"โอเค รู้แล้ว"
ในตึกสามชั้นเล็ก ๆ หลังหนึ่งที่เต็มไปด้วยการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดในท้องที่นั้น
ชายผิวดำคนหนึ่งสวมหมวกเบเร่ต์สีแดง วางโทรศัพท์ในมือลง
หันไปมองชายผมทองตาสีฟ้าซึ่งนั่งจิบวิสกี้อยู่บนโซฟา
บนโต๊ะเหล้า มีหมวกสีน้ำเงินตัวหนึ่งที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษ UN เขียนอยู่
คนที่กำลังดื่มอยู่นี้ก็คือหัวหน้าหน่วยรักษาสันติภาพของอเมริกัน พันโทไรอัน
ชายผิวดำเอ่ยปากว่า "ผู้บังคับบัญชาไรอัน ตามที่ท่านสั่ง ผมให้คนไปอุดตันเส้นทางไปยังโรงงานทางใต้จนหมดแล้ว ตอนนี้พวกคนเหยียนยังมาไม่ถึงก็ลดความเร็วลงแล้ว"
พันโทไรอันพูดอย่างไม่ใส่ใจ "เดี๋ยวจัดคนไปหนึ่งกลุ่ม คุกคามรถของพวกเขา แล้วบีบให้พวกเขาถอยกลับไป"
ชายผิวดำขมวดคิ้ว "แบบนี้... จะไปยั่วโมโหพวกเขาไหม?"
ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของกบฏ เขาย่อมเข้าใจดีว่าไม่ควรไปทำให้คนเหยียนโกรธ
เพราะอาคารหลายหลังในเมืองนี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาสร้างให้
รวมถึงโรงงาน โรงเรียน โรงพยาบาลอีกมากมาย
สิ่งเหล่านี้คือโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ
พูดง่าย ๆ คือ เมื่อพวกเขาชนะและได้ควบคุมพื้นที่จริง ๆ แล้ว พวกเขาจำเป็นต้องให้ประเทศเหยียนยอมรับสถานะของพวกเขา
ดังนั้น เว้นแต่จำเป็นจริง ๆ เขาไม่อยากไปยั่วโมโหสัตว์ใหญ่เช่นนี้เลย
แต่พันโทไรอันกลับไม่แยแส "โกรธแล้วจะเป็นอะไร? เธอต้องรู้ไว้ว่า อนาคตหุ้นส่วนของเธอคือเรา อาวุธและกระสุนของพวกเธอก็เป็นพวกเราที่ส่งให้อย่างลับ ๆ"
"ถ้าอยากชนะศึกนี้และเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงในเขตพื้นที่ เธอต้องฟังเราเท่านั้น"
"อีกอย่าง ให้คนของเธออย่าพกปืนก่อน แค่เอาไม้และมีดไป ขวดเพลิงก็ได้ สิ่งสำคัญคือทำให้พวกเขากลัวจนหนีไป"
"ข้อบังคับการรักษาสันติภาพมีอยู่ว่า นอกจากอีกฝ่ายจะใช้อาวุธก่อน หรือถูกโจมตีถึงขั้นเสียชีวิต เราห้ามตอบโต้เด็ดขาด"
พอได้ยินแบบนั้น ชายผิวดำก็ตาเป็นประกาย ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายแล้ว
จึงรีบสั่งคนไปจัดการ