“เกิดอะไรขึ้นครับ ผู้บริหารทุกท่าน? ทำไมพวกท่านมาอยู่ที่นี่หมด?”
หวังเฉียวหลิงเห็นคนเต็มห้อง ก็รีบทำความเคารพทันที จากนั้นก็ทำหน้างงๆ
ทุกคนหน้านิ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ มองเธอเหมือนจ้องคนร้าย
ฉินเฟิงลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ พูดเสียงเรียบๆ “ฉันควรเรียกเธอว่าเสี่ยวเฉาเว่ยเว่ย หรือเรียกเธอว่าผู้ช่วยอาจารย์หวังดี?”
สีหน้าหวังเฉียวหลิงเปลี่ยนไปทันที รีบถอยไปอยู่หลังจ้าวเผิงเฟย ชักมีดออกมาเสียบที่คอของเขา
สัมผัสได้ถึงคมมีดที่จ่ออยู่ที่ลำคอ ในตอนนั้นจ้าวเผิงเฟยสมองว่างเปล่าไปหมด
เขาไม่เข้าใจ เมื่อครู่ยังหวานชื่นกันอยู่เลย
จู่ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
นี่มันเซอร์ไพรส์ที่ตกลงกันไว้?
เซอร์ไพรส์จริงๆ เลยว่ะ!
หัวหน้าภาคอิเล็กทรอนิกส์ตะคอกเสียงต่ำ “หวังเฉียวหลิง เธอจะทำอะไร?”
หวังเฉียวหลิงจับจ้าวเผิงเฟยเป็นตัวประกัน ถอยร่นไปเรื่อยๆ
ตลอดเวลาเธอใช้จ้าวเผิงเฟยบังร่างกายของตัวเอง
เพราะตอนนี้ ทหารเหล่านั้นยกปืนเล็งไปที่เธอแล้ว
ผู้อำนวยการหวังกั๋วหวยตำหนิเสียงดัง “หวังเฉียวหลิง อย่าดื้อดึงเลย เธอหนีไม่รอดหรอก!”
หวังเฉียวหลิงไม่สนใจ ถอยไปถึงราวระเบียงทางเดิน จากนั้นก็ถีบจ้าวเผิงเฟยที่หลังปังหนึ่ง
อาศัยแรงดีดกลับนั้น เธอกระโดดตัวลงจากระเบียงชั้นสาม
พอทหารวิ่งมาถึง เธอก็ลงพื้นได้อย่างมั่นคงแล้ว และใช้การกลิ้งลดแรงกระแทก รีบวิ่งหนีไปทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว
จากตรงนี้ก็เห็นได้ว่าเธอมีความคล่องตัวสูงมาก ต่อให้เทียบกับรองหัวหน้าทีมลี่เจี้ยนอย่างหลิวเหยียน ก็ไม่แพ้กันเท่าไหร่
“ไล่ตามเร็ว!”
หวังกั๋วหวยตะโกนก้อง แล้วพาคนวิ่งตามไปทันที
ในที่เกิดเหตุ เหลือเพียงฉินเฟิงกับจ้าวเผิงเฟยที่ยืนงงอยู่
ถึงตอนนี้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็คิดออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น