เมืองเปี้ยน
สนามบินนานาชาติ
เครื่องบินโดยสารโบอิง 737 สีขาวลำหนึ่งทะยานผ่านท้องฟ้า แหวกเมฆขาว ก่อนค่อย ๆ ลงจอดบนรันเวย์อย่างนุ่มนวลและมั่นคง...
สิบห้านาทีต่อมา ชายหนุ่มสะพายเป้สีดำเดินฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปยังทางออกอย่างรวดเร็ว เขาคือพังเทียนชง ผู้เพิ่งกลับมาจากภูเขา
สิบเก้าปีแล้ว จู่ ๆ ก็ได้กลับบ้านเกิด พังเทียนชงอดรู้สึกประหม่าเมื่อใกล้บ้านไม่ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก
บทกวีนั่นเขียนว่าอย่างไรนะ «จากบ้านไปตั้งแต่วัยเยาว์ กลับมาเมื่อชรา สำเนียงบ้านเกิดไม่เปลี่ยน แต่ผมข้างขมับกลับขาวโพลน เด็ก ๆ พบหน้าไม่รู้จัก จึงยิ้มถามว่าท่านมาจากที่ใด»
พังเทียนชงยกมือแตะผมที่เพิ่งตัดมา พลางยิ้มเยาะตัวเอง ความแตกต่างระหว่างเขากับผู้เฒ่าเหอ คงมีเพียงผมข้างขมับที่ยังไม่ขาวกระมัง!
«พ่อ! แม่! ลูกกลับมาแล้ว»
พังเทียนชงร้องเรียกในใจ ก่อนหยิบบุหรี่ออกมาจุด สูดควันแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้ายามบ่าย ค่อย ๆ พ่นควันขาวออกมา «ฟู่!»
ชื่นใจ!
สะใจ!
นับตั้งแต่การบำเพ็ญของเขาหยุดชะงักเมื่อสามปีก่อน พังเทียนชงก็ติดนิสัยสูบบุหรี่เพื่อคลายความอึดอัดในอก สุดท้ายมันก็ค่อย ๆ กลายเป็นความเคยชิน
«ปุ๊บ ปุ๊บ!»
พังเทียนชงสูบบุหรี่แรง ๆ สองครั้ง ก้าวขาที่เพิ่งพ้นทางออกมากลับหยุดชะงักลงในชั่วขณะนั้น
เพราะในโถงสนามบิน มีสาวสวยทันสมัยสวมกระโปรงสั้น ผมยาวสลวย กำลังถือช่อดอกไม้เดินยิ้มตรงมาทางเขาอย่างแช่มช้อย
หญิงสาวดูราวกับอายุยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี บุคลิกสง่างาม คิ้วตางดงามราวภาพวาด ขาเรียวยาวคู่หนึ่งสวมถุงน่องสีดำและรองเท้าส้นสูงประณีต ท่วงท่าการเดินสง่างามและเบาหวิวราวกิ่งหลิวต้องลม ดุจเมฆลอยเคลื่อนผ่านจันทร์กระจ่าง
สวย! สวยเหลือเกิน
ชั่วพริบตานั้น เวลาราวกับหยุดนิ่ง
ไม่สิ พังเทียนชงถึงกับมึนงง การปรากฏตัวของสาวสวยทำให้เขาตะลึง ใบหน้าสมบูรณ์แบบ รูปร่างเย้ายวน และรอยยิ้มมีเสน่ห์ ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มไปในทันที
ในความพร่าเลือน โลกทั้งใบเหมือนหายไปจากสายตาเขา สุดท้ายเหลือเพียงขาเรียวยาวคู่นั้นที่ยิ่งเดินเข้ามาใกล้...
กลิ่นหอมลอยมากระทบใบหน้า หญิงสาวอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เขาสูบบุหรี่ต่อไม่ไหวแล้ว
พูดให้ถูกคือพังเทียนชงตะลึงจนตาค้าง เขาไม่ได้พบผู้หญิงที่งดงามเย้ายวน ผิวขาว ขายาวเช่นนี้มานานแล้ว
ลูกกระเดือกเขาขยับ กลืนน้ำลายอย่างแรง ก่อนคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปากด้วยสองนิ้ว แล้วปล่อยแขนลงโดยไม่รู้ตัว
บางทีเขาอาจสะบัดแขนแรงไปหน่อย ประจวบเหมาะกับจังหวะที่ลดแขนลง ปลายบุหรี่แดงฉานที่คีบอยู่ระหว่างนิ้วก็สัมผัสเข้ากับต้นขาของหญิงสาวที่เดินสวนผ่านเขาพอดี
เรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นแล้ว
«อ๊าย!»
เสียงกรีดร้องดังขึ้น หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าการมารับใครสักคนที่สนามบินจะเจอเคราะห์ร้ายเช่นนี้ ต้นขาแสนเซ็กซี่ของเธอถูกปลายบุหรี่ที่กำลังลุกไหม้แตะเข้าให้
ช่อดอกไม้ในมือร่วงลงพื้น หญิงสาวย่อตัวลงอย่างเจ็บปวด ใช้มือกุมผิวที่ถูกบุหรี่ลวก สีหน้าเจ็บปวดแทบทนไม่ไหว
เสียงร้องของหญิงสาวทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหันมาสนใจ ทันใดนั้นก็มีคนกรูเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
«นี่...»
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน พังเทียนชงเองก็ชะงักงันไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนไปหมด: ก่อเรื่องเข้าแล้ว!
«ขอโทษ! ขอโทษ...»
พังเทียนชงรีบโยนก้นบุหรี่ทิ้งและกล่าวขอโทษซ้ำ ๆ เขาคิดจะเข้าไปช่วยพยุงสาวสวยขึ้นมา ถึงขั้นอยากใช้มือลูบบริเวณที่ถูกลวก ทว่ามือที่ยื่นออกไปกลับชะงักค้างกลางอากาศ
เขากล้าหรือ? นั่นมันต้นขาของผู้หญิงนะ
ชั่วขณะนั้นพังเทียนชงอยากตัดมือตัวเองทิ้ง ทั้งเสียใจทั้งสำนึกผิด สูบบุหรี่ ๆ ๆ... เขาสูบบุหรี่บ้าอะไรของเขากัน!
คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว
ขณะที่พังเทียนชงกำลังทำอะไรไม่ถูก มีหญิงสาวผมทองคนหนึ่งวิ่งผ่านทางออกมาราวกับสายลม มือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง อีกมือโบกไปพลางตะโกนไปพลาง:
«เสี่ยวเสวี่ย! เสี่ยวเสวี่ย! เป็นอะไรไป...»
หญิงสาวที่วิ่งเข้ามาดูอายุราวยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีเช่นกัน ผมสั้นย้อมสีทองอร่าม ดูสะอาดคล่องแคล่ว ขับให้ใบหน้าประณีตของเธอโดดเด่นพอดี
ดวงตาของเธอสดใสและเฉียบคม ราวกับมองทะลุทุกสิ่งได้ สันจมูกโด่งทำให้ใบหน้าดูมีมิติ ริมฝีปากแดงสด ฟันเรียงขาวสะอาด...
ไม่ต้องบอกก็รู้ นี่ก็เป็นสาวสวยอีกคน
«เขา...»
หญิงสาวที่ถูกลวกขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนแล้วชี้พังเทียนชงอย่างโกรธแค้น ดวงตาคู่งามเอ่อคลอด้วยน้ำตา «ก้นบุหรี่ของเขาลวกขาฉัน...»
พูดจบ เธอก็ยกมือที่กุมต้นขาออก แล้วก้มลงเก็บดอกไม้ที่กระจัดกระจายบนพื้น ดอกไม้เหล่านั้นตั้งใจนำมามอบให้หญิงสาวผมทองตรงหน้า
เธอมารับเพื่อนที่สนามบิน ส่วนหญิงสาวผมทองเป็นเพื่อนสนิทของเธอ
ตอนนี้สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังต้นขาของเสี่ยวเสวี่ย ถุงน่องถูกก้นบุหรี่เผาจนเป็นรูขนาดเท่าพุทรา เผยให้เห็นผิวขาวเนียนราวหยก มองเห็นจุดสีแดงคล้ำเล็ก ๆ ที่ถูกบุหรี่ลวกอย่างชัดเจน ชวนให้รู้สึกสงสาร
เมื่อหญิงสาวผมทองเห็นแผล สีหน้าก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ โกรธจนแทบระเบิด แล้วด่ากราดทันที:
«ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิตชั่ว ๆ... แกถึงกับเอาก้นบุหรี่ไปจี้ขาเสี่ยวเสวี่ยของฉัน แจ้งตำรวจ! ฉันจะแจ้งตำรวจ...»
