ลงเขามาก็กวาดเรียบ

ตอนที่ 335 หลังลงเขา ฉันกวาดล้างทุกสิ่ง

6 นาที· 1.3K คำ

ยามเช้าตรู่

ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ แสงสีขาวจาง ๆ ค่อย ๆ แผ่คลุมขอบฟ้าทางทิศตะวันออก

สายลมหนาวพัดเอื่อย นำพาความเย็นสดชื่นมาด้วยเล็กน้อย ในอากาศอบอวลไปด้วยไอน้ำค้างแข็งจาง ๆ

เมื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นเค้าโครงอาคารไกล ๆ เลือนราง แสงไฟประปรายส่องลอดหน้าต่างออกมา เพิ่มความอบอุ่นให้เช้าอันหนาวเหน็บขึ้นมาเล็กน้อย

หกโมงเช้า พังเทียนชงนั่งแท็กซี่มาถึงหน้าบริษัท

เวลานี้บนถนนไร้ผู้คน มีเพียงแสงสีเหลืองสลัวจากไฟถนนทอดลงบนพื้นถนนเย็นเยียบ

รถของเหลิ่งเคอจอดรออยู่นานแล้ว

พอเห็นพังเทียนชง เธอก็กดแตรเสียงดัง ก่อนรีบลงจากรถแล้วอ้อมไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

พังเทียนชงเปิดประตูรถ ชะโงกหน้ามองแล้วถามว่า “คนขับไปไหนล่ะ?”

“นายไม่ใช่คนขับหรือไง?”

เหลิ่งเคอยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทุกวันนายยังขับรถให้ไต้เชียนเสวี่ยได้เลย จะเป็นคนขับให้ฉันสักครั้งไม่ได้หรือไง?”

“เธอ...”

พังเทียนชงพูดไม่ออก กลอกตาแล้วขึ้นรถไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ

“เป็นไงล่ะ!”

เขาบ่นอย่างไม่ค่อยพอใจ “วันนี้ฉันเป็นแขกคนสำคัญที่เธอเชิญมาแท้ ๆ แต่กลับให้มาขับรถให้เนี่ยนะ!”

“ก็ฉันชอบนี่นา!”

เหลิ่งเคอยิ้มหวาน “ฉันอยากอยู่กับนายสองต่อสองนี่นา นายไม่รู้หรอก เมื่อกี้ตอนขับมา บนถนนไม่มีใครสักคน ฉันกลัวมากเลย!”

“สมน้ำหน้า ใครใช้ให้ไม่พาบอดี้การ์ดมาด้วยล่ะ”

พูดจบ เขาก็คาดเข็มขัดนิรภัย เตรียมสตาร์ตรถ

“มีนายอยู่ด้วย ก็เป็นบอดี้การ์ดที่ดีที่สุดแล้ว!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป