“ชั่งเถิด” จ้งเฟิงฮว๋าคร้านจะพูดกับหวังอันให้มากความ จึงโบกมือเรียกคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาชั่ง
ไม่นานก็ชั่งน้ำหนักข้าววิญญาณเสร็จ ได้ทั้งหมดหนึ่งสือสองโต่ว
คนรับใช้รายงานตัวเลขให้จ้งเฟิงฮว๋าทราบ เขาหยิบพู่กันขึ้นมาขีดเขียนสองสามทีบนสมุดบัญชีอย่างส่ง ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นกล่าวกับหวังอันด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ภาษีของตลาดเราปีนี้คือข้าววิญญาณคนละสิบสือ เจ้าเพิ่งจ่ายมาได้หกสือเท่านั้น... เหลือเวลาอีกราวสามเดือน เจ้าจัดการให้ดี อย่าให้ถึงคราวจ่ายไม่ครบแล้วถูกขับออกจากตลาด ค่อยมาหาว่าข้าไม่เตือน”
พอได้ยินตัวเลข “หกสือ” หวังอันก็อดใจสะท้านไม่ได้
ข้าววิญญาณที่เขาจ่ายไปก่อนหน้านี้รวมกันได้ห้าสือกว่าอย่างชัดเจน เมื่อนับรวมกับครั้งนี้อีกหนึ่งสือสองโต่ว ก็ควรจะมีมากกว่าหกสือ เกือบถึงเจ็ดสือแล้ว แต่จ้งเฟิงฮว๋ากลับลงบัญชีไว้เพียงหกสือ!
เห็นได้ชัดว่าส่วนที่หายไปถูกเขาหักเอาไปอีกแล้ว!
หวังอันข่มความไม่พอใจในใจไว้ ได้แต่ก้มหน้าตอบว่า “ข้าทราบแล้ว ท่านจ้ง”
เขาอยู่ในตลาดมาได้สามปี ทุกครั้งที่จ่ายข้าววิญญาณประจำปี จ้งเฟิงฮว๋าจะหาเหตุผลต่าง ๆ มาหักเอาไว้ ท่าทางตะกละตะกลามจนน่าเกลียด!
หวังอันมองจ้งเฟิงฮว๋าที่นั่งอยู่หลังโต๊ะด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง เขารู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะมีเรื่องกับอีกฝ่าย
ระดับบำเพ็ญของจ้งเฟิงฮว๋าอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสาม สูงกว่าตัวเขาที่เพิ่งทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งถึงสองขั้นย่อย ความต่างของพลังฝีมือห่างชั้นกันอย่างมาก
ด้วยพลังฝีมือและสถานะในยามนี้ เขาไม่มีทางต่อกรกับอีกฝ่ายได้เลย หากพลาดพลั้งเพียงนิด ไม่เพียงจะถูกกลั่นแกล้งลับหลัง แม้แต่สิทธิ์รับวิชาเวทก็อาจถูกริบไปด้วย!
หวังอันยังจำได้ว่าเคยได้ยินคนรับใช้คนอื่นพูดว่า ตามกฎของหุบเขาชิงเสีย หากผู้บำเพ็ญเพียรทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับกลาง หรือก็คือขั้นหลอมปราณชั้นสี่ ก่อนอายุสามสิบ ก็จะมีสิทธิ์พ้นจากสถานะคนรับใช้และได้เป็นศิษย์สายนอกของสำนักเซียน
ปีนี้จ้งเฟิงฮว๋าอายุใกล้สี่สิบแล้ว แต่กลับติดอยู่ที่ขั้นหลอมปราณชั้นสามมาโดยตลอด ไม่อาจทะลวงถึงชั้นสี่ได้เสียที จึงถูกสำนักเซียนส่งมายังตลาดบุกเบิกอันห่างไกลแห่งนี้ ให้ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลคนรับใช้
ในโลกบำเพ็ญเซียน การทะลวงจากขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งถึงชั้นสามค่อนข้างง่าย ขอเพียงสะสมพลังปราณได้เพียงพอ ส่วนใหญ่ก็เลื่อนขั้นได้อย่างราบรื่น ทว่าระหว่างขั้นหลอมปราณชั้นสามกับชั้นสี่กลับมีคอขวดอยู่ นี่คือเส้นแบ่งสำคัญระหว่างขั้นต้นกับขั้นกลางของขั้นหลอมปราณ
