หญิงสาวผมทองเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ เธอกำบัตรประชาชนของพังเทียนชงไว้ในมือ ดวงตาไม่แม้แต่จะกะพริบ ก่อนจะคิดแผนออกได้ทันที
“เอาอย่างนี้... ให้เขามาทำงานที่บริษัทไต้คังของเราสิ ทำสักสองสามเดือนก็ไถ่บัตรประชาชนคืนได้ จากนั้นจะอยู่หรือไปก็แล้วแต่เขา ตกลงไหม?”
“ก็เป็นวิธีที่ไม่เลวเลย!”
ตำรวจร่างสูงเอ่ยชื่นชม “น้องชายเพิ่งมาถึงเมืองนี้ แถมเพิ่งกลับมา ไม่ต้องวิ่งหางานไปทั่ว แบบนี้ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”
“เรื่องนี้...”
พังเทียนชงลังเล เขารู้สึกเหมือนเพิ่งกลับบ้านเกิดมาก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นแรงงานเสียแล้ว ส่วนกลับมาคราวนี้จะทำอะไร เขาก็ยังคิดไม่ออกจริง ๆ
จะทำยังไงดี?
“ผมว่า...”
ตำรวจร่างเตี้ยเริ่มหมดความอดทน “น้องชาย จะลังเลอะไรอีก? บริษัทไต้คังเป็นบริษัทมีชื่อของเมืองนี้ ได้ไปทำงานที่นั่นก็ดีจะตาย!”
“ใช่ ๆ!”
ใครบางคนในฝูงชนช่วยพูดสนับสนุน “ได้ยินว่าสวัสดิการที่นั่นก็ดี ไปเถอะ ๆ!”
“ใช่แล้ว! เรื่องนี้ฉันยืนยันได้ หลานชายฉันทำงานอยู่ไต้คัง สวัสดิการดีจริง ๆ...”
ชายชราที่พูดพลางตบไหล่พังเทียนชงอย่างหนักหน่วง สีหน้าราวกับกำลังสั่งสอนด้วยความหวังดี
“บ้าเอ๊ย!”
พังเทียนชงแทบอยากด่าในใจ “ฉันไม่ใช่หลานแกสักหน่อย จะมาสอดรู้เรื่องของฉันทำไม? ฉันอุตส่าห์ร่ำเรียนวิชามาสิบเก้าปี ฝีมือเต็มเปี่ยม แล้วจะให้ไปทำงานให้ยัยเด็กผมทองสองคนแบบนี้หรือ? ถ้าคนอื่นรู้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
“แต่... ถ้าไม่ยอม ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ ฉันจะลงจากเวทียังไง?”
“บ้าจริง!”
พังเทียนชงถูแก้มตัวเองแรง ๆ อีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวที่ถูกก้นบุหรี่จี้ เธอกำลังมองเขาด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าหยิ่งทระนงและนิ่งสงบ
เธอสวยจริง ๆ สวยจนหาที่ติไม่ได้
“ว่าไง? พูดสิ!”
ตำรวจร่างสูงเร่งเร้าอีกครั้ง
“ผมยังมีทางเลือกอื่นหรือไง?” พังเทียนชงยักไหล่ หมดหนทางจะแก้ปัญหา
“นี่นามบัตรของฉัน ที่อยู่บริษัทอยู่บนนั้น...”
หญิงสาวคร้านจะพูดให้มาก เธอหยิบนามบัตรใบหนึ่งยื่นให้พังเทียนชงพลางบอกว่า “พรุ่งนี้เช้าไปติดต่อที่ฝ่ายบุคคลของบริษัท ให้พวกเขาจัดงานให้คุณ...”
“อ้อ!”
พังเทียนชงรับนามบัตรปั๊มทองมาอย่างเหม่อลอย ราวกับยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก
บริษัทไต้คังเภสัชกรรม เมืองเปี้ยน จำกัด
ไต้เชียนเสวี่ย / ผู้จัดการใหญ่
ที่อยู่: เลขที่ 209 ถนนจงเจียง อาคารไต้คัง
เมื่อตำรวจร่างสูงเห็นว่าเรื่องจบลงแล้ว ก็โบกมือไล่ฝูงชนที่มุงดู “แยกย้ายกันได้แล้ว ไม่มีอะไรแล้ว...”
“ขอบคุณพวกคุณนะคะ!”
ไต้เชียนเสวี่ยกล่าวขอบคุณตำรวจทั้งสอง ก่อนจะดึงหญิงสาวผมทองเดินจากไป
ระหว่างเดิน หญิงสาวผมทองยังหันกลับมาตะโกนว่า “ไอ้คนลามก! พรุ่งนี้เจอกันนะ...”
