ปักกิ่ง อาคารสำนักงานเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครสนใจ
หน้าประตูมีป้ายชื่อโรงงานกระดาษXXแขวนอยู่
แต่แท้จริงแล้ว ที่นี่คือสำนักงานแห่งหนึ่งของหน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ
ในเวลานี้ ในห้องสอบสวนภายในอาคาร ผู้หญิงคนหนึ่งทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าเปื้อนเลือด ถูกล่ามไว้กับเครื่องจองจำรูปตัวกางเขน
หญิงคนนั้นชื่อหวังเฉียวหลิง เดิมทีเป็นผู้ช่วยอาจารย์ของสถาบันแห่งหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นนักโทษที่ดูน่าเวทนา
และทั้งตัวอ่อนแรงมาก ท่าทางเหมือนมีแต่ลมหายใจออก ไม่มีลมหายใจเข้า
ในเวลานี้ หญิงสาวคนหนึ่งที่มือเปื้อนเลือด ถือกระดาษคำสารภาพที่เปื้อนเลือด เดินออกมาจากห้องสอบสวน
ที่ปล่องบันไดสุดทางเดิน สวีอู่นั่งสูบบุหรี่ รออยู่อย่างเงียบ ๆ
ดูจากก้นบุหรี่ที่เกลื่อนพื้นแล้ว เขาน่าจะรออยู่ที่นี่มานานแล้ว
พอเห็นหญิงสาวเดินมา สวีอู่ก็รีบโยนบุหรี่ในมือลงพื้น แล้วยิ้มเข้าไปต้อนรับ
"หัวหน้าแผนกหลิว มีผลแล้วหรือยัง?"
หญิงคนนั้นชื่อหลิวหมิงเยว่ เป็นหัวหน้าแผนกที่อายุน้อยที่สุดในแผนกข่าวกรองความมั่นคงแห่งชาติ
หลิวหมิงเยว่ยื่นกระดาษที่เปื้อนเลือดให้เขา: "สายลับก่อนหน้านี้ไม่มีคุณค่ามากนัก รู้เรื่องไม่มาก ผู้หญิงที่ชื่อหวังเฉียวหลิงที่ส่งมาทีหลัง เป็นแกนหลักขององค์กรสายลับต่างประเทศ รู้เรื่องมาก"
"นางผ่านการฝึกต้านทานการสอบสวนมาบ้าง ปากค่อนข้างแข็ง เลยต้องใช้ความพยายามเล็กน้อย"
"พวกเธอไปจับคนตามรายชื่อก่อนได้เลย ตอนบ่ายฉันจะสอบสวนอีกรอบ ดูว่าจะถามอะไรเพิ่มเติมได้อีกหรือเปล่า"
มองดูกระดาษแผ่นนี้ที่เกือบจะถูกเลือดชะมอมไปหมดแล้ว สวีอู่อยากร้องบอกกับตัวเองว่า
คาดว่าอีกฝ่ายคงบอกสิ่งที่ควรรู้และสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาหมดแล้ว
ถ้าสอบสวนอีกครั้ง คงต้องตายในห้องสอบสวนแน่
แน่นอน สายลับไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายของประเทศ
จึงไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสิทธิมนุษยชนหรือความเคารพให้พูดถึง