ผู้คนที่สนามบินพากันเข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ
พังเทียนชงก็ยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นทุกที
เดิมทีแค่สาวสวยสองคนมายืนรวมกันก็ดึงดูดสายตาคนได้มากพอแล้ว คราวนี้ยังมีตำรวจมาอีกสองนาย จะไม่ให้คนมุงดูเรื่องสนุกได้อย่างไร
ในฐานะต้นเหตุของเรื่อง แถมยังถูกคนล้อมชี้ไม้ชี้มือใส่ พังเทียนชงก็หน้าเริ่มร้อนผ่าว ในใจได้แต่ถอนหายใจอย่างหดหู่: ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น ตำรวจร่างเตี้ยยังจงใจโชว์ «กุญแจมือ» ให้เห็นเป็นระยะ ๆ เพื่อขู่เขา แล้วพวกคนมุงที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุจะคิดอย่างไรล่ะ?
พังเทียนชงอัดอั้นตันใจสุด ๆ แถมยังเริ่มโมโห จึงอดดูแคลนตำรวจร่างเตี้ยในใจไม่ได้
«ไอ้หนู! คิดจะขู่ฉันเหรอ แค่พวกแกสองคน ถ้าฉันจะไป พวกแกขวางไหวหรือไง?»
«แต่จะเดินหนีไปเฉย ๆ ก็ไม่ได้! หนีความผิดแบบนั้นมันเรื่องอะไรกัน? อีกอย่างก็ไม่ได้ทำผิดร้ายแรงอะไร อธิบายให้ชัดก็จบแล้ว ถ้าตำรวจสองคนนี้ยังไร้เหตุผล ค่อยไปก็ยังไม่สาย…»
ความคิดแล่นวาบ พังเทียนชงตัดสินใจได้ เขาใช้มือถูหน้าแรง ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนเริ่มอธิบาย
«คุณตำรวจ ฟังผมก่อน…»
พังเทียนชงทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย อธิบายด้วยสีหน้าขมขื่นว่า «เรื่องนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิดจริง ๆ ฟ้าดินเป็นพยาน ผมไม่ได้ตั้งใจเลย เป็นอุบัติเหตุล้วน ๆ…»
«อ้อ!»
ตำรวจร่างสูงจ้องตาพังเทียนชงอย่างละเอียด ฟังเงียบ ๆ โดยไม่แสดงสีหน้า
«เรื่องมันเป็นอย่างนี้…ตอนอยู่บนเครื่องบิน ผมก็อยากสูบบุหรี่แล้ว แต่ต้องอดกลั้นมาตลอด พอออกจากสนามบิน ผมก็จุดบุหรี่ อยากสูบสักสองสามคำให้หายอยาก»
«พอดีคุณผู้หญิงคนนี้เดินรีบ ๆ มาจากฝั่งตรงข้าม ตอนนั้นผมเพิ่งสูบบุหรี่ไปคำหนึ่ง มือที่คีบบุหรี่อยู่ก็สะบัดออกไปแบบนี้ตามสบาย แล้วบังเอิญไปโดน…ขาของเธอตอนเดินสวนกันพอดี…»
«ผมสาบานต่อฟ้าเลยว่าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ขอให้พวกคุณเชื่อผม…ถ้าผมจงใจทำเรื่องชั่ว ๆ ขอให้ฟ้าผ่าห้าสายฟ้า!»
พังเทียนชงทั้งพูดทั้งทำท่าประกอบ สาบานปฏิญาณเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรืออากาศร้อนกันแน่ เหงื่อไหลท่วมขมับและข้างจมูก
«อืม!»
ตำรวจร่างสูงพยักหน้าเบา ๆ รู้สึกว่าพังเทียนชงดูไม่เหมือนกำลังโกหก จากนั้นจึงหันไปมองสาวที่ถูกลวก «คุณผู้หญิง เขาพูดจริงไหม?»
«ฉัน…»
หญิงสาวถลึงตามองพังเทียนชง ก่อนกล่าวว่า «ฉันก็ไม่ทันสังเกต ตอนนั้นรีบมารับเพื่อนสนิท กำลังคิดว่าจะกอดกันให้แน่น ๆ แล้วจะไปสังเกตท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาทำไม ใครจะไปรู้ว่าเขาตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่?»
«คุณ…»
พังเทียนชงเริ่มร้อนใจ «พี่สาว พูดแบบนี้มันคลุมเครือเกินไปนะครับ! เรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงของผมเลยนะ…»
«เชอะ!»