“ไปให้พ้น!”
พังเทียนชงเหวี่ยงกระเป๋าเป้ในมือออกไปอย่างแรง “ยัยปีศาจผมทอง...”
กระเป๋าเป้ตกลงด้านหลังหญิงสาวผมทองดังเพียะ เกือบโดนหน้าแข้งเธอเข้า แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวทั้งสองตลอดทาง
...
พังเทียนชงนั่งอยู่บนขอบทางข้างสนามบิน สูบบุหรี่อย่างเงียบ ๆ อีกมวนเพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วเริ่มวางแผนเรื่องต่อจากนี้ รวมถึงหนทางกลับบ้านที่ไม่รู้ว่าควรไปอย่างไร
พังเทียนชงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า เขาตัดสินใจโทรหาศิษย์พี่หญิงหกก่อน เพื่อถามเรื่องสักหน่อย ตอนนั้นเธอเป็นคนลักพาตัวเขาไปเอง เรื่องพ่อแม่ของเขา เธออาจจะรู้อะไรอยู่บ้าง
คนที่รู้จักเขาดีที่สุดในโลกนี้ นอกจากอาจารย์แล้ว ก็คงเป็นศิษย์พี่หญิงหกที่ทั้งน่าหงุดหงิดและน่ารักคนนี้
ที่น่าหงุดหงิดก็เพราะตอนนั้นเขาถูกศิษย์พี่หญิงหกตีจนสลบ แล้วพาขึ้นเขาไปทั้งอย่างนั้น
ส่วนน่ารักก็เพราะศิษย์พี่หญิงหกดีกับเขาจริง ๆ หลายปีมานี้เธอเอ็นดูเขามาก
“ตู๊ด ๆ ๆ!”
โทรศัพท์ดังสามครั้งก็มีคนรับ เสียงผู้หญิงไพเราะอ่อนโยนดังมาจากปลายสาย “ฮัลโหล! ศิษย์น้องเล็ก ลงจากเขาแล้วเหรอ?”
“อืม ใช่...”
พังเทียนชงบี้ก้นบุหรี่ในมือดับ ก่อนพูดต่อ “ฉันกลับมาถึงเมืองเจียงแล้ว เพิ่งลงจากเครื่อง ตอนนี้นั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงขอบทางข้างสนามบิน...”
“นั่งสูบบุหรี่ข้างถนนทำไม? ทำไมไม่รีบกลับบ้านล่ะ?”
“กลุ้มใจน่ะสิ!”
“โธ่ กลับบ้านควรเป็นเรื่องน่ายินดีไม่ใช่เหรอ จะกลุ้มใจอะไรนักหนา?”
“เฮ้อ พูดไปก็ยาว...”
จากนั้นพังเทียนชงก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในสนามบินคร่าว ๆ หญิงสาวที่ปลายสายฟังแล้วหัวเราะลั่น
“ศิษย์น้องเล็ก สารภาพมาตามตรง ผู้หญิงคนนั้นสวยมากใช่ไหม นายถึงได้หลงเสน่ห์ตั้งแต่แรกเห็น...”
“ใช่ ฉันยอมรับว่าเธอสวยจริง ๆ สวยพอ ๆ กับศิษย์พี่เลย แต่เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ นะ...”
“ไอ้เด็กบ้า นายโชคดีเรื่องผู้หญิงไม่เบาเลยนะ เพิ่งลงจากเครื่องก็เจอสาวสวยเข้าให้แล้ว... ฮ่า ๆ!”
“ศิษย์พี่ เลิกแซวศิษย์น้องได้แล้ว ตอนนี้บัตรประชาชนยังอยู่ในมือเขาเลย...”
“ดีออก! นายก็ไปทำงานที่บริษัทของเธออย่างว่าง่ายสิ เผื่อจะจีบประธานสาวสวยมาเป็นภรรยาได้ด้วยนะ ถึงตอนนั้นศิษย์พี่จะไปเป็นพยานให้เอง ฮิ ๆ ๆ...”
“นี่มัน... พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย!”
พังเทียนชงหน้ามืดครึ้ม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าศิษย์พี่หญิงหกที่ปลายสายกำลังหัวเราะจนตัวสั่น
“ศิษย์พี่ เลิกหัวเราะก่อน ฉันมีเรื่องจริงจังจะถาม พี่รู้เรื่องทางบ้านของฉันมากแค่ไหน?”
