จันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนฟ้า ดวงดาวพร่างพราวระยิบระยับ
สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ค่ำคืนเย็นฉ่ำดุจสายน้ำ
ค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงเงียบสงบและร่มเย็น
พังเทียนชงนั่งขัดสมาธิอย่างเรียบร้อยอยู่บนเตียง หันหน้าไปทางหน้าต่าง ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ ค่อย ๆ เข้าสู่สภาวะฝึกฝน
นับตั้งแต่เข้าทำงานที่บริษัทไต้คังและพักอยู่ในหอพักพนักงาน เพราะไม่มีพื้นที่ส่วนตัว เขาจึงไม่ได้ฝึกฝนมาพักใหญ่แล้ว
ตอนนี้กลับมาอยู่บ้าน มีห้องส่วนตัว การบำเพ็ญเพียรทุกคืนจึงกลายเป็นกิจวัตรที่เขาต้องทำ
นี่เป็นนิสัยที่เขาสั่งสมมานานหลายปี
ราตรีค่อย ๆ เงียบสงัด แมลงฤดูใบไม้ร่วงส่งเสียงขับขานแผ่วเบา ใบไม้เสียดสีกันดังซ่า ๆ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกหอมหมื่นลี้อบอวลในอากาศ เป็นกลิ่นหอมเฉพาะของต้นฤดูใบไม้ร่วง
จิตสงบ
เข้าสู่สมาธิ
พังเทียนชงค่อย ๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ
ดวงดาวเคลื่อนคล้อย ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ เขาก็สะดุ้งวาบ ขนทั่วร่างลุกชัน
ประสบการณ์บอกเขาว่ามีอันตราย!
ชั่วพริบตานั้น พังเทียนชงไม่มีเวลาคิด ร่างกายพลันเอียงวูบ กลิ้งไปบนเตียงตามแรงส่ง หลบพ้นหน้าต่างไปซ่อนตัวตรงมุมห้อง
จากนั้นเขาก็เปิดเนตรที่สามอย่างรวดเร็ว ตรวจสอบแหล่งที่มาของอันตรายจากภายนอก
เป็นอย่างที่คิด บนดาดฟ้าตึกหมายเลข 7 ฝั่งตรงข้ามมีเงาคนยืนอยู่ ใต้แสงจันทร์ คนผู้นั้นประคองปืนไรเฟิลซุ่มยิงด้วยสองมือ กำลังเล็งมาที่หน้าต่างห้องของเขา
“แม่งเอ๊ย!”