“ภัยแมลง...” หวังอันพึมพำเสียงต่ำ คิ้วขมวดเข้าหากัน
เมื่อตอนเก็บเกี่ยวเมื่อครู่ เขาเห็นรวงข้าววิญญาณหลายรวงถูกกัดกินจนแหว่งวิ่นอีกแล้ว เรื่องนี้ส่งผลต่อผลผลิตข้าววิญญาณอย่างยิ่ง
หากหาวิธีแก้ไขไม่ได้ทันท่วงที ต่อให้มีหยกจักรพรรดิชิง แต่ถ้าข้าววิญญาณมีจำนวนไม่พอ การยกระดับพลังบำเพ็ญก็ย่อมถูกจำกัด มิหนำซ้ำอาจทำภารกิจของปีนี้ไม่สำเร็จ ถึงตอนนั้นชะตากรรมที่จะถูกขับออกจากตลาดก็ยังคงรออยู่!
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการกับภัยแมลงอย่างไร จู่ ๆ ก็มีแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาส่งมาจากทะเลสำนึก เป็นหยกจักรพรรดิชิงที่เกิดความเปลี่ยนแปลง!
หวังอันใจไหววูบ รีบส่งจิตสำนึกเข้าสู่ทะเลสำนึกทันที
เห็นเพียงหยกสีเขียวอ่อนลอยอยู่กลางทะเลสำนึก ลวดลายบนผิวชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังเปล่งประกายแวววาวนุ่มนวลอยู่ราง ๆ
เขาสังเกตอย่างละเอียด แล้วพบว่าหลังดูดซับแก่นพลังสีเขียวจากข้าววิญญาณไปเป็นจำนวนมาก หยกกลับสว่างไสวกว่าเดิม!
หยกจักรพรรดิชิงสั่นไหวเบา ๆ ในฉับพลัน ลวดลายบนผิวส่องประกายขึ้นมาทันที แสงสีเขียวอ่อนโยนสายหนึ่งแผ่ออกมาจากหยก ลามไปตามจิตสำนึกของเขา ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับดวงตาทั้งสองข้างในที่สุด
ประกายสีเขียวที่ซ่อนเร้นอย่างลึกล้ำวูบผ่านดวงตาของหวังอัน จากนั้นทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันเปลี่ยนแปลงไป!
เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้ามองนาวิญญาณไกลออกไปโดยไม่รู้ตัว สภาพของข้าววิญญาณทุกต้นโดยรอบปรากฏชัดแก่สายตา!
เขามองเห็นความอวบเต็มของรวงข้าววิญญาณแต่ละต้น มองทะลุดินร่วนซุยลงไปจนเห็นรากที่หยั่งลึกใต้พื้นดิน แม้แต่รากฝอยเล็ก ๆ ที่เกาะอยู่ตามระบบรากก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน!
สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าคือ เขายังมองเห็นเงาร่างเล็กจ้อยที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปในดิน พวกมันคือแมลงที่กัดกินข้าววิญญาณ!
หวังอันใจสั่น หยกจักรพรรดิชิงดูดซับแก่นพลังและพลังชีวิตจากข้าววิญญาณแล้วกลับปลุกความสามารถใหม่ขึ้นมา ทำให้เขามองทะลุสภาพของพืชวิญญาณได้!
เขาพบว่าตนรับรู้สารอาหารที่จำเป็นต่อการเติบโตของข้าววิญญาณได้ ทั้งยังรู้ว่าดินผืนใดขาดความอุดมสมบูรณ์ และข้าววิญญาณผืนใดต้องการน้ำมากขึ้น ความรู้สึกราวกับควบคุมพืชวิญญาณได้เช่นนี้ทำให้เขามั่นใจขึ้นมาก!
“ศักยภาพของหยกจักรพรรดิชิงช่างยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้!” หวังอันตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
บัดนี้หยกดูดซับเพียงแก่นพลังจากข้าววิญญาณ ก็ปลุกความสามารถในการมองทะลุสภาพของพืชวิญญาณขึ้นมาได้แล้ว เห็นได้ชัดว่ายังมีศักยภาพอีกมากที่ยังไม่ถูกกระตุ้น
หากภายหน้าเขาเก็บเกี่ยวพืชวิญญาณระดับสูงขึ้น และดูดซับแก่นพลังที่เข้มข้นกว่าเดิม บางทีอาจปลุกความสามารถอันแข็งแกร่งอื่น ๆ ขึ้นมาได้อีก!
หวังอันรวบรวมสมาธิทั้งหมดไว้ที่นาวิญญาณเบื้องหน้า อาศัยความสามารถในการมองทะลุซึ่งหยกจักรพรรดิชิงมอบให้ สายตาของเขาทะลวงผ่านชั้นดินลงไป มองเห็นทุกสิ่งใต้พื้นดินอย่างชัดเจน
ไม่นานเขาก็พบปัญหาสำคัญของภัยแมลง คิ้วจึงขมวดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...” หวังอันพึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือความกระจ่าง “ภัยแมลงนี้มาจากใต้ดิน พอข้าววิญญาณเติบโตเต็มที่ พวกมันก็จะมุดเข้าไปในราก แล้วค่อย ๆ ทำลายข้าววิญญาณทั้งต้นจากภายใน มิน่าเล่าก่อนหน้านี้จึงไม่มีใครสังเกตเห็น!”
สายตาของเขาจับจ้องลงไปในดินลึก เห็นแมลงสีเหลืองดินตัวแล้วตัวเล่ากำลังเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า
แมลงเหล่านี้มีขนาดประมาณนิ้วมือ ลำตัวเต็มไปด้วยหนามแหลมเล็กละเอียด ส่วนหัวมีดวงตาประกอบคู่เล็ก ๆ ดูน่าเกลียดยิ่งนัก
พวกมันเคลื่อนที่ไปมาใต้ดินโดยมุ่งหน้าไปยังระบบรากของข้าววิญญาณที่เติบโตเต็มที่อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่ากำลังหาอาหาร ทันทีที่พบก็จะมุดเข้าไปในข้าววิญญาณเพื่อกัดกิน
ที่ทำให้หวังอันประหลาดใจยิ่งกว่าคือ แมลงเหล่านี้ดูเหมือนมีความสามารถในการซ่อนตัวเป็นพิเศษ ทั้งสีสันและรูปร่างกลมกลืนกับดินแทบจะแยกไม่ออก ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว หากไม่ได้พลังจากหยกจักรพรรดิชิงช่วยไว้ เขาคงไม่มีทางพบร่องรอยของพวกมันได้!
เช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจแล้วที่ผู้บำเพ็ญของหุบเขาชิงเสียและคนปลูกพืชวิญญาณคนอื่น ๆ สืบค้นกันมานาน แต่ก็ยังหาต้นตอของภัยแมลงไม่พบ
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นแมลงชนิดนี้มาก่อนเลย ตกลงมันคือตัวอะไรกัน...” หวังอันเต็มไปด้วยความสงสัย
ดูท่าหากต้องการรู้ที่มาของภัยแมลงนี้ คงต้องกลับไปตรวจดูบันทึกที่หอพืชวิญญาณในตลาดก่อน ว่าจะค้นพบเบาะแสหรือไม่
อีกทั้งตอนนี้เขาทะลวงขึ้นสู่ขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งแล้ว ตามธรรมเนียมของหอพืชวิญญาณในตลาด ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งเลือกเรียนวิชาเวทพื้นฐานสำหรับปลูกพืชวิญญาณได้หนึ่งวิชา เมื่อถึงขั้นหลอมปราณระดับสองก็เลือกได้อีกหนึ่งวิชา วิชาเวทเหล่านี้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการเพาะปลูกและดูแลพืชวิญญาณได้อย่างมาก
สำหรับหวังอัน วิชานิ้วทองเกิงและเคล็ดฝนเมฆาน้อยเป็นวิชาเวทสองแขนงที่จำเป็นต่อการทำนา เขาตั้งใจจะต้องได้มาครอบครองให้จงได้
เคล็ดฝนเมฆาน้อยใช้ประพรมหยาดฝนให้ข้าววิญญาณและปรับความชื้นในดิน ทว่าบัดนี้ยังไม่ใช่ฤดูแล้ง ความชุ่มชื้นในนาวิญญาณยังมีเพียงพอ จึงยังไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์นัก
ส่วนนิ้วทองเกิงนั้นต่างออกไป วิชาเวทนี้รวบรวมปราณทองเกิงให้กลายเป็นพลังนิ้วอันคมกริบ ใช้จัดการภัยแมลงที่กัดกินพืชวิญญาณได้โดยเฉพาะ เหมาะจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้านี้พอดี!
