ตูม!
เสียงปืนใหญ่สนั่นสะเทือน
รถกระบะที่บรรทุกวัตถุระเบิดเต็มคัน ในตอนที่อยู่ห่างจากประตูไปประมาณหกเจ็ดเมตร
ก็ถูกกระสุนปืนใหญ่บดขยี้ด้วยแรงที่ถล่มทลาย ฉีกกระชากเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
รวมถึงคนที่ขับรถด้วย ระเบิดเป็นกองไฟที่ร้อนระอุ
คลื่นกระแทกของการระเบิดราวกับแส้ ฟาดออกไปในแนวนอน
แต่โชคดีที่หยวนเฟิงและจูฮุ่ยฮุ่ยพวกเขาคล่องแคล่วพอ ปีนหนีไปหลบอยู่หลังสิ่งกีดขวางได้ก่อนล่วงหน้า
ลมแรงพัดกระหน่ำเข้ามา เศษหินปลิวว่อนกระแทกอาคารดังเปาะแปะ
"หมุนปากกระบอกปืน!"
เห็นรถคันสุดท้ายคิดจะหนี ฉินเฟิงก็รีบเหยียบคันเร่งไล่ตามไปทันที
เขาตะโกนอยู่สองครั้ง ทหารที่กำลังบรรจุกระสุนอยู่ข้างหลังถึงจะได้ยิน
เมื่อกี้ระยะระเบิดค่อนข้างใกล้ เพราะไม่ได้สวมที่ครอบหูตัดเสียง จึงถูกคลื่นเสียงทำให้หูอื้อไปชั่วขณะ
แต่ไม่นาน ทหารคนนั้นก็ตั้งสติได้ รีบหมุนปากกระบอกปืนทันที
ล็อกเป้าหมายได้ ยิงกระสุนนัดหนึ่งเข้าไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ถึงแม้จะไม่โดนเป้าหมายโดยตรง แต่เศษกระสุนที่แตกกระจายก็ยังคร่าชีวิตเขาได้
จัดการปัญหาภายนอกเรียบร้อย ฉินเฟิงขับรถถังเลี้ยวกลับอย่างรวดเร็ว เข้าไปปิดช่องโหว่ของกำแพงโรงงาน
แล้วกำชับทหารที่อยู่ข้างใน ให้ระวังสังเกตการณ์ตลอดเวลา ถ้ามีเป้าหมายต้องสงสัยเข้ามาใกล้ ให้ยิงทันที
อันตรายคลี่คลาย หยวนเฟิงรีบออกมาดูสถานการณ์ เมื่อเขาเห็นฉินเฟิงกระโดดออกจากรถถังได้ สีหน้าตกใจมาก
"ฉินเฟิง นายมาได้ยังไง? รถถังคันนั้นมัน..."
"เรื่องมันยาว"
ฉินเฟิงไม่มีเวลาอธิบายมาก
รีบไปดูอาการของเก๋อจื้อหย่งทันที
"ผู้บังคับกองพัน เป็นยังไงบ้าง? ยังโอเคไหม? ได้ยินผมพูดไหม?"