รถขับลงจากทางด่วนแล้ว เหลิ่งเคอก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ดวงตาเป็นประกาย ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
เธอคว้าแขนพังเทียนชงแล้วเขย่าแรง ๆ «รีบเล่ามาเลย! นายทำได้ยังไง?»
«ไม่ถึง 5 นาที ทำไมถึงมาถึงเมืองเอกของมณฑลแล้วล่ะ?»
พังเทียนชงทำหน้าขรึม ตอบอย่างจริงจังว่า «พูดอะไรน่ะ! ง่วงจนเบลอหรือไง? ฉันก็แค่ขับเร็วขึ้นหน่อยเอง...»
«ไม่ใช่!»
เหลิ่งเคอเบิกตากลมโต «ฉันจำได้ชัด ๆ ว่าดูเวลา ตอนนั้นเพิ่งเจ็ดโมงครึ่งนิด ๆ เอง ดูสิ ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมงเลย!»
«แล้วฉันก็จำได้แม่นว่าจุดเกิดอุบัติเหตุยังเคลียร์ไม่เสร็จ รถผ่านไม่ได้ ทำไมพอตื่นขึ้นมา เราถึงมาอยู่ที่เมืองเอกของมณฑลแล้วล่ะ?»
«ดูเวลางั้นเหรอ?»
พังเทียนชงยิ้มบาง ๆ «อุบัติเหตุอะไรกัน? ไม่มีสักหน่อย เธอฝันไปหรือเปล่า?»
«ฉันว่าแล้ว วันนี้เธอตื่นเช้าเกินไป แถมหลับมาตลอดทาง คงฝันไปเอง อย่าไปคิดจริงจังเลย!»
«หา?»
เหลิ่งเคอถูกหลอกจนเริ่มงุนงง เธอยกมือเกาศีรษะ «งั้นอุบัติเหตุบนถนนก็เป็นแค่ความฝันของฉันเหรอ?»
«ใช่แล้ว!»
พังเทียนชงพยักหน้า «อีกอย่าง เธอหลับมาตลอดทาง ไม่ได้ดูเวลาเลย คงเป็นเพราะใจร้อน เลยฝันว่าดูเวลาละมั้ง»
«จริงเหรอ!»
เหลิ่งเคอเอียงคอมองหน้าพังเทียนชงอย่างสงสัย ก่อนซักอีกครั้ง «แน่ใจนะว่าฉันฝันไปเอง ไม่ใช่นายเหาะมาน่ะ?»
«มองอะไร?»
พังเทียนชงผลักเธอออกไป «ดูทางสิ ข้างหน้าจะเลี้ยวซ้ายหรือขวา?»