“รับวิชานิ้วทองเกิงมาฝึกก่อนแล้วกัน!” หวังอันตัดสินใจได้แล้ว
แม้เขาจะมีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้า ทำให้ฝึกฝนวิชาและวิชาเวททุกธาตุได้ยากกว่าคนทั่วไป อีกทั้งความเร็วยังช้ากว่ามาก แต่ข้อดีคือรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าเข้ากันได้กว้างขวาง สามารถฝึกฝนวิชาได้ทุกธาตุ ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญที่มีรากวิญญาณธาตุเดียวซึ่งถูกจำกัดด้วยธาตุประจำตัว
หลังจากวุ่นวายมาตลอดทั้งคืน ขอบฟ้าทางตะวันออกก็เริ่มสว่างเป็นสีขาว รุ่งอรุณค่อย ๆ มาเยือน
หวังอันแบกตะกร้าสะพายหลังที่เต็มไปด้วยข้าววิญญาณ เดินออกจากนาวิญญาณไปตามทางเล็กคดเคี้ยวระหว่างคันนา มุ่งหน้าไปยังตลาดบุกเบิก
ระหว่างทาง จู่ ๆ ก็มีคนทักจากคันนาข้างทางว่า “เสี่ยวหวัง จะกลับคนเดียวหรือ?”
หวังอันหยุดฝีเท้า หันไปตามเสียง เห็นผู้อาวุโสผมขาวโพลนนั่งอยู่บนคันนา กำลังเคี้ยวเสบียงแห้งชิ้นหนึ่งอย่างช้า ๆ
ผู้อาวุโสจางผู้นี้มาถึงตลาดก่อนหวังอันสองปี และเป็นคนปลูกพืชวิญญาณเช่นกัน
ผู้อาวุโสจางยิ้มอย่างเมตตา ก่อนกำชับว่า “สองวันนี้ได้ยินว่ามีสัตว์ปีศาจปรากฏตัวแถวทุ่งวิญญาณ ยามค่ำคืนยังได้ยินเสียงคำราม เจ้าต้องระวังตัวให้ดีเมื่ออยู่คนเดียว”
หวังอันรู้สึกอบอุ่นในใจ รีบพยักหน้าตอบ “ขอบคุณที่เป็นห่วง ผู้อาวุโสจาง ข้าจะระวังตัว”
ในจังหวะนั้น สายตาของผู้อาวุโสจางพลันจับจ้องมาที่หวังอัน สีหน้าชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนดวงตาจะเป็นประกาย เขาลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ แล้วสาวเท้ามาหาหวังอันอย่างรวดเร็ว พลางกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดี “เสี่ยวหวัง เจ้า...เจ้าทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับหนึ่งแล้วหรือ?! ดีจริง ๆ ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”
เขาบำเพ็ญมาหลายปี แม้จะมีพลังเพียงขั้นหลอมปราณระดับหนึ่ง แต่ก็ยังไวต่อความเคลื่อนไหวของพลังวิญญาณอยู่พอสมควร
หวังอันไม่คิดว่าตนเพิ่งทะลวงขั้นได้ไม่นาน ผู้อาวุโสจางก็สังเกตเห็นเสียแล้ว เขายิ้มอย่างกระดากอาย ก่อนประสานมือคำนับผู้อาวุโสจาง “ขอบคุณผู้อาวุโสจาง เป็นเพียงโชคช่วยเท่านั้น ไม่มีอะไรน่ายินดีนัก”
ผู้อาวุโสจางเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในตลาดที่หวังอันพูดคุยด้วยได้
บุตรชายและลูกสะใภ้ของผู้อาวุโสจางต่างเป็นผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณ เมื่อสองปีก่อนทั้งคู่ติดตามผู้บำเพ็ญของหุบเขาชิงเสียไปบุกเบิกพื้นที่แนวหน้า จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่กลับมา เหลือเพียงเขาเฝ้าอยู่ในตลาดตามลำพัง อาศัยดูแลนาวิญญาณไม่กี่หมู่ประทังชีวิต
ตอนหวังอันเพิ่งมาถึงตลาด เขาไม่รู้เรื่องการเพาะปลูกข้าววิญญาณเลยสักนิด ผู้อาวุโสจางเป็นผู้ชี้แนะเคล็ดลับให้เขาอย่างอดทนหลายประการ ช่วยให้เขาผ่านพ้นอุปสรรคในช่วงแรกมาได้
“จะเรียกว่าโชคช่วยได้อย่างไร นี่เป็นผลจากความพยายามของเจ้าเองทั้งนั้น!” ผู้อาวุโสจางตบไหล่หวังอัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม “เด็กคนนี้ขยันขันแข็งและตั้งใจทำงาน จะทะลวงขั้นได้ก็เป็นเรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น ต่อไปในตลาดเจ้าก็จะมีความมั่นใจมากขึ้น ไม่ต้องถูกกลั่นแกล้งเหมือนเมื่อก่อนอีก”
หวังอันซาบซึ้งใจ เขาพูดคุยกับผู้อาวุโสจางอีกสองสามประโยค ก่อนแบกข้าววิญญาณเดินหน้าต่อไปยังตลาด
ไม่นานนัก เค้าโครงของตลาดก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
ตรงทางเข้าตลาดซึ่งล้อมด้วยรั้วไม้ มีผู้บำเพ็ญของหุบเขาชิงเสียสองคนยังคงเฝ้าอยู่ที่เดิม สายตาเย็นชากวาดมองผู้คนที่เข้าออก
ภายในตลาดมีผู้คนอยู่ไม่น้อยแล้ว ส่วนใหญ่เป็นคนรับใช้เช่นเดียวกับหวังอัน บ้างแบกข้าววิญญาณไปส่งภาษีที่หอพืชวิญญาณ บ้างนำข้าววิญญาณจำนวนเล็กน้อยไปแลกของใช้จำเป็นตามร้านค้าในตลาด
หวังอันตรงไปยังหอพืชวิญญาณกลางตลาด อาคารแห่งนี้เป็นเรือนหินขนาดไม่เล็ก ตรงประตูแขวนป้ายไม้ที่เขียนคำว่า “หอพืชวิญญาณ” ไว้
หวังอันผลักประตูเข้าไป ภายในเรือนอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าววิญญาณ คนรับใช้หลายคนกำลังต่อแถวส่งข้าววิญญาณ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมตัวยาวสะอาดสะอ้าน นั่งอยู่หลังโต๊ะ มือประคองถ้วยชาร้อน ค่อย ๆ จิบอย่างเอื่อยเฉื่อย เขาคือจ้งเฟิงฮว๋า ผู้ดูแลงานคนรับใช้แห่งหอพืชวิญญาณ
หวังอันเดินเข้าไป แล้วเทข้าววิญญาณจากตะกร้าสะพายหลังลงบนแท่นหินสำหรับชั่งน้ำหนัก ก่อนกล่าวว่า “ท่านผู้ดูแลจ้ง ข้ามาส่งข้าววิญญาณ”
จ้งเฟิงฮว๋าวางถ้วยชาลง เหลือบตามองหวังอัน คิ้วขมวดขึ้นทันที แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
คนที่เขารังเกียจที่สุดก็คือพวกคนทำงานในทุ่งนาอย่างหวังอัน ผู้มีคราบโคลนและกลิ่นเหงื่อติดตัวอยู่ตลอดปี
ในสายตาของเขา กลิ่นตัวหวังอันเหม็นเหลือทน ทั้งยังทำพื้นสะอาดสะอ้านของเขาสกปรก