คอขวดนี้มิใช่สิ่งที่จะทะลวงผ่านได้ด้วยการสะสมพลังปราณเพียงอย่างเดียว จำต้องมีพรสวรรค์มากพอ ทั้งยังต้องอาศัยวาสนาบางอย่าง ผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างส่วนใหญ่จึงติดอยู่ตรงนี้ไปตลอดชีวิต ไม่อาจก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมปราณระดับกลางได้ จ้งเฟิงฮว๋าก็เป็นหนึ่งในนั้น
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงมักแผ่ความเกรี้ยวกราดอย่างไร้สาเหตุใส่เหล่าคนรับใช้อยู่เสมอ
หวังอันข่มความคิดในใจลง สีหน้าแสดงความเคารพ แล้วกล่าวกับจ้งเฟิงฮว๋าอย่างสุภาพว่า “ท่านจ้ง ศิษย์เพิ่งทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง ตามกฎของหุบเขาชิงเสีย ศิษย์ควรได้รับวิชาเวทพื้นฐานสำหรับปลูกพืชวิญญาณหนึ่งวิชา ขอท่านผู้ดูแลโปรดอนุญาต”
ตั้งแต่หวังอันก้าวเข้าประตูมา จ้งเฟิงฮว๋าก็สังเกตเห็นเรื่องนี้แล้ว ครั้นถึงตอนนี้เขาจึงเงยหน้าขึ้นพิจารณาหวังอันอีกครั้ง
ไม่นานก็ละสายตาไป แล้วกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ไปที่โถงด้านในเองเถิด”
ในสายตาจ้งเฟิงฮว๋า หวังอันทะลวงขั้นช้าเกินไป ต่อให้บัดนี้กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง ก็ไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การใส่ใจ พรสวรรค์รากวิญญาณปะปนทั้งห้าธาตุของเขาก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ ไม่มีทางเติบใหญ่ได้
หวังอันรีบรับคำ แล้วเดินผ่านโถงใหญ่ของหอพืชวิญญาณไปยังโถงด้านในของเรือนชั้นหลัง
ภายในโถงด้านในมีชั้นหนังสือหลายชั้น บนนั้นจัดวางตำราวิชาเวทและคัมภีร์ไว้อย่างเป็นระเบียบ คนรับใช้ชราสวมเสื้อสั้นสีเทาคนหนึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตู ทำหน้าที่ลงทะเบียนผู้มารับของ
หลังลงทะเบียนกับคนรับใช้ชราเรียบร้อย หวังอันก็หยิบสมุดเล่มเล็กปกเหลืองหม่นออกมาจากชั้นหนังสือ มันคือคู่มือวิชา “นิ้วทองเกิง”
สมุดเล่มนี้บางมาก มีเพียงสิบกว่าหน้า ภายในเขียนเคล็ดการฝึกและวิธีเดินพลังของวิชา “นิ้วทองเกิง” ด้วยพู่กัน ลายมือเป็นระเบียบ อ่านปราดเดียวก็เข้าใจ
หวังอันยัดคู่มือเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อมีวิชาเวทนี้บวกกับความสามารถของหยกจักรพรรดิชิงแล้ว การแก้ปัญหาแมลงศัตรูพืชในแปลงวิญญาณก็มีหวัง!
หลังรับวิชาแล้ว หวังอันยังไม่ออกจากโถงด้านในทันที สายตากวาดผ่านชั้นหนังสือ เห็นตำราเกี่ยวกับการปลูกพืชวิญญาณและการป้องกันโรคแมลงอยู่ไม่น้อย หนังสือเหล่านี้อนุญาตให้คนปลูกพืชวิญญาณเปิดอ่านหรือยืมกลับไปได้ตามใจ
หวังอันเดินตรงไปยังชั้นหนังสือเกี่ยวกับโรคและแมลงศัตรูพืช แล้วดึงหนังสือหนาเล่มหนึ่งชื่อ “อธิบายโรคและแมลงศัตรูพืชวิญญาณอย่างละเอียด” ออกมา
ปกหนังสือเล่มนี้สึกหรอไปบ้างแล้ว หน้ากระดาษก็เหลืองหม่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามีคนเปิดอ่านมามาก
ภายในบันทึกโรคและแมลงศัตรูพืชที่พืชวิญญาณอาจพบเจอไว้อย่างละเอียด แต่ละชนิดมีภาพประกอบ พร้อมระบุวิธีป้องกันและกำจัดไว้ด้วย ตรงกับสิ่งที่หวังอันต้องการในยามนี้พอดี
