ทางทิศเหนือของมหาวิทยาลัย หลังอาคารเรียนแห่งหนึ่ง ริมทะเลสาบที่สร้างขึ้นเอง
สองร่างเดินเล่นไปตามริมทะเลสาบใต้แสงจันทร์
จ้าวเผิงเฟยดูเก้กังเล็กน้อย ในขณะที่หวังเฉียวหลิงที่อยู่ข้างๆ กลับแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
"วันนี้ จู่ๆ ก็นึกชวนฉันออกมาเดินเล่นได้ยังไง? ไม่กลัวอาจารย์ฝ่ายปกครองจับได้หรือไง?"
"ก็... เมื่อเช้านายส่งไก่ทอดมาสองถัง ฉันคิดว่ายังไงก็ควรมาขอบคุณ... ต่อหน้านาย"
มองดูท่าทางงงๆ ของจ้าวเผิงเฟย หวังเฉียวหลิงก็ยิ้มออกมา
"ฉันบอกแล้วไง คนในครอบครัวเดียวกันไม่ต้องพูดจาเกรงใจ แล้วผู้หญิงซื้อของกินให้แฟนหน่อย มันผิดตรงไหน?"
"นาย... ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยใช่ไหม?"
"เอ่อ..."
จ้าวเผิงเฟยรู้สึกเก้อเขิน ไม่รู้จะตอบยังไง
หวังเฉียวหลิงหัวเราะร่า แล้วก็จูงมือเขาไปเอง:"งั้นก็แปลว่า ฉันได้ของดีมาครอบครองสิ?"
จ้าวเผิงเฟยถูกมือเล็กๆ อุ่นๆ จูงไว้ หัวใจเต้นแรงตึกตักขึ้นมาทันที
ถึงจะคบกันมาเกือบครึ่งปีแล้ว แต่ก็แค่พูดคุยกันเฉยๆ ยังไม่เคยมีอะไรถูกเนื้อต้องตัวกันเลยสักครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้จับมือผู้หญิง ทำให้เขาทั้งตัวตึงเครียดไปหมด
ตอนปฏิบัติภารกิจ เจอวิกฤตเอาตัวไม่รอด เขายังไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน
จ้าวเผิงเฟยถาม:"แล้วสรุป นายชอบฉันเพราะอะไรกันแน่?"
หวังเฉียวหลิงคิดอยู่นิดหน่อย แล้วพูด:"อาจจะเป็นเพราะ... ความซื่อตรง ใจดี บริสุทธิ์ของนาย... แล้วก็... ท่าทางโง่ๆ เซ่อๆ แบบนี้แหละ"
พูดจบ เธอก็เอานิ้วจิ้มปลายจมูกของจ้าวเผิงเฟย
จ้าวเผิงเฟยไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน หัวใจแทบกระโดดออกมาจากลำคอ มือก็เริ่มมีเหงื่อออกมาไม่หยุด
หวังเฉียวหลิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าร่างกายเขาแข็งทื่อ เธอกลับยิ้มแล้วถามว่า:"เผิงเฟย ทำไมมือของนายถึงได้เหงื่อออกเยอะขนาดนี้? หรือว่า... นายเป็นโรคไตเสื่อม?"