ลงเขามาก็กวาดเรียบ

ตอนที่ 5 ระหกระเหินไร้ที่ซุกหัวนอน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมืองเปี้ยน

ชายหนุ่มสีหน้าหม่นหมองคนหนึ่งสะพายกระเป๋าเดินเข้ามาในโรงแรมเล็ก ๆ ทั่วไป เขาคือพังเทียนชงผู้ไร้บ้านนั่นเอง

“สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย”

เมื่อเห็นแขกเดินเข้ามา พนักงานต้อนรับสาวก็ยิ้มอย่างมืออาชีพ ก่อนเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

“มีห้องว่างไหมครับ”

“มีค่ะ คุณผู้ชาย”

“ขอห้องเดี่ยวห้องหนึ่งครับ”

“ได้ค่ะ รบกวนแสดงบัตรประชาชนด้วยค่ะ”

“หา?”

พังเทียนชงชะงักไปทันที ก่อนกล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “ไม่มีครับ... บัตรประชาชนหายไปแล้ว!”

“ขอโทษด้วยค่ะ คุณผู้ชาย ถ้าไม่มีบัตรประชาชนจะเข้าพักไม่ได้ นี่เป็นกฎค่ะ!”

“ช่วยผ่อนผันให้หน่อยได้ไหมครับ บัตรประชาชนผมหายตอนอยู่สนามบิน... อีกอย่าง ผมพักแค่คืนเดียว พรุ่งนี้ก็ไปแล้ว ได้ไหมครับ”

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ คุณผู้ชาย!”

พนักงานต้อนรับส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง “ฉันฝ่าฝืนกฎของโรงแรมไม่ได้ ไม่อย่างนั้นฉันต้องตกงานแน่ ๆ ขอให้เข้าใจด้วยนะคะ...”

“ถึงกับต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

“จริง ๆ ค่ะ ช่วงนี้ตรวจเข้มมาก...”

“นี่...”

พังเทียนชงถึงกับพูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าการเดินทางออกจากบ้าน บัตรประชาชนจะสำคัญถึงขนาดนี้

“โธ่เอ๊ย! เป็นเพราะยัยเด็กผมทองสองคนนั่นแท้ ๆ...”

พังเทียนชงบ่นพึมพำพลางเดินออกจากโรงแรม แล้วรีบควักนามบัตรใบนั้นออกมาจากกระเป๋า กดโทรออกตามหมายเลขที่อยู่บนนั้น

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”

เสียงเย็นชาดังมาจากโทรศัพท์มือถือ “ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าใครพูดคะ?”

“ใครเหรอครับ?”

พังเทียนชงเดือดดาลขึ้นมาทันที แต่ก็ข่มอารมณ์ไว้ก่อนกล่าวว่า “คนที่คุณยึดบัตรประชาชนไปนั่นไง นึกออกหรือยังครับ คุณไต้!”

“อ๋อ ไอ้หัวขโมยตัวจ้อยคนนั้นนี่เอง... มีธุระอะไรคะ?”

“ผม...”

พังเทียนชงแทบอยากด่ากราด ทำไมเธอถึงปักใจว่าเขาเป็นหัวขโมยกันนะ? แต่ถ้าอยากได้บัตรประชาชนคืน เขาก็ทำได้แค่อดทน

“ผมไม่มีบัตรประชาชน เลยเข้าพักโรงแรมไม่ได้ ช่วยคืนบัตรประชาชนให้ผมได้ไหมครับ? บอกที่อยู่มา ผมจะเรียกแท็กซี่ไปรับเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นคืนนี้หนุ่มหล่ออย่างผมคงต้องนอนข้างถนนแล้ว...”

“ฮึ ๆ!”

เสียงหัวเราะเย็นชาดังมาจากปลายสาย “ก็ดีสิ สมน้ำหน้า!”

“สมน้ำ...”

พังเทียนชงโกรธจนแทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง เขาสมควรโดนตรงไหนกัน? ผู้หญิงใจดำที่เห็นคนกำลังจะตายแล้วยังไม่ยอมช่วยคนนี้!

“ตู๊ด ๆ ๆ!”

