตันเถียนของเขาก็ว่างเปล่า แต่ในชั่วขณะนั้นเอง เขากลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีสิ่งหนึ่งร้อนระอุกำลังเต้นอยู่ลึกเข้าไปในตันเถียน
มันดูคล้ายลูกแก้วเรืองแสง
กลุ่มแสงสีทองเล็ก ๆ ลอยอยู่ตรงใจกลางตันเถียนของเขา หมุนวนช้า ๆ พร้อมแผ่ไอร้อนละเอียดอ่อนออกมา
เส้นทางการฝึกเคล็ดวิชาก็แจ่มชัดขึ้นอย่างสมบูรณ์ในชั่วพริบตา นำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่าง หลอมแก่นแท้ให้เป็นปราณ แล้วโคจรจุลจักรวาล
เฉินเหย่หลับตาลง เริ่มโคจรพลังตามเคล็ดวิชา
พลังวิญญาณไหลทะลักเข้ามาจากจุดไป๋ฮุ่ยบนกระหม่อม เคลื่อนลงตามเส้นลมปราณอย่างช้า ๆ ทุกครั้งที่ผ่านจุดชีพจรแห่งหนึ่ง ก็ราวกับมีลวดเหล็กเผาไฟร้อนแดงทิ่มแทง
เจ็บ
เจ็บอย่างแสนสาหัส
แต่เฉินเหย่กัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย เขาโคจรจุลจักรวาลซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลอมพลังวิญญาณให้กลายเป็นปราณ จนรวมตัวเป็นลูกกลมได้อย่างไม่น่าเชื่อ
หรือว่านี่คือแก่นทองคำในตำนาน?!!!
แสงนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากสว่างเป็นมืด แล้วจากมืดกลับมาสว่างอีกครั้ง เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกหน เวลาบนโทรศัพท์ก็แสดงบ่ายสามโมงแล้ว
ทั่วร่างเหนียวเหนอะหนะ กลิ่นเหม็นรุนแรงซึมออกมาจากรูขุมขน ทั้งแขนและหน้าอกเต็มไปด้วยคราบมันสีเทาดำ
เฉินเหย่าเกือบถูกกลิ่นตัวเองทำเอาอาเจียน เขายกมือปิดจมูกแล้วพุ่งเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำแรงสุด
เขาขัดตัวถึงสามรอบเต็ม กลิ่นนั้นถึงจะจางหายไปหมด
เมื่อเช็ดตัวจนแห้งแล้วมายืนหน้ากระจก เฉินเหย่าก็ถึงกับนิ่งค้าง
คนในกระจกมีไหล่กว้างขึ้นกว่าก่อนหนึ่งช่วงอก กล้ามอกและกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน ทั่วร่างเปี่ยมด้วยความแข็งแกร่งและความเป็นชาย ดูไม่เหมือนนักศึกษาฝึกงานผอมแห้งบอบบางเมื่อวานเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นคนละคน
“เปลี่ยนไปมากเกินไปแล้วมั้ง...”
ขณะที่เขากำลังมองซ้ายมองขวาอยู่หน้ากระจก จู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตูห้องน้ำจากด้านนอก
“เสี่ยวเหย่ เธออยู่ข้างในหรือเปล่า ไปข้างนอกเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”
เป็นเสียงของจ้าวชิงหย่า น้ำเสียงฟังดูร้อนใจอยู่บ้าง