"วันนี้พื้นที่ลาดตระเวนของพวกนายไม่ได้อยู่แถวโรงพยาบาลเลย ทำไมพวกนายถึงไปปรากฏตัวที่นั่น บอกข้าสิว่าเพราะอะไร?"
เก๋อจื้อหย่งเหมือนสิงโตที่โกรธเกรี้ยว ตะคอกถามอู่จิ้นอย่างแทบจะเป็นบ้า
บาดเจ็บเล็กน้อยสองคน บาดเจ็บสาหัสหนึ่งคน และเสียชีวิตอีกหนึ่งคน
ในฐานะผู้บังคับกองพัน เขาจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร
ถึงแม้ว่าคนที่เสียชีวิตจะไม่ใช่ลูกน้องของเขาโดยตรง แต่เป็นคนจากทีมรักษาสันติภาพชุดก่อน
แต่ก็เป็นทหารของประเทศเหยียนเหมือนกัน ชีวิตหนึ่งดับสูญไปเพียงเท่านี้ เขาจะตอบแทนครอบครัวของนายทหารผู้นั้นและหัวหน้าหน่วยงานของเขาได้อย่างไร!
อู่จิ้นบนใบหน้าเต็มไปด้วยความสกปรก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความละอาย: "ผู้บังคับกองพันครับ ผมขออธิบาย ผมได้รับคำสั่งฉุกเฉินจากกองบัญชาการใหญ่ แจ้งว่าโรงพยาบาลจะถูกกลุ่มก่อการร้ายโจมตี ผมเลยรีบพาคนไปช่วยอพยพประชาชนโดยทันที......"
"บ้าไปแล้ว!" เก๋อจื้อหย่งด่าเสียงหลง: "พวกนายอยู่ไกลขนาดนั้น ทหารรักษาสันติภาพญี่ปุ่นอยู่ใกล้กว่า แล้วยังมีเจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพจากประเทศอื่นๆ อยู่อีกทำไม?"
"ทำไมพวกเขาไม่ไปถึงที่เกิดเหตุก่อนเป็นคนแรก กลับเป็นพวกนายที่ไปถึงก่อน และพออพยพผู้คนได้ไม่นาน ระเบิดก็ตกลงมา?"
"อีกอย่าง ตอนที่ข้ามาใหม่ๆ ข้าไม่เคยบอกนายหรือไงว่า ภารกิจลาดตระเวนใดก็ตามที่นอกเหนือจากแผนที่วางไว้ ต้องรายงานข้าทันที? ทำไมนายไม่รายงานข้าเป็นคนแรก กลับตัดสินใจพาคนไปเอง?"
อู่จิ้นจนปัญญาจะแก้ตัว
ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน
กองบัญชาการใหญ่สั่งภารกิจมา เขาไม่ได้คิดอะไรให้มากความ รีบร้อนพาคนไป
ก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไรกันแน่