"มาแล้ว กู้ภัยมาแล้ว!"
ชั้นสองของโรงงาน ช่างเทคนิคเจ็ดแปดคนมองผ่านหน้าต่างไปเห็นฝุ่นคลุ้งแต่ไกล
ในฝุ่นนั้นคือขบวนรถที่ติดเครื่องหมายของกองกำลังรักษาสันติภาพแห่งประเทศเหยียนอย่างชัดเจน
เห็นความช่วยเหลือจากมาตุภูมิ ทุกคนตื่นเต้นสุดขีด
รีบใช้รีโมตเปิดประตูใหญ่โรงงานให้พวกเขาเข้ามา
ทุกคนเหมือนเด็กที่รอคอยขนมในเทศกาล ต่างกรูกันลงไปต้อนรับขบวนรถ
แต่เมื่อเข้าไปใกล้และเห็นรถของกองกำลังรักษาสันติภาพ พวกเขากลับค่อยๆ หยุดฝีเท้าลงทีละคน
รถเหล่านี้เกือบทุกคันได้รับความเสียหายอย่างหนัก ไฟหน้ากระจุย กระจกร้าวเป็นรอยแตกแน่นขนัด
น่ากลัวกว่านั้นคือ บนตัวรถยังมีรูเล็กๆ หนาแน่นจำนวนมาก
ดูออกทันทีว่าถูกกระสุนปืนยิง
ทุกคนไม่อยากจินตนาการว่ารถคันนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้างก่อนมาถึงที่นี่
เริ่มจากประตูหลังรถหุ้มเกราะถูกเปิดออก พร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดของโลหะเสียดสี
เก๋อจื้อหย่งห้อยแขนที่เลือดไหลไม่หยุด หายใจหอบหนักๆ ก้าวลงมาจากรถหุ้มเกราะ
ตามมาด้วยหยวนเฟิง จูฮุ่ยฮุ่ย สวี่เทียนไฉ ถังเหล่ย และคนอื่นๆ ลงจากรถ
สภาพพวกเขาก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน ทุกคนมีบาดแผลในระดับที่แตกต่างกัน
เมื่อครู่ พวกเขาถูกแก๊งอาชญากรท้องถิ่นปิดล้อมอยู่บนถนน
หยวนเฟิงจึงคิดแผนให้แก๊งอาชญากรท้องถิ่นกับกบฏต่อสู้กันเอง
ส่วนพวกเขาฉวยโอกาสตอนที่วุ่นวาย หาทางอ้อมไปด้านข้าง หาโอกาสฝ่าด่านออกไปอย่างสุดกำลัง
วิธีนี้ถือว่าดีมากจริงๆ