พังเทียนชงมาถึงอาคารไต้คัง ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูขวางทางไว้ทันที
“คุณครับ! กรุณาหยุดก่อน...”
เจ้าหน้าที่หนุ่มยื่นแขนออกมาขวาง แล้วถามว่า “คุณมาหาใครเหรอครับ?”
“ผมมาทำงาน!”
“บัตรพนักงานล่ะครับ?”
“วันนี้เป็นวันแรกที่มาทำงาน...”
“อยู่แผนกไหนครับ?”
“แผนกไหน...”
พังเทียนชงเกาหัว “ไต้เชียนเสวี่ยบอกให้ผมไปติดต่อรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคล... ดูนี่สิ นามบัตรที่เธอให้ผมมา ไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม? แอบอ้างเป็นประธานบริษัทพวกคุณหรือเปล่า...”
“คุณไต้...”
เจ้าหน้าที่รับนามบัตรไปดู ก่อนจะกวาดตามองพังเทียนชงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดว่า “ของจริงครับ รอสักครู่นะครับ ผมโทรไปยืนยันก่อน...”
เขาหันไปโทรศัพท์ จากนั้นกลับมาบอกว่า “เข้าไปได้เลยครับ ฝ่ายบุคคลอยู่ชั้นสาม...”
“ขอบใจนะเพื่อน”
พังเทียนชงสะพายกระเป๋าเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน ทันใดนั้นก็ถูกโอบล้อมด้วยตัวอาคารสูงตระหง่านและบรรยากาศอันวุ่นวาย
กลิ่นอายความทันสมัยพุ่งเข้าปะทะ ใต้หน้าต่างกระจกบานใหญ่เห็นเหล่านักธุรกิจในชุดสูทเนี้ยบเดินขวักไขว่ ภายในอาคารสำนักงานก็มีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย เป็นภาพความวุ่นวายที่ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย
เมื่อมองไปรอบ ๆ โคมระย้าคริสตัลแขวนอยู่บนเพดานสูง กระเบื้องหินอ่อนบนผนังสะท้อนแสงนุ่มนวล ทำให้อาคารทั้งหลังดูสว่างไสวและเปี่ยมชีวิตชีวา
ระหว่างเดินผ่านโถงกว้าง เขาเดินผ่านห้องทำงานหลายห้อง และได้ยินเสียงแป้นพิมพ์รัวถี่กับเสียงโทรศัพท์ดังแว่วมา บรรยากาศตึงเครียดในสำนักงานแผ่ให้รู้สึกได้ตั้งแต่ไกล