ยามเช้าตรู่
ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ แสงสีขาวจาง ๆ ค่อย ๆ แผ่คลุมขอบฟ้าทางทิศตะวันออก
สายลมหนาวพัดเอื่อย นำพาความเย็นสดชื่นมาด้วยเล็กน้อย ในอากาศอบอวลไปด้วยไอน้ำค้างแข็งจาง ๆ
เมื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นเค้าโครงอาคารไกล ๆ เลือนราง แสงไฟประปรายส่องลอดหน้าต่างออกมา เพิ่มความอบอุ่นให้เช้าอันหนาวเหน็บขึ้นมาเล็กน้อย
หกโมงเช้า พังเทียนชงนั่งแท็กซี่มาถึงหน้าบริษัท
เวลานี้บนถนนไร้ผู้คน มีเพียงแสงสีเหลืองสลัวจากไฟถนนทอดลงบนพื้นถนนเย็นเยียบ
รถของเหลิ่งเคอจอดรออยู่นานแล้ว
พอเห็นพังเทียนชง เธอก็กดแตรเสียงดัง ก่อนรีบลงจากรถแล้วอ้อมไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ
พังเทียนชงเปิดประตูรถ ชะโงกหน้ามองแล้วถามว่า “คนขับไปไหนล่ะ?”
“นายไม่ใช่คนขับหรือไง?”
เหลิ่งเคอยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทุกวันนายยังขับรถให้ไต้เชียนเสวี่ยได้เลย จะเป็นคนขับให้ฉันสักครั้งไม่ได้หรือไง?”
“เธอ...”
พังเทียนชงพูดไม่ออก กลอกตาแล้วขึ้นรถไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ
“เป็นไงล่ะ!”
เขาบ่นอย่างไม่ค่อยพอใจ “วันนี้ฉันเป็นแขกคนสำคัญที่เธอเชิญมาแท้ ๆ แต่กลับให้มาขับรถให้เนี่ยนะ!”
“ก็ฉันชอบนี่นา!”
เหลิ่งเคอยิ้มหวาน “ฉันอยากอยู่กับนายสองต่อสองนี่นา นายไม่รู้หรอก เมื่อกี้ตอนขับมา บนถนนไม่มีใครสักคน ฉันกลัวมากเลย!”
“สมน้ำหน้า ใครใช้ให้ไม่พาบอดี้การ์ดมาด้วยล่ะ”
พูดจบ เขาก็คาดเข็มขัดนิรภัย เตรียมสตาร์ตรถ
“มีนายอยู่ด้วย ก็เป็นบอดี้การ์ดที่ดีที่สุดแล้ว!”