สาวผมทองพูดอย่างดูแคลน «ไอ้คนเจ้าเล่ห์บ้านนอกอย่างนาย มีชื่อเสียงอะไรให้พูดถึง? ฉันว่านายเห็นว่าเสี่ยวเสวี่ยบ้านฉันสวย เลยตั้งใจทำมากกว่า…»
«พอได้แล้ว!»
ตำรวจร่างสูงยกมือห้าม «คุณก็พูดให้น้อยหน่อย อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์เลย เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เอาอย่างนี้…»
ตำรวจร่างสูงเหลือบมองขาของหญิงสาว แล้วเสนอว่า «ผมว่าเจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่เหมือนคนโกหก ให้เขาขอโทษคุณ แล้วก็…ถุงน่องของคุณถูกไฟไหม้เสียหาย ให้เขาชดใช้ค่าถุงน่องสักคู่ ดีไหม?»
«อีกอย่าง พวกคุณก็คงไม่อยากให้คนมากมายยืนมุงดูอยู่แบบนี้ตลอดหรอก»
เมื่อเห็นว่าตำรวจร่างสูงไกล่เกลี่ยอย่างมีเหตุผล ทั้งยังเหลือบมองฝูงชนที่มุงอยู่รอบ ๆ สีหน้าของหญิงสาวก็ผ่อนคลายลง
«ช่างเถอะ ในเมื่อคุณพูดอย่างนี้แล้ว ฉันก็ถือว่าตัวเองซวยก็ได้ค่ะ คุณตำรวจ ฉันมีงานยุ่งทุกวัน ไม่มีเวลามาถือสาไอ้คนลามกนี่หรอก…»
«คุณ…»
พังเทียนชงยังอยากเถียง แต่พอเห็นตำรวจร่างสูงส่งสายตาห้ามมา คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป เขาพยักหน้ารับ «ได้ครับ ผมจะขอโทษ แล้วก็จ่ายค่าถุงน่องให้เธอ…»
«แบบนี้สิถึงจะถูก!»
ตำรวจร่างสูงพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหันไปถามหญิงสาวว่า «ราคาเท่าไหร่ ให้เจ้าหนุ่มจ่ายให้คุณ…»
«แปดพันแปด!»
«อะไรนะ?»
พังเทียนชงแทบช็อกจนหมดสติ ราวกับถูกใครสักคนบีบคอไว้ พูดจาติดขัด «แปดพัน…แปด…แพงขนาดนี้เลยเหรอ?»
เหงื่อของพังเทียนชงไหลลงมาอีกครั้ง เงินติดตัวเขามีแค่หนึ่งพันหยวน เมื่อวานตัดผมกับซื้อของไปอีกสามร้อยกว่าหยวน ตอนนี้ในกระเป๋าเหลือแค่ไม่กี่ร้อยหยวนแล้ว…
แล้วจะเอายังไงดี?
«ทำไม?»
สาวผมทองเห็นท่าทางตกใจของพังเทียนชง จึงพูดต่อว่า «นายไม่เชื่อหรือไง? เพื่อนสนิทฉันเป็นประธานบริษัทไต้คัง ใส่ถุงน่องคู่ละแปดพันกว่าหยวนก็ปกติไม่ใช่เหรอ? ชุดกระโปรงที่ใส่อยู่ก็หลายหมื่นหยวนแล้ว…»
«เชอะ บ้านนอกไม่เคยเห็นโลก…»
คราวนี้พังเทียนชงกระอักกระอ่วนจนไม่รู้จะทำอย่างไร เขาถลึงตามองสาวผมทองที่ยังไม่ยอมเลิกรา อยากพุ่งเข้าไปบีบคอเธอให้ตายเสียจริง ในใจคิดว่า «ช่วยไว้หน้าฉันหน่อยไม่ได้หรือไง?»
เขาว่ากันว่า เงินแค่หนึ่งเหรียญก็ทำให้วีรบุรุษจนมุมได้
นี่ยังตั้งแปดพันแปดร้อยหยวนอีก!
