ลงเขามาก็กวาดเรียบ

ตอนที่ 336 หลังลงเขา ฉันกวาดเรียบทุกสิ่ง

6 นาที· 1.3K คำ

รถขับลงจากทางด่วนแล้ว เหลิ่งเคอก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ดวงตาเป็นประกาย ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เธอคว้าแขนพังเทียนชงแล้วเขย่าแรง ๆ «รีบเล่ามาเลย! นายทำได้ยังไง?»

«ไม่ถึง 5 นาที ทำไมถึงมาถึงเมืองเอกของมณฑลแล้วล่ะ?»

พังเทียนชงทำหน้าขรึม ตอบอย่างจริงจังว่า «พูดอะไรน่ะ! ง่วงจนเบลอหรือไง? ฉันก็แค่ขับเร็วขึ้นหน่อยเอง...»

«ไม่ใช่!»

เหลิ่งเคอเบิกตากลมโต «ฉันจำได้ชัด ๆ ว่าดูเวลา ตอนนั้นเพิ่งเจ็ดโมงครึ่งนิด ๆ เอง ดูสิ ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมงเลย!»

«แล้วฉันก็จำได้แม่นว่าจุดเกิดอุบัติเหตุยังเคลียร์ไม่เสร็จ รถผ่านไม่ได้ ทำไมพอตื่นขึ้นมา เราถึงมาอยู่ที่เมืองเอกของมณฑลแล้วล่ะ?»

«ดูเวลางั้นเหรอ?»

พังเทียนชงยิ้มบาง ๆ «อุบัติเหตุอะไรกัน? ไม่มีสักหน่อย เธอฝันไปหรือเปล่า?»

«ฉันว่าแล้ว วันนี้เธอตื่นเช้าเกินไป แถมหลับมาตลอดทาง คงฝันไปเอง อย่าไปคิดจริงจังเลย!»

«หา?»

เหลิ่งเคอถูกหลอกจนเริ่มงุนงง เธอยกมือเกาศีรษะ «งั้นอุบัติเหตุบนถนนก็เป็นแค่ความฝันของฉันเหรอ?»

«ใช่แล้ว!»

พังเทียนชงพยักหน้า «อีกอย่าง เธอหลับมาตลอดทาง ไม่ได้ดูเวลาเลย คงเป็นเพราะใจร้อน เลยฝันว่าดูเวลาละมั้ง»

«จริงเหรอ!»

เหลิ่งเคอเอียงคอมองหน้าพังเทียนชงอย่างสงสัย ก่อนซักอีกครั้ง «แน่ใจนะว่าฉันฝันไปเอง ไม่ใช่นายเหาะมาน่ะ?»

«มองอะไร?»

พังเทียนชงผลักเธอออกไป «ดูทางสิ ข้างหน้าจะเลี้ยวซ้ายหรือขวา?»

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป