“พี่ชิงหย่า รอผมสักครู่นะครับ”
ตอนเรียนอยู่ที่วิทยาลัยแพทย์ มีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งชอบศึกษาการแพทย์แผนจีนในเวลาว่าง
ก่อนเรียนจบ เขายังมอบชุดเข็มเงินให้เฉินเหย่ชุดหนึ่งโดยเฉพาะ
เฉินเหย่เรียนศัลยกรรม ไม่ค่อยรู้เรื่องการแพทย์แผนจีน ก่อนหน้านี้จึงเก็บมันไว้ในกระเป๋าเดินทางมาตลอด ตอนนี้ได้โอกาสหยิบออกมาลองใช้พอดี
จ้าวชิงหย่ามองห่อผ้าใบเล็กในมือเฉินเหย่ด้วยความสงสัย
“นี่คืออะไรเหรอ?”
“พี่ชิงหย่า จริง ๆ แล้วผมพอรู้เรื่องฝังเข็มอยู่บ้าง ให้ผมลองดูได้ไหมครับ?”
จ้าวชิงหย่าชะงักไป ก่อนรอยยิ้มจาง ๆ จะปรากฏตรงมุมปาก
“ได้สิ ยังไงโรคของฉันก็ไม่มีหวังว่าจะรักษาหายอยู่แล้ว ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร”
จ้าวชิงหย่ารู้ดีว่าร่างกายของตัวเองใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว หลายปีมานี้เธอฝืนทนมาตลอด ไม่เคยขาดยา
ทั้งยาจีน ยาฝรั่ง สูตรยาพื้นบ้านที่รวบรวมมาได้ กระทั่งเคยขึ้นเตียงผ่าตัดและได้รับแจ้งว่าอาการอยู่ในขั้นวิกฤต
เมื่อก่อนเธอมักคิดว่าเพื่อลูก เพื่อครอบครัวนี้ เธอยังฝืนต่อไปได้อีกสักหน่อย
แต่ตอนนี้ความยึดมั่นนั้นหายไปแล้ว แม้แต่กำลังใจที่ค้ำจุนเธอมาก็หมดลง...
เฉินเหย่มองสีหน้าของจ้าวชิงหย่า ในใจร้อนรนอย่างเงียบ ๆ “พี่ชิงหย่า ผมจะหาทางรักษาพี่ให้หายให้ได้ แต่...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่ออย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “พี่ชิงหย่า อาจต้องเปิดผิวบริเวณหน้าอกออกมาสักหน่อย เพื่อให้ผมฝังเข็มได้สะดวกครับ”
จ้าวชิงหย่าชะงัก “อะไรนะ?”
“พี่ชิงหย่า ผมทำเพื่อรักษาพี่จริง ๆ อย่าคิดมากนะครับ...”
พอพูดจบ เฉินเหย่ก็แอบหงุดหงิดกับตัวเอง เหมือนยิ่งอธิบายก็ยิ่งทำให้เรื่องยุ่งเข้าไปใหญ่
แสงแดดอบอุ่นส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบร่างจ้าวชิงหย่า ใบหน้าขาวผ่องของเธอแต้มสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
“ฉันเข้าใจ ตอนนี้เธอเป็นหมอ ส่วนฉันเป็นคนไข้ เธออยากทำอะไรก็ทำได้ ฉันจะให้ความร่วมมือ...”
คำพูดนั้นทำให้เฉินเหย่นึกถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนเมื่อคืนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เขายื่นมือที่สั่นเล็กน้อยลงไปดึงเสื้อของจ้าวชิงหย่าลง เผยผิวขาวราวหิมะที่มีรอยเขียวช้ำเป็นทาง ๆ ร่องรอยเหล่านั้นบอกเล่าอย่างเงียบงันว่าคนทั้งสองเมื่อคืนเร่าร้อนกันเพียงใด
“พี่ชิงหย่า ขอโทษครับ...”
เฉินเหย่ยื่นมือไปลูบผิวเธอเบา ๆ ราวกับถูกบางสิ่งชักนำ
รอยเหล่านั้นล้วนเกิดจากฝีมือเขาเมื่อคืน เสียงออดอ้อนขอความเมตตาของจ้าวชิงหย่ายังคงก้องอยู่ข้างหู ผิวบอบบางของเธอเพียงถูกสัมผัสก็ขึ้นรอยแดงได้แล้ว
ตอนที่เขารังแกเธอหนักเกินไป เธอยังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา สะอื้นเสียงเบา ตอนนั้นเขาโอบเอวบางนุ่มนิ่มของจ้าวชิงหย่าไว้ แทบอยากจะ...
เมื่อสัมผัสได้ว่าลมหายใจของเฉินเหย่หนักขึ้นเรื่อย ๆ จ้าวชิงหย่าก็ยิ่งเขินอาย ลมหายใจของเธอพลอยหนักตามไปด้วย ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนว่า “เมื่อคืนฉันเองก็ดื่มจนเมา เรื่องนี้จะโทษเธอฝ่ายเดียวไม่ได้”
เมื่อคืนจ้าวชิงหย่าอารมณ์ไม่ดี เดิมทีตั้งใจจะมาหาเฉินอวี่จู๋เพื่อระบายความในใจ แต่บังเอิญเหลือเกินที่เฉินอวี่จู๋เข้าเวรกลางคืนพอดี
ความอัดอั้นในใจทำให้เธออึดอัดจนทนไม่ไหว สุดท้ายจึงดื่มเหล้าคลายทุกข์อยู่คนเดียว
ตอนเฉินเหย่เข้าหาเธอเมื่อคืน จากความลนลานในตอนแรก เธอค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นยอมตามและให้ความร่วมมือ
ทุกครั้งที่เฉินเหย่ากระแทกร่างเข้าหาเธอ เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ท่วงท่าที่เขาจัดวางให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนชวนให้กระดากอาย รวมถึงถ้อยคำที่เขากระซิบข้างหูอย่างยากจะเอ่ยถึง... หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รู้ว่าการเป็นผู้หญิงจะมีความสุขได้ถึงเพียงนี้...
เฉินเหย่สูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้ถอนความสนใจจากใบหน้างดงามชวนใจหวั่นไหวของจ้าวชิงหย่า แล้วเริ่มฝังเข็ม
เมื่อฝังเข็มสิบสามเล่มแห่งความเป็นตายครบชุด พอถึงเข็มเล่มที่ห้า เฉินเหย่ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังจิตของตัวเองถูกใช้ไปจนเกินขีดจำกัดอย่างหนัก
เขาเปียกโชกไปทั้งตัวราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ สีหน้าซีดเซียวจนน่าตกใจ
“เสี่ยวเหย่ เธอไหวไหม? สีหน้าแย่มากเลย”
เฉินเหย่ฝืนความรู้สึกเวียนหัว เก็บเข็มกลับ “พี่ชิงหย่า ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ? สบายขึ้นบ้างไหม?”
“ดีขึ้นมากจริง ๆ ก่อนหน้านี้เหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับอยู่ตรงหน้าอก ต่อให้กินยาก็ยังอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แถมยังเจ็บมากด้วย”
“ตอนนี้หายใจสะดวกขึ้นเยอะ ความรู้สึกอึดอัดหนักอึ้งก็ลดลงมาก เสี่ยวเหย่ เธอมีฝีมือจริง ๆ นะ!”
เฉินเหย่ลุกขึ้นพลางยิ้มแล้วพูดว่า “ดีแล้วครับ ผมเวียนหัวนิดหน่อย ขอไปพักก่อนนะ”
เขายืนไม่มั่นคง ร่างจึงโถมไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ล้มทับลงบนตัวจ้าวชิงหย่า
จ้าวชิงหย่าครางเบา ๆ ทั้งสองสบตากัน
แม้จะมีเสื้อผ้าบาง ๆ กั้นอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ภาพความสนิทชิดเชื้อเมื่อคืนหวนกลับมาในความคิดของทั้งคู่
จ้าวชิงหย่ายกมือขึ้นดันหน้าอกเฉินเหย่โดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงแนวกล้ามอกของเขาอย่างชัดเจน ทั้งแข็งแกร่งและเปี่ยมความเป็นชาย
เมื่อคืนในห้องมืดเกินไป เธอมองรูปร่างหน้าตาของเฉินเหย่ได้ไม่ชัด ในใจจึงอดเสียดายอยู่ลึก ๆ ไม่ได้
มิน่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วบางคนยิ่งอายุมากก็ยิ่งหลงใหลหนุ่ม ๆ
อยากทำอีกสักครั้งจัง...
“พี่ชิงหย่า ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ? ตัวพี่ร้อนมากเลย”
น้ำเสียงของเฉินเหย่เต็มไปด้วยความห่วงใยและร้อนรน แต่กลับทำให้จ้าวชิงหย่าหน้าแดงจัดไปหมด
เธอรีบร้อนผลักเฉินเหย่ออกไปอย่างมือไม้พันกัน แล้วก็ยกมือขึ้นเช็ดปัดไปมาสองสามที
“อาจจะ... เพราะเมื่อกี้เธอฝังเข็มให้ฉัน แล้วขับพิษออกมา... ใช่ ฉันกำลังขับพิษอยู่ ฉันกลับห้องก่อนนะ”
จ้าวชิงหย่าลุกขึ้นแทบจะอย่างลนลาน เตรียมจะออกไป
น่าอับอายจริง ๆ เธอกลับเกิดความปรารถนาตามสัญชาตญาณต่อ ‘เด็ก’ ที่อายุน้อยกว่าเธอเกือบรอบ
เขาเป็นหลานชายของอวี่จู๋นะ!
ถ้าอวี่จู๋รู้เข้า...
ทว่าเฉินเหย่ไม่รู้เลยว่าจ้าวชิงหย่ากำลังคิดอะไร เขากลับเข้าใจว่าอาการป่วยของเธอกำเริบหนักขึ้น จึงยิ่งร้อนใจ
หรือว่าปราณที่ถ่ายเทเข้าไปจะน้อยเกินไป ผลถึงไม่ค่อยดี?
“พี่ชิงหย่า รอก่อน ให้ผมลองอีกครั้งนะครับ!”
“หา?”
เฉินเหย่รีบลุกขึ้นแล้วตามไป
จ้าวชิงหย่าเพิ่งวางมือลงบนลูกบิดประตู ก็ถูกเฉินเหย่ที่ร้อนใจคว้าข้อมือจากด้านหลัง ร่างของเธอถูกกดแนบกับบานประตู
“เสี่ยวเหย่ เธอ...”
จ้าวชิงหย่ารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะถูกเผาจนละลาย
เพื่อถ่ายเทปราณเข้าไปให้หมด เฉินเหย่สอดขาซ้ายเข้าไประหว่างขาทั้งสองข้างของจ้าวชิงหย่า ดันแยกออกจากกันจนห่างเท่าความกว้างของไหล่
เขาใช้มือทั้งสองข้างจับเอวเธอไว้แน่น แล้วปรับท่าทาง
จ้าวชิงหย่ายกมือทั้งสองข้างแนบกับบานประตูตามสัญชาตญาณ โน้มตัวไปข้างหน้า หย่อนเอวลง และยกสะโพกขึ้นสูง