วันนี้ชิวม่านเซียงอารมณ์ดีมาก ลูกชายมีอนาคต หาเงินได้ ชีวิตต่อจากนี้คงมีแต่จะดีขึ้นเรื่อย ๆ
“ก๊อก ๆ! ก๊อก ๆ ๆ…”
ทั้งสามคนกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูอีกครั้ง
“เชิญค่ะ!”
ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก เผยให้เห็นตำรวจหญิงรูปร่างสูงโปร่ง ท่วงท่าสง่างามและดูปราดเปรียว ในมือยังถือไวน์แดงชั้นดีมาขวดหนึ่ง
“ลั่วฉี!”
พังเทียนชงชะงักไป “มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
“คุณย่าได้ยินว่าครอบครัวของพวกคุณกำลังกินข้าวอยู่ที่นี่ เลยให้ฉันเอาไวน์แดงที่ท่านเก็บสะสมมาหลายปีมาให้”
“ต้องเป็นผู้จัดการเปาที่ปากมากแน่ ๆ!”
พังเทียนชงได้ยินดังนั้นก็คิดถึงชายหนวดเคราดกที่เพิ่งมาเมื่อครู่นี้ทันที คงเป็นเขาที่ส่งข่าวให้คุณย่ารู้
ลั่วฉีวางขวดไวน์ลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วหันไปยิ้มทักชิวม่านเซียง “นี่คุณป้าใช่ไหมคะ?”
“สวัสดีค่ะคุณป้า”
“อ้าว! หนู รีบนั่งก่อนสิ!”
ชิวม่านเซียงเห็นตำรวจสาวสวยขนาดนี้อุตส่าห์เอาไวน์มาส่งให้ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นจนดวงตาหยีเป็นเส้น
“พี่สาว สวยจังเลยค่ะ!”
พังเฉี่ยนเฉี่ยนรีบขยับที่ให้ ดึงชายแขนเสื้อลั่วฉีพลางพูดว่า “นั่งก่อนสิคะ ดื่มสักแก้ว กินกับข้าวด้วย…”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร!”
ลั่วฉีโบกมือปฏิเสธรัว ๆ “ฉันกินข้าวที่บ้านมาแล้ว อีกอย่าง ขับรถอยู่ดื่มเหล้าไม่ได้ พวกคุณกินกันต่อเถอะ ฉันไปก่อนนะ…”
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นเตรียมเดินออกไป
“งั้นกินอะไรอีกสักหน่อยไหม?”
พังเทียนชงยิ้ม “อุตส่าห์วิ่งมาส่งให้ตั้งไกล จะกลับไปทั้งที่ไม่ได้กินข้าวเลยก็ดูไม่ดีนะ!”