คนที่มุงดูเข้าใจเรื่องราวแล้ว ต่างพากันตำหนิพังเทียนชง
«พ่อหนุ่ม! ทำเกินไปแล้วนะ ทำไมถึงเอาก้นบุหรี่ไปจี้ต้นขาผู้หญิงเขา?»
«นั่นสิ! คนอะไรแบบนี้ เห็นสาวสวยแล้วก็คิดไม่ซื่อ ช่างไร้ศีลธรรมจริง ๆ...»
«ดูท่าทางก็เหมือนคนดีแท้ ๆ ทำไมจิตใจถึงได้ชั่วขนาดนี้ อายุยังน้อยแต่ไม่รู้จักทำตัวดี ๆ น่าอับอาย! น่าอับอายจริง ๆ...»
«หนู รีบแจ้งตำรวจเลย ให้ตำรวจอบรมไอ้โรคจิตนี่ให้ดี... จับขังสักครึ่งเดือนยิ่งดี...»
เสียงประณามดังระงม ทุกคนต่างพูดกันไปคนละทาง
พังเทียนชงอธิบายอะไรไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
«ขอโทษ! ขอโทษ...»
พังเทียนชงได้สติกลับมา ประสานมือแล้วโค้งขอโทษอีกครั้ง «ผมไม่ได้ตั้งใจ นี่เป็นอุบัติเหตุ...»
«คุณ... ผมสาบานต่อฟ้าเลยว่าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ขอ... ขอให้เชื่อว่าผมไม่ได้เจตนา...»
ปกติพังเทียนชงพูดเก่งปากหวาน ทว่าตอนนี้กลับลิ้นพันกันจนพูดไม่ออก ทำอะไรไม่ถูกไปหมด
บ้าจริง! แบบนี้จะทำยังไงดี?
«ฮัลโหล! 110 ใช่ไหม... ที่นี่มีโรคจิตลวนลามผู้หญิง นิสัยเลวร้ายมาก รีบมาด่วนเลย...»
หญิงสาวผมทองเริ่มโทรแจ้งตำรวจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สีหน้าเดือดดาลและรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม
«อย่า ๆ...»
พังเทียนชงคิดจะห้าม แต่ก็สายเกินไป หญิงสาวแจ้งสถานที่ชัดเจนแล้ววางสาย จากนั้นก็จ้องเขาเขม็ง ราวกับกลัวว่าเขาจะหนี
«เฮ้อ!»
พังเทียนชงถอนหายใจยาวในใจ «วันนี้ออกจากบ้านลืมดูฤกษ์เสียแล้ว สูบบุหรี่แค่มวนเดียวก็หาเรื่องใส่ตัว เพิ่งกลับมา ยังไม่ทันถึงบ้านก็ต้องถูกตำรวจเชิญไปดื่มชาแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน?»
«บ้าจริง! ซวยฉิบหาย...»
ขณะที่พังเทียนชงกำลังกระวนกระวายและหงุดหงิด ฝูงชนก็แหวกออก พลตำรวจร่างสูงกับร่างเตี้ยเดินเข้ามา
«เมื่อกี้ใครแจ้งตำรวจ?» พลตำรวจร่างสูงถามขึ้นก่อน สีหน้าเคร่งขรึม
«ฉันเอง! ฉันเอง!»
สาวสวยผมทองยกมือขึ้นทันที ราวกับมองเห็นผู้ช่วยชีวิต
«เกิดอะไรขึ้น?»
«ไอ้โรคจิตนี่ เห็นเพื่อนฉันสวยก็คิดไม่ซื่อ เอาก้นบุหรี่ไปจี้ต้นขาเธอ... คุณตำรวจ ดูขาสวย ๆ ของเพื่อนฉันสิ ถูกมันลวกจนเป็นแบบนี้แล้ว...»
หญิงสาวพูดคล่องแคล่ว ชี้พังเทียนชงอย่างโกรธเกรี้ยว พร้อมพูดไปทำท่าประกอบไป แล้วป้ายข้อหา «ลวนลามผู้หญิง» ให้เขาอย่างแน่นหนา
«จริงหรือ?»
พอได้ยินเช่นนั้น พลตำรวจร่างสูงก็มีสีหน้าไม่สู้ดี หันไปมองพังเทียนชง รูม่านตาหดเล็กลง แววตาคมกริบราวกับใบมีด
ในเวลาเดียวกัน พลตำรวจร่างเตี้ยก็ขยับเข้ามาใกล้พังเทียนชง ก่อนหยิบกุญแจมือแวววาวออกจากเอว...