ขณะที่เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ จู่ ๆ ปลายสายก็มีแต่เสียงสัญญาณว่าง เธอวางสายไปแล้ว

“เฮ้! ยัยเด็กปากเสีย...”

พังเทียนชงกัดฟันกดโทรออกอีกครั้ง คราวนี้เสียงผู้หญิงวัยกลางคนที่สุภาพมากดังขึ้นจากโทรศัพท์ “ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่...”

ปิดเครื่องไปแล้ว

คราวนี้พังเทียนชงหมดหนทางจริง ๆ ต่อให้เขามีความสามารถเหนือคนทั่วไป ก็ไม่มีทางตามหาตัวอีกฝ่ายผ่านสัญญาณได้

ดูท่าคืนนี้เขาคงต้องนอนข้างถนนจริง ๆ

เขาหิ้วกระเป๋าเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ตัวเลยว่าระหว่างทางได้เดินมาถึงหน้าสวนสาธารณะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

เขาคุ้นเคยกับสวนแห่งนี้มาก มันอยู่ข้างหมู่บ้านที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ในอดีต ตอนนี้หมู่บ้านถูกรื้อไปแล้ว แต่สวนสาธารณะยังอยู่เหมือนเดิม

ในความทรงจำวัยเด็ก เขามาเล่นที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ภูเขาและสายน้ำ ต้นหญ้าและต้นไม้ทุกต้นในสวน ล้วนยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

กลางสวนมีภูเขาจำลองสูงราวสิบกว่าเมตร ตอนเด็ก ๆ เขามักปีนขึ้นไปเล่น ยืนอยู่บนยอดเขาเล็ก ๆ แล้วยังมองเห็นอาคารที่บ้านตัวเองได้ด้วย

“ช่างเถอะ คืนนี้ฝึกวิชาในสวนก็แล้วกัน!”

พังเทียนชงคิดพลางเดินไปด้วย “ตอนเรียนวิชากับอาจารย์ บางครั้งก็ต้องนั่งสมาธิฝึกวิชาตลอดทั้งคืน เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก โชคดีที่ตอนนี้ยังเป็นฤดูร้อน อากาศก็ไม่หนาว...”

ยามนี้สวนสาธารณะเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงร้องกับเสียงลมที่แว่วอยู่ข้างหู แสงจันทร์ดุจสายน้ำโปรยลงบนโขดหินและต้นไม้ เปล่งประกายเย็นเยียบ ราวกับภาพฝัน

พังเทียนชงมาถึงข้างภูเขาจำลอง ปลายเท้าแตะพื้น ก่อนกระโดดเพียงสองสามครั้งก็ขึ้นไปถึงยอดได้อย่างง่ายดายกว่าตอนเด็กที่ต้องปีนขึ้นมาเยอะ

เขาวางกระเป๋าลง นั่งขัดสมาธิ แล้วค่อย ๆ หลับตา เตรียมเข้าสู่สภาวะฝึกวิชา

แต่ในชั่วขณะนี้ เมื่อได้มายังสถานที่คุ้นเคย ความทรงจำวัยเด็กก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นน้ำ ยากจะปัดเป่าให้พ้นไป

ในความทรงจำ มีเด็กหญิงอ้วนตัวน้อยผูกผมจุกชี้ฟ้าปรากฏขึ้น เธอเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของเขา อายุน้อยกว่าเขาครึ่งปี และอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ทั้งคู่มักเล่นด้วยกัน เข้ากันได้ดีมาก

พวกเขาเล่นปั้นดินด้วยกัน เล่นซ่อนหาด้วยกัน เล่นขายของด้วยกัน และเอาเงินค่าขนมมารวมกันซื้อไอศกรีมกิน...

เธอเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย โดยเฉพาะเวลาเล่นพ่อแม่ลูก เธอมักจะนั่งเป็นภรรยาตัวน้อยของเขาอย่างเงียบ ๆ เชื่อฟังทุกอย่าง

จริงสิ ตอนนั้น

เขาชื่อเสี่ยวหู่

เธอชื่อพั่งหยา

เขาเคยพาเธอมาปีนภูเขาจำลองลูกนี้ด้วย แต่เธอซุ่มซ่าม ปีนขึ้นมาไม่ไหว จึงได้แต่คอยอ้อนวอนอยู่ข้างล่าง “พี่เสี่ยวหู่! ดึงหนูขึ้นไปหน่อยได้ไหมคะ? หนูอยากขึ้นไปยืนข้างบน ดูบ้านของหนูบ้าง...”

“เธออ้วนเกินไป ฉันดึงไม่ไหวหรอก...”

“พี่ลองดูก่อนสิ! หนูจะช่วยออกแรงเองด้วย... อีกอย่าง เราสองคนเกี่ยวก้อยสัญญากันแล้วนะ พี่รับปากว่าพอโตขึ้นจะแต่งหนูเป็นภรรยา ผู้ชายที่ไหนจะไม่ดูแลภรรยาตัวเองกันล่ะ...”

เด็กหญิงอ้วนตัวน้อยเบิกตากลมโต บ่นอย่างจริงจัง สีหน้าดื้อดึงไม่ยอมแพ้

“ได้ ๆ พี่ดึงเธอขึ้นมาเอง...” ว่าแล้วเขาก็ลงไปดึงเธอขึ้นมา

เธอยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สีขาวสองซี่ “หนูรู้อยู่แล้วว่าพี่เสี่ยวหู่ไม่ทิ้งหนู...”

เขาจูงมือเล็ก ๆ ของเธอ ค่อย ๆ ปีนขึ้นไปทีละก้าว พอปีนขึ้นมาได้ครึ่งทาง ก็มีเจ้าหน้าที่สวมปลอกแขนแดงคนหนึ่งตะโกนเรียกพวกเขาไว้

“เด็ก ๆ ห้ามขึ้นไป อันตราย! รีบลงมาเดี๋ยวนี้...”

พวกเขารีบไถลลงมาอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ถูก “ปลอกแขนแดง” อบรมยกใหญ่ นับแต่นั้นทั้งคู่ก็ไม่กล้าปีนภูเขาลูกเล็กนี้อีกเลย

“เกือบยี่สิบปีแล้ว ไม่รู้ตอนนี้เด็กหญิงอ้วนคนนั้นอยู่ที่ไหน โตขึ้นมาจะหน้าตาเป็นยังไงนะ? เรื่องที่เธอจะมาเป็นภรรยาของเรา ยังนับอยู่หรือเปล่า?”

“ฮึ ๆ! ช่วงเวลาวัยเด็กช่างงดงามจริง ๆ!”

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านั้น พังเทียนชงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาส่ายหัวแรง ๆ ปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเริ่มเข้าฌาน...

ดวงดาวเคลื่อนคล้อย ดวงอาทิตย์ขึ้นและดวงจันทร์ลับฟ้า

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน

พังเทียนชงค่อย ๆ ถอนพลังจากการฝึก ยืดแขนเล็กน้อย แล้วพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาว ๆ ก่อนเดินลงจากภูเขาลูกเล็กอย่างช้า ๆ

เขาล้างหน้าอย่างลวก ๆ ที่อ่างล้างมือในห้องน้ำของสวนสาธารณะเพื่อให้สมองปลอดโปร่ง จากนั้นก็แวะกินปาท่องโก๋สองแท่งกับน้ำเต้าหู้หนึ่งชามที่ร้านอาหารเช้าริมทาง แล้วตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังบริษัทไต้คัง

เขาตั้งใจรักษาคำพูด วันนี้จะไปทำงานที่บริษัทไต้คังให้ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเอาบัตรประชาชนของตัวเองกลับคืนมา ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงต้องนอนข้างถนนอีก

พังเทียนชงยกมือเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง เปิดประตูขึ้นไปนั่ง แล้วกัดฟันพูดออกมาสี่คำ “อาคารไต้คัง!”

คนขับดูเหมือนจะรู้จักบริษัทไต้คังดี เขาไม่พูดอะไร เพียงหักพวงมาลัยอย่างคล่องแคล่วแล้วกลับรถออกไป

“คุณไต้! รอดูได้เลย...”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป