“พี่ชิงหย่า เป็นอะไรไปครับ?”
เฉินเหย่ปิดฝักบัวแล้วตะโกนถามผ่านประตู หยดน้ำยังไหลจากปลายคางลงมา
“ผู้หญิงสารเลวที่ส่งรูปมาให้ฉันเมื่อคืนก็คือชู้ที่เฉียนเฉิงเลี้ยงไว้นอกบ้าน เมื่อกี้หล่อนเพิ่งส่งข้อความมานัดให้ฉันไปคุยที่ร้านกาแฟข้างนอก”
“เด็กผู้หญิงที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ แต่ปากกล้าเหลือเกิน พูดทำนองว่าอยากให้พวกผู้ใหญ่คุยกันดี ๆ”
พอได้ยินแบบนั้น เฉินเหย่ก็ยังไม่ทันใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัว ความโกรธไร้สาเหตุก็พุ่งขึ้นในใจ
เป็นชู้แล้วยังกล้านัดเมียหลวงออกมาคุยเองอีกหรือ?
นี่มันอวดดีหรือสมองมีปัญหากันแน่?
เขาคว้ากางเกงขาสั้นที่แขวนอยู่หลังประตูมาสวมรวดเดียว ทั้งที่ยังเช็ดน้ำออกจากตัวไม่แห้ง ก็เปิดประตูห้องน้ำออกพรวด
“พี่ชิงหย่า ผมไปเป็นเพื่อนครับ!”
จ้าวชิงหย่ายืนรอคำตอบอยู่หน้าประตู พอเงยหน้าขึ้นมองก็พลันชะงักค้างราวกับถูกสะกด ดวงตาไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างห้ามไม่อยู่
ไหล่กว้างขึ้นกว่าเดิม กล้ามอกแน่นเต็มตึงเป็นลอนชัดราวกับสลักด้วยมีด ไล่ลงมาเป็นกล้ามท้องเรียงตัวเป็นระเบียบ
เอวสอบกระชับ เส้นกล้ามเนื้อสองข้างพาดเฉียงหายเข้าไปใต้ขอบกางเกง
หยดน้ำเกาะอยู่บนไหปลาร้าและแผงอก ก่อนจะไหลไปตามร่องกล้ามเนื้อ ร่างทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความเป็นชายที่เติบโตเต็มวัยและเปี่ยมแรงดึงดูดอันตราย
หัวใจของจ้าวชิงหย่าสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
ในหัวมีเสียงอื้ออึง
ภาพเมื่อคืนพลันทะลักเข้ามาอย่างห้ามไม่อยู่ สัมผัสของร่างนี้ที่ทาบทับลงบนตัวเธอ ความร้อนระอุ รวมถึงเสียงหอบต่ำข้างหูที่ทำให้เธออับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี…
“พี่ชิงหย่า?”
เห็นเธอยืนนิ่งไม่ขยับ แววตาก็ดูเหม่อลอย เฉินเหย่จึงขยับเข้าไปใกล้สองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว อยากดูว่าเธอไม่สบายอีกหรือเปล่า
พอเขาเข้ามาใกล้ จ้าวชิงหย่าก็ลนลานถอยหลังหนึ่งก้าว ส้นเท้ากระแทกธรณีประตู ร่างจึงหงายหลังทันที
เฉินเหย่ตอบสนองไวมาก เขายื่นมือซ้ายโอบเอวเธอไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเป็นจังหวะ
ใบหน้าทั้งใบของจ้าวชิงหย่าแนบลงบนแผงอกเปียกชุ่มของเขา ปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นสบู่อาบน้ำผสมกลิ่นฮอร์โมนเพศชาย
หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว
อยากทำผิดซ้ำอีกสักครั้งจัง…
“พี่ชิงหย่า! หัวใจพี่ไม่สบายอีกแล้วหรือครับ? ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ ให้ผมฝังเข็มให้อีกครั้งไหม?”
เฉินเหย่มีสีหน้าร้อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
จ้าวชิงหย่าราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ จึงได้สติกลับมาทันที เธอรีบยกมือทั้งสองข้างดันอกเขา แล้วออกแรงผลักเขาออกไป
เขาเป็นหลานชายของอวี่จู๋!
เป็นเด็กที่เธอเห็นมาตั้งแต่เล็ก!
เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!
“นะ…นายเป็นผู้ชายทั้งคน ใส่แค่กางเกงขาสั้นแล้ววิ่งออกมาได้ยังไง! ดูไม่เหมาะเลย ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุย!”
ตอนพูดจ้าวชิงหย่ากวาดตามองไปทั่ว ไม่กล้ามองหน้าเขาเลย
เฉินเหย่ก้มมองตัวเอง เกาหลังศีรษะแล้วหัวเราะเจื่อน ๆ อย่างเขินอาย
“ขอโทษครับพี่ชิงหย่า ผมได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นทำเกินไป ก็เลยร้อนใจไปหน่อย”
จ้าวชิงหย่าไม่กล้าอยู่ต่อ เธอหันหลังแล้วแทบจะวิ่งออกจากห้อง พุ่งเข้าไปในลิฟต์ พอประตูลิฟต์ปิดจึงพิงหลังกับผนัง มือข้างหนึ่งกุมอกไว้แน่น
หัวใจเต้นแรงจนน่าตกใจ
ความร้อนบนใบหน้าก็ยังไม่ยอมจางลงเสียที
“จ้าวชิงหย่า ตั้งสติหน่อย เขาอายุเท่าไรกันเอง…”
เธอหลับตาแล้วสูดหายใจลึกหลายครั้ง
แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพร่างเปียกชุ่มของเขาเมื่อครู่นี้
“เด็กคนนี้มันตัวอันตรายต่อสาวใหญ่จริง ๆ… ร้ายกาจเกินไปแล้ว…”
ห้านาทีต่อมา เฉินเหย่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ปรากฏตัวที่ลานจอดรถใต้ดิน
รถโฟล์กสวาเกนสีขาวของจ้าวชิงหย่าจอดอยู่ในช่องติดผนัง เฉินเหย่เดินไปทางที่นั่งคนขับแล้วยื่นมือให้เธอ
“พี่ชิงหย่ายังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ให้ผมขับดีกว่าครับ”
จ้าวชิงหย่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งกุญแจให้เขาแล้วไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ
หลังรถออกตัว จ้าวชิงหย่าก็หันมามองเขา น้ำเสียงจริงจังขึ้น
“เสี่ยวเหย่ พอไปถึงแล้วอย่าหุนหัน ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะพูดอะไร นายปล่อยให้ฉันจัดการเอง เข้าใจไหม?”
เฉินเหย่ายิ้ม มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยไว้ ก่อนจะเหลือบมองเธอ
“วางใจเถอะครับพี่ชิงหย่า ผมนิสัยดีกว่าอาสาวตั้งเยอะ ไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามหรอก”
มุมปากของจ้าวชิงหย่าขยับเล็กน้อย ในใจแอบโล่งอกที่วันนี้อวี่จู๋ไม่อยู่บ้าน ถ้าอวี่จู๋อยู่ด้วย ด้วยนิสัยใจร้อนของเธอ พอไปถึงร้านกาแฟคงคว่ำโต๊ะได้ทันที
รถแล่นไปทางใต้ของเมือง จ้าวชิงหย่าพิงพนักหลับตาพักผ่อน ทว่าฝ่ามือกลับชุ่มเหงื่อตลอดเวลา
เกือบห้าโมง รถก็จอดหน้าร้านกาแฟริมถนนแห่งหนึ่ง
เฉินเหย่ช่วยจ้าวชิงหย่าเปิดประตูรถ ทั้งคู่เดินเข้าไปข้างในตามลำดับ
ในร้านมีคนไม่มาก แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลงบนโต๊ะไม้สีเข้ม กลิ่นหอมเข้มข้นของเมล็ดกาแฟอบอวลไปทั่ว
จ้าวชิงหย่ากวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะนั่งติดหน้าต่าง ร่างกายเกร็งขึ้นเล็กน้อย
“คนนั้นแหละ”
เสียงของจ้าวชิงหย่าเบามาก แต่เฉินเหย่ฟังออกว่ามีทั้งความแค้นและความคับข้องใจซ่อนอยู่
“ฉันเคยเห็นรูปเธอในโทรศัพท์ของเฉียนเฉิง”
เฉินเหย่มองตามสายตาของจ้าวชิงหย่า