ตึก—ตึก—ตึก—
เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีวิตส่งเสียงดังตึกๆ
บนเตียงคนไข้ หลูเซี่ยวกวงสวมหน้ากากออกซิเจน ร่างกายอ่อนแรงแทบขาดใจ
ไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาปฏิบัติภารกิจรักษาสันติภาพ โชคร้ายถูกเศษกระสุนปืนใหญ่ที่ระเบิดขึ้นด้วยความเร็วสูงกระแทกเข้าร่างกาย
ทำให้บาดเจ็บหลายจุด เลือดออกภายใน.....
ระหว่างที่มึนงง กึ่งหลับกึ่งตื่น เขาได้ยินเสียงคุ้นหู
หลูเซี่ยวกวงใช้แรงทั้งหมดยกเปลือกตาขึ้นเป็นร่อง พยายามมองให้เห็นเจ้าของเสียง
รองผู้บังคับกองพัน...ทำไมมาอยู่นี่?
ฉันฝันไปหรือเปล่า?
ฝันไปแน่นอน
นี่คงเป็นภาพชีวิตที่ลอยผ่านตาไปแล้วกระมัง......
หลูเซี่ยวกวงเพราะอาการบาดเจ็บหนักเกินไป พละกำลังหมด สลบไปอีกครั้ง
ข้างเตียงคนไข้ ฉินเฟิงสีหน้าแย่จนแทบจะหยดน้ำได้ สองมือกำราวเหล็กข้างเตียงแน่นราวกับจะบีบให้เปลี่ยนรูป
"ทำไม ถึงเป็นแบบนี้?"
ฉินเฟิงกัดฟัน พูดทีละคำมองไปที่อู่จิ้น
อู่จิ้นก้มหน้า เหมือนเด็กที่ทำผิด
กับเก๋อจื้อหย่ง เขายังพออธิบายได้
แต่กับฉินเฟิง เขาไม่มีความกล้าที่จะเอ่ยปากจริงๆ
ตอนนี้ สวี่เทียนไฉที่พันผ้าพันแผลเดินเข้ามา ช่วยอู่จิ้นอธิบาย
"รองผู้บังคับกองพัน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของอู่จิ้น ตอนนั้นเราปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนในเขตเอฟ ได้รับคำสั่งจากกองบัญชาการใหญ่ก็รีบไปโรงพยาบาลทันที"
"ระหว่างทาง ผมพยายามติดต่อผู้บังคับกองพัน แต่สัญญาณมีสัญญาณรบกวนตลอด ติดต่อไม่ได้ เราทำได้แค่รีบไปจัดการก่อน"
"ไม่คิดว่า เพิ่งถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน กระสุนปืนใหญ่ก็ตกลงมา......"