เรื่องนมผงพิษกลายเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมือง
แต่พังเทียนชงผู้อยู่เบื้องหลังและเป็นต้นเหตุของเรื่อง กลับยังใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปทำงานตามปกติ
ความครึกครื้นภายนอกดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
เขาทำเหมือนทุกวัน เริ่มจากไปส่งไต้เชียนเสวี่ยที่บริษัท จากนั้นก็ขับรถไปตรวจคนไข้ที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สาม
แต่ทันทีที่เขาเดินเข้าห้องตรวจ เหวินเหลิ่งอวี้ก็รีบยื่นหนังสือพิมพ์ «เปี้ยนเฉิงเดลี» มาวางตรงหน้าพังเทียนชงอย่างตื่นเต้น
“อาจารย์! ดูเร็ว ดูเร็ว คดีนมผงพิษขุดคุ้ยเจอเบื้องลึกที่น่าตกตะลึงอีกแล้ว น่าหวาดผวาจริง ๆ...”
พังเทียนชงยิ้มบาง ๆ “มีอะไรน่าตกใจ ฉันรู้ตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว”
“เมื่อวานซืน?”
เหวินเหลิ่งอวี้ชะงัก “นี่เพิ่งลงข่าววันนี้เองนะ หนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้...”
“รู้แล้วว่าเป็นหนังสือพิมพ์วันนี้”
พังเทียนชงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ข่าวนี้ฉันเป็นคนปล่อยออกไปเอง รู้หรือเปล่า?”
“อาจารย์เหรอ?”
“ใช่!”
พังเทียนชงพยักหน้า “ฉันสอบปากคำยามาโมโตะ อิโตะด้วยตัวเอง แล้วเอาผลไปให้นักข่าวแซ่เหมียวที่สำนักข่าว”
เหวินเหลิ่งอวี้เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ไม่ใช่ว่าหน่วยงานพิเศษเป็นคนจับเจ้าญี่ปุ่นนั่นเหรอ ทำไมอาจารย์ถึงไปสอบสวนเองได้ล่ะ?”
“ทำไมล่ะ? อาจารย์ไม่พิเศษหรือไง?”
“พิเศษสิ พิเศษ...”