ลงเขามาก็กวาดเรียบ

ตอนที่ 88 หลังลงจากเขา ฉันกวาดล้างทุกสิ่ง

6 นาที· 1.4K คำ

จันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนฟ้า ดวงดาวพร่างพราวระยิบระยับ

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ค่ำคืนเย็นฉ่ำดุจสายน้ำ

ค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงเงียบสงบและร่มเย็น

พังเทียนชงนั่งขัดสมาธิอย่างเรียบร้อยอยู่บนเตียง หันหน้าไปทางหน้าต่าง ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ ค่อย ๆ เข้าสู่สภาวะฝึกฝน

นับตั้งแต่เข้าทำงานที่บริษัทไต้คังและพักอยู่ในหอพักพนักงาน เพราะไม่มีพื้นที่ส่วนตัว เขาจึงไม่ได้ฝึกฝนมาพักใหญ่แล้ว

ตอนนี้กลับมาอยู่บ้าน มีห้องส่วนตัว การบำเพ็ญเพียรทุกคืนจึงกลายเป็นกิจวัตรที่เขาต้องทำ

นี่เป็นนิสัยที่เขาสั่งสมมานานหลายปี

ราตรีค่อย ๆ เงียบสงัด แมลงฤดูใบไม้ร่วงส่งเสียงขับขานแผ่วเบา ใบไม้เสียดสีกันดังซ่า ๆ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกหอมหมื่นลี้อบอวลในอากาศ เป็นกลิ่นหอมเฉพาะของต้นฤดูใบไม้ร่วง

จิตสงบ

เข้าสู่สมาธิ

พังเทียนชงค่อย ๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ

ดวงดาวเคลื่อนคล้อย ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ เขาก็สะดุ้งวาบ ขนทั่วร่างลุกชัน

ประสบการณ์บอกเขาว่ามีอันตราย!

ชั่วพริบตานั้น พังเทียนชงไม่มีเวลาคิด ร่างกายพลันเอียงวูบ กลิ้งไปบนเตียงตามแรงส่ง หลบพ้นหน้าต่างไปซ่อนตัวตรงมุมห้อง

จากนั้นเขาก็เปิดเนตรที่สามอย่างรวดเร็ว ตรวจสอบแหล่งที่มาของอันตรายจากภายนอก

เป็นอย่างที่คิด บนดาดฟ้าตึกหมายเลข 7 ฝั่งตรงข้ามมีเงาคนยืนอยู่ ใต้แสงจันทร์ คนผู้นั้นประคองปืนไรเฟิลซุ่มยิงด้วยสองมือ กำลังเล็งมาที่หน้าต่างห้องของเขา

“แม่งเอ๊ย!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป