โรงแรมเทียนไห่หลงกงแห่งเทียนไห่
ห้องส่วนตัวหมายเลข 203
พังเทียนชงพาแม่กับน้องสาวมานั่งได้ไม่นาน สั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ผู้จัดการหนวดเฟิ้มแซ่เปาก็เคาะประตูเข้ามา
ตั้งแต่ครั้งก่อนที่คุณนายลั่วสั่งกำชับไว้ ผู้จัดการหนวดเฟิ้มก็เพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกขั้น เขาสั่งพนักงานต้อนรับเป็นพิเศษว่า หากเห็นพังเทียนชงมารับประทานอาหาร ให้รีบแจ้งเขาทันที
เป็นแขกคนสำคัญของคุณนาย เขาจะละเลยไม่ได้เด็ดขาด
“คุณพัง!”
ผู้จัดการเปากล่าวอย่างสุภาพ “ทำไมไม่ไปนั่งที่ห้องรับรองแขกคนสำคัญบนชั้นดาดฟ้าล่ะครับ มานั่งห้องธรรมดาทำไม”
“ไม่เป็นไรหรอก ลุงเปา!”
พังเทียนชงยิ้ม “ผมมากินข้าวกับครอบครัว ที่ไหนก็เหมือนกัน คุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องมาดูแลพวกเราหรอก...”
“แบบนี้...”
ผู้จัดการเปากล่าวอย่างรู้สึกผิด “ผมเสียมารยาทกับคุณแล้ว เชิญทานตามสบายครับ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกผมได้เลย!”
“ไปเถอะ ๆ!”
พังเทียนชงโบกมือไล่ผู้จัดการหนวดเฟิ้มให้ออกไป
“พี่ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ?”
พังเฉี่ยนเฉี่ยนถามอย่างสงสัย “ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนรู้จักที่นี่ด้วย”
พนักงานเสิร์ฟที่กำลังรินชาอยู่ข้าง ๆ ตอบว่า “นั่นผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมเราค่ะ!”
“หา!”
พังเฉี่ยนเฉี่ยนยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ “ผู้จัดการโรงแรม...พี่ ก่อนหน้านี้พี่ทำอะไรกันแน่เนี่ย? ผู้จัดการยังพูดกับพี่อย่างนอบน้อมเลย”
“เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไง!”
พังเทียนชงยิ้มพลางดึงเสื้อของตัวเอง “ไม่เห็นเหรอว่าพี่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย!”