“ฮ่า ๆ! อ้อ ๆ ๆ...”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะในโทรศัพท์จึงค่อยหยุดลง “เรื่องนี้... จริง ๆ แล้วฉันก็รู้ไม่มาก ตอนพานายไป ฉันแค่ทิ้งจดหมายไว้ให้ที่บ้าน อธิบายสถานการณ์ แต่ไม่ได้เจอพ่อแม่ของนาย...”
“แล้ว... ที่อยู่บ้านในบัตรประชาชนของฉันล่ะ? ไม่ใช่ว่าครอบครัวย้ายบ้านไปแล้วเหรอ?”
“เอ่อ... เรื่องนั้น...”
เสียงปลายสายอึกอัก “ที่อยู่นั่น... ตอนทำบัตรประชาชน ฉันสุ่มหาเอาจากแผนที่เมืองเปี้ยน...”
“อะไรนะ?”
พังเทียนชงแทบกระโดดจากขอบทางขึ้นมา เขาบ่นเสียงดัง “ศิษย์พี่หญิงหก! วันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าพี่ทำอะไรไม่น่าเชื่อถือขนาดนี้ สุ่มหาบ้านให้ฉันส่ง ๆ แบบนั้นก็ได้เหรอ แล้วสถานีตำรวจยังยอมด้วย?”
“พูดอะไรน่ะ! ศิษย์พี่ของนายเส้นสายกว้างขวาง เรื่องแค่นี้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก!” เสียงปลายสายตอบอย่างภาคภูมิใจ
“ฉันยอมแพ้พี่จริง ๆ!” พังเทียนชงพูดไม่ออก
“ศิษย์น้องเล็ก ไม่อย่างนั้นมาพักที่นี่สักสองสามวันก่อนดีไหม...”
“พอแล้ว ๆ ไม่คุยกับพี่แล้ว ตอนนี้ฉันจะเรียกแท็กซี่เข้าเมือง...”
พังเทียนชงวางสาย แล้วนั่งอยู่ริมทางอีกพักหนึ่ง ก่อนเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าเข้าเขตเมือง
สี่สิบนาทีต่อมา ในที่สุดเขาก็กลับมาถึงเมืองที่จากไปนาน เมื่อมองออกไปผ่านกระจกรถ เขาก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด
เมืองเปี้ยนยังคงเป็นเมืองเปี้ยน ทว่าบ้านเกิดในความทรงจำกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่เหลือเค้าเดิมอีกแล้ว
ขณะนี้ท้องฟ้าเริ่มมืด ใกล้จะพลบค่ำ ถนนหนทางในเมืองถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นสีทองอาบไล้ แสงอาทิตย์อ่อนโยนสาดลงบนผนังกระจกของตึกสูง สะท้อนประกายหลากสี ราวกับคลุมเมืองทั้งเมืองด้วยผ้าคลุมสีทองอันหรูหรา
ขอบฟ้าไกลออกไป เมฆยามเย็นแดงราวเปลวไฟ สีสันงดงาม แต่งแต้มเมืองทั้งเมืองให้ดูราวกับความฝัน
พังเทียนชงมองเมืองที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา อดทอดถอนใจไม่ได้ เวลาสิบเก้าปีเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไปมากมายเหลือเกิน!
บนถนน รถราวิ่งขวักไขว่ไม่ขาดสาย ไฟถนนสว่างขึ้นแล้ว ป้ายไฟนีออนก็เริ่มกะพริบ ประสานกับไฟหน้ารถที่วิ่งไปมา เกิดเป็นทะเลแสงระยิบระยับจนตาพร่า
“สุดหล่อ ถึงเลขที่ 202 ถนนหวงเหอแล้วครับ”
คนขับจอดรถข้างทางพลางเตือนพังเทียนชงที่กำลังเพลินกับทิวทัศน์ “ลงตรงนี้เลยไหมครับ?”
“เอ๊ะ... ไม่น่าใช่นะ?”
พังเทียนชงได้สติ ชี้ไปยังตึกสูงฝั่งตรงข้ามอย่างประหลาดใจ “ผมจำได้ว่าแถวนี้มีแต่ตึกสูงห้าชั้นนี่นา...”
“นั่นมันเรื่องเมื่อสิบปีก่อนแล้วครับ ตึกแบบนั้นถูกรื้อไปหมดนานแล้ว...”
คนขับหันมาอธิบาย “ตอนนี้แถวนี้ไม่มีตึกไหนต่ำกว่าสามสิบชั้นแล้ว!”
“อย่างนี้นี่เอง...”
พังเทียนชงลงจากรถ เงยหน้ามองตึกสูงเสียดฟ้าเรียงรายและแสงไฟจากบ้านเรือนนับพันนับหมื่น แล้วก็ถึงกับตะลึงงัน
บ้านฉันอยู่ที่ไหนกันแน่?