คนรับใช้ชราที่เฝ้าอยู่หน้าประตูโถงด้านในเห็นภาพนั้น เพียงมองเขาแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย มิได้พูดอะไร
ช่วงนี้แปลงวิญญาณมีแมลงระบาดหนัก คนปลูกพืชวิญญาณหลายคนมาขอยืมหนังสือเล่มนี้ไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครหาวิธีแก้ปัญหาแมลงระบาดในยามนี้ได้
ในสายตาเขา หวังอันกำลังเสียแรงเปล่า ต่อให้อ่านหนังสือเล่มนี้ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้
……
……
หวังอันอุ้มหนังสือ “อธิบายโรคและแมลงศัตรูพืชวิญญาณอย่างละเอียด” กลับไปยังที่พักอย่างรวดเร็ว
ที่พักของเขาอยู่ริมสุดของตลาด เป็นกระท่อมไม้ที่ทรุดโทรมอย่างยิ่ง กระเบื้องบนหลังคาแตกหักอยู่บ้าง ผนังเต็มไปด้วยรอยร้าว เมื่อลมพัดมาก็ได้ยินเสียงหวีดหวิว
พอผลักประตูเข้าไป ภายในห้องว่างเปล่าจนน่าเวทนา นอกจากเตียงไม้ที่ปูด้วยเสื่อฟางเก่าขาดจนพอให้คนนอนขดตัวได้แล้ว ก็ไม่มีเครื่องเรือนอื่นอีก แม้แต่พื้นยังมีดินที่ไม่ได้ทำความสะอาดหลงเหลืออยู่ กลิ่นอับชื้นคลุ้งไปทั่วห้อง
หวังอันวางหนังสือลงบนพื้นข้างเตียง ปัดฝุ่นตามตัว แล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียง ก่อนหยิบคู่มือวิชานิ้วทองเกิงออกจากอกเสื้อและเริ่มศึกษา
นิ้วทองเกิงเป็นวิชาเวทพื้นฐานที่หุบเขาชิงเสียเตรียมไว้ให้คนปลูกพืชวิญญาณซึ่งเป็นคนรับใช้ เคล็ดการฝึกและวิธีเดินพลังนั้นเรียบง่ายอย่างยิ่ง
หวังอันทำตามบันทึกในคู่มือ หลับตาลง ตั้งสมาธิ แล้วลองชักนำพลังเวทจากวิชาฉางชิงในตันเถียนให้ไหลไปรวมที่นิ้วชี้ข้างขวา
ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังอันลืมตาขึ้นมองปลายนิ้ว แสงสีทองจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนนั้นจริง ๆ วูบไหวไม่มั่นคงราวกับหิ่งห้อย
เขาพยักหน้าเบา ๆ ดูท่าเขาจะเข้าใจวิธีใช้วิชานิ้วทองเกิงโดยคร่าวแล้ว
หวังอันลองสะบัดแสงสีทองที่ปลายนิ้วใส่กระดาษเก่าซึ่งวางอยู่ข้างเตียง ทันทีที่แสงสีทองสัมผัสกระดาษก็สลายหายไป ไม่ทิ้งแม้แต่รอยจาง ๆ
หวังอันรู้สึกจนใจอยู่บ้าง พลังของนิ้วทองเกิงที่เขาใช้ช่างอ่อนด้อยเกินไป อย่าว่าแต่จัดการแมลงหน้าตาน่าเกลียดในดินเลย แม้แต่กระดาษแผ่นบาง ๆ ก็ยังเจาะไม่ทะลุ
เขาจำได้ว่าคู่มือบันทึกไว้ว่านิ้วทองเกิงแบ่งเป็นสองขั้น ขั้นแรกคือสำเร็จเล็กน้อย ขั้นที่สองคือสำเร็จใหญ่ เมื่อฝึกจนสำเร็จเล็กน้อย แสงสีทองที่ปลายนิ้วจะตัดลำต้นข้าววิญญาณได้อย่างง่ายดาย ส่วนเมื่อสำเร็จใหญ่ก็จะทะลวงดินหนาหลายชุ่นได้ สามารถสังหารแมลงศัตรูพืชใต้ดินโดยตรง ทว่าสภาพของเขาในตอนนี้ยังนับว่าไม่ถึงขั้นเริ่มต้นด้วยซ้ำ
หวังอันไม่ยอมแพ้ ลองอีกหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ชักนำพลังเวทไปยังปลายนิ้ว แสงสีทองก็ยังอ่อนจางจนแทบไม่มีพลัง
เขารู้ดีว่านี่คือข้อเสียของรากวิญญาณปะปนทั้งห้าธาตุ การฝึกวิชาเวทใด ๆ ล้วนยากกว่าคนทั่วไป วิชาที่ผู้อื่นฝึกครั้งเดียวก็สำเร็จ เขาต้องฝึกซ้ำสิบกว่าครั้ง หรือแม้แต่หลายสิบครั้ง จึงจะพอแตะระดับเริ่มต้นได้
“ฝึกด้วยรากวิญญาณปะปน ได้ผลน้อยแต่ต้องลงแรงมากจริง ๆ...” หวังอันวางมือลง ใจเต็มไปด้วยความรู้สึก
หากต้องการฝึกนิ้วทองเกิงจนสำเร็จเล็กน้อย ด้วยพรสวรรค์ของเขาคงต้องใช้เวลาและสะสมพลังเวทอีกมหาศาล ในตอนนี้คงหวังพึ่งไม่ได้
เมื่อยังเพิ่มพลังของนิ้วทองเกิงไม่ได้ชั่วคราว หวังอันจึงหันไปสนใจหนังสือ “อธิบายโรคและแมลงศัตรูพืชวิญญาณอย่างละเอียด” แทน
เขานั่งข้างเตียง กางหนังสือบนตักแล้วพลิกอ่านทีละหน้าอย่างละเอียด สายตาจับอยู่ตามภาพประกอบและตัวอักษรในหนังสือ ไม่กล้าพลาดข้อมูลที่อาจเป็นประโยชน์แม้แต่น้อย
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป เมื่อหวังอันพลิกมาถึงช่วงครึ่งหลังของหนังสือ สายตาก็พลันสะดุดเข้ากับภาพภาพหนึ่ง
ในภาพเป็นแมลงสีเหลืองดิน ลำตัวเต็มไปด้วยหนาม แววตารวมอยู่เป็นกลุ่มที่หัวโปนเด่น รูปร่างคล้ายแมลงที่เขาเห็นในดินของแปลงวิญญาณอย่างยิ่ง!
เขารีบมองคำอธิบายใต้ภาพ แมลงชนิดนี้เรียกว่า “กู่ฝู่ซิน” ในหนังสือระบุว่ามันชอบซ่อนตัวอยู่ในดิน เคลื่อนไหวเชื่องช้า และมีลำตัวสีเหลืองดินคล้ายกับสีของดิน
เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังอันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา แมลงชนิดนี้ไม่ใช่ต้นตอของภัยแมลงที่เขาสังเกตพบก่อนหน้านี้หรอกหรือ?
แต่เนื้อหาในหนังสือกลับทำให้เขาสับสนขึ้นมาทันที ตามบันทึก กู่ฝู่ซินมีขนาดเล็กมาก โดยทั่วไปใหญ่เพียงเท่าเล็บมือ ทั้งยังอ่อนแอและไม่มีความสามารถพิเศษ ต่อให้ปรากฏในแปลงวิญญาณ ผู้บำเพ็ญเพียรก็สังเกตเห็นและกำจัดได้ง่าย ไม่น่าจะก่อภัยพิบัติร้ายแรงเช่นนี้ได้ ยิ่งไม่มีทางทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรของหุบเขาชิงเสียจนปัญญาได้
“ไม่ถูกสิ...” หวังอันขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง “กู่ฝู่ซินที่ฉันเห็นมีขนาดใหญ่เท่านิ้วมือ แถมยังกลมกลืนไปกับดินได้ ความสามารถในการซ่อนตัวยอดเยี่ยม แตกต่างจากที่หนังสือบันทึกไว้โดยสิ้นเชิง...”
หรือว่าเขาจำผิด?
หรือแมลงในแปลงวิญญาณตอนนี้จะเป็นกู่ฝู่ซินที่กลายพันธุ์?
หวังอันเต็มไปด้วยข้อสงสัย เขาปิดหนังสือ เก็บมันไว้พร้อมกับคู่มือวิชานิ้วทองเกิง แล้วตัดสินใจกลับไปยังแปลงวิญญาณทันที เพื่อสังเกตรูปร่างและพฤติกรรมของแมลงเหล่านั้นอย่างละเอียด ยืนยันให้ได้ว่าพวกมันเป็นกู่ฝู่ซินกลายพันธุ์หรือไม่
มีเพียงเมื่อรู้แน่ชัดว่าแมลงเหล่านั้นเป็นอะไร จึงจะหาวิธีแก้ไขที่ได้ผลได้
เมื่อนึกได้ดังนั้น หวังอันก็ไม่ลังเลอีก ลุกขึ้นผลักประตูแล้วมุ่งหน้าไปยังแปลงวิญญาณอย่างรวดเร็ว
เวลานี้ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นแล้ว คนรับใช้ส่วนใหญ่ในตลาดออกไปทำงานที่แปลงวิญญาณ ระหว่างทางจึงเห็นผู้คนแบกเครื่องมือเดินจ้ำอ้าวอยู่เป็นระยะ