«แปดพันแปดร้อยหยวนจริง ๆ ค่ะ เมื่อวานเพิ่งซื้อจากร้านสินค้าหรู ใบเสร็จก็ยังอยู่ในกระเป๋า…»
หญิงสาวพูดพลางหยิบใบเสร็จจากกระเป๋าใบเล็กที่สะพายติดตัว แล้วยื่นให้ตำรวจร่างสูง «คุณดูสิคะ ฉันไม่ได้ขู่กรรโชกเขานะ…»
ตำรวจร่างสูงรับใบเสร็จมาดู มุมปากกระตุกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นให้พังเทียนชงดูด้วยความเห็นใจเล็กน้อย «เจ้าหนุ่ม เธอพูดจริง…ดูสิ…»
พังเทียนชงตาค้าง จ้องใบเสร็จอย่างเหม่อลอย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเลขแปดแปดแปดแปดนั้นแสบตาเหลือเกิน
«มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?» ตำรวจร่างสูงมองหน้าเขาแล้วถามเสียงเบา
«ไม่มีครับ!»
พังเทียนชงกัดฟันพูดว่า «ผมจะชดใช้เงินให้ แค่…ตอนนี้ผมไม่ได้พกเงินมามากขนาดนั้น…»
«รูดบัตรก็ได้นี่คะ! ตู้เอทีเอ็มอยู่ข้าง ๆ เอง» สาวผมทองพูดจี้ไม่เลิก «หรือจะโทรหาเพื่อนให้โอนเงินมาก็ได้…»
«ผมไม่มีบัตร ไม่มีเพื่อน…อีกอย่าง ผมไม่มีแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ของพ่อแม่…» พังเทียนชงลำบากใจอยู่บ้าง
«ไม่จริงมั้ง?»
คราวนี้แม้แต่ตำรวจร่างสูงก็ไม่ค่อยเชื่อ มองเขาด้วยสายตาสงสัย
«จริงครับ!»
พังเทียนชงรีบอธิบาย «ผมออกจากบ้านตอนอายุเจ็ดขวบ ไปเรียนวิชานอกบ้านจนถึงตอนนี้ ระหว่างนั้นไม่เคยติดต่อกับใครเลย วันนี้เพิ่งกลับมา ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่อยู่ที่ไหน…»
«แต่ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องรักษาคำพูด เงินผมจะจ่ายให้ครบทุกหยวน…เอาอย่างนี้ได้ไหมครับ? ผมเขียนหนังสือรับสภาพหนี้ไว้ก่อน พอหาเงินได้แล้วจะใช้คืนให้เธอ…»
พังเทียนชงประนมมือขอร้องตำรวจร่างสูง «ขอให้เชื่อผมเถอะครับ!»
«จะเขียนหนังสือรับสภาพหนี้เหรอ!»
ตำรวจยังไม่ทันพูด สาวผมทองก็แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย «ไม่ได้นะ ถ้านายหนีไป แล้วพวกเราจะไปตามหานายที่ไหน?»
«จะหนีไปไหน? ผมก็เป็นคนในเมืองนี้เหมือนกัน!»
พังเทียนชงกลอกตามองสาวผมทอง หยิบบัตรประชาชนออกมาจากตัวแล้วพูดว่า «คุณตำรวจ ดูสิครับ ผมเป็นคนที่นี่จริง ๆ ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ ผมไม่หนีหรอก…»
ตำรวจร่างสูงรับบัตรประชาชนไปดู จากนั้นชูมือให้หญิงสาวทั้งสองเห็นชัด ๆ แล้วกล่าวว่า «เจ้าหนุ่มเป็นคนที่นี่จริง ๆ ดูท่าทางก็เป็นคนซื่อสัตย์ เอาอย่างนี้ ให้เขาเขียนหนังสือรับสภาพหนี้ไว้ แล้วค่อยใช้คืนทีหลัง ดีไหม?»
หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวเสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้พูดอะไร สาวผมทองก็แย่งบัตรประชาชนไปเสียก่อน แล้วตอบว่า «ก็ได้ค่ะ! แต่ขอยึดบัตรประชาชนไว้กับพวกเราก่อน พอใช้หนี้แล้วค่อยคืนให้เขา…»
«นี่…»
ตำรวจร่างสูงสบตากับตำรวจร่างเตี้ย ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วว่า «คุณผู้หญิง ถ้าคุณยึดบัตรประชาชนของเขาไป แล้วเขาจะไปหางานได้ยังไง? ไม่มีงานทำก็หาเงินไม่ได้ แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ล่ะ จริงไหม…»
สาวผมทองพลันเลิกคิ้ว แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
«เรื่องนี้จัดการง่ายมาก!»