เดือนกรกฎาคม
ภูเขาคุนหลุน
ตะวันคล้อยต่ำ แสงอาทิตย์อัสดงแต่งแต้มทั่วฟ้าด้วยเมฆสีสดใส แสงสุดท้ายอาบไล้ยอดเขา ทำให้ทั้งยอดสูงและหุบเขาเบื้องล่างเปล่งประกายงดงามราวกับดินแดนเซียนที่เลือนรางอยู่ในม่านหมอก
ขณะนี้ บนยอดเขามีคนสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งชรา อีกคนยังหนุ่ม แสงอาทิตย์อัสดงตกกระทบบ่าของทั้งคู่ เปล่งรัศมีจางๆ ราวกับยืนอยู่ในภาพวาด
ชายชรามีท่วงท่าสง่างามราวเซียน ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง สวมชุดคลุมสีเรียบพลิ้วไหวตามสายลม หน้าผากนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาลึกล้ำ ระหว่างคิ้วแฝงความลึกลับและปรีชาญาณ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน แผ่กลิ่นอายเหนือสามัญออกมา จนผู้พบเห็นอดรู้สึกเคารพเลื่อมใสและปรารถนาจะเป็นเช่นนั้นไม่ได้
ข้างกายชายชรามีชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ดวงตาดำขลับดุจโอปอลเปล่งประกายแห่งสติปัญญา
ผมยาวสีดำสนิทของเขาปล่อยสยายคลุมบ่าอย่างไม่ใส่ใจ ยิ่งเพิ่มความสง่างามและอิสระให้มากขึ้น
“ชงเอ๋อร์!”
ไม่รู้ว่ายืนอยู่เช่นนั้นมานานเท่าไร ชายชราจึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “เธอขึ้นมาบนเขากี่ปีแล้ว?”
“เรียนอาจารย์!”
ชายหนุ่มตอบอย่างนอบน้อม “19 ปีแล้วครับ”
“ไวจริงๆ!”
ชายชรายิ้มบางๆ “ตอนเธอมาที่นี่ ยังเป็นเด็กอายุราวเจ็ดแปดขวบแท้ๆ เวลาผ่านไปเพียงพริบตาเดียว ก็โตเป็นหนุ่มรูปงามแล้ว...”
“แต่ว่า...”
ชายหนุ่มเอียงศีรษะมองชายชรา หยุดไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “อาจารย์ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด...”
“ฮ่าๆ!”
ชายชราหัวเราะอีกครั้ง “ถ้าเธอบำเพ็ญจนถึงขั้นเดียวกับฉัน รูปร่างหน้าตาก็จะไม่เปลี่ยนเหมือนกัน...”
“จริงเหรอครับ?”
ชายหนุ่มเลียริมฝีปาก ใบหน้าเผยความยินดี
“แน่นอน!”
ชายชราพยักหน้า “เธอเกิดมามีกระดูกโดดเด่น พรสวรรค์เหนือคนทั่วไป ยิ่งบำเพ็ญก็ยิ่งก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว...”
“ตลอด 300 ปีที่ผ่านมา เธอเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบ ไม่มีใครเทียบได้ ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก...”
“เป็นไปไม่ได้มั้งครับ?”
ชายหนุ่มเบิกตากว้าง “อาจารย์อายุสามร้อยกว่าปีแล้วเหรอครับ... ผมนึกมาตลอดว่า...”
ชายชราไม่ได้ตอบ เพียงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “ชงเอ๋อร์ เมื่อ 3 ปีก่อน ฉันถ่ายทอดทุกอย่างที่สอนได้ให้เธอไปแล้ว แต่ผ่านมาตั้ง 3 ปี ขั้นบำเพ็ญของเธอกลับไม่ก้าวหน้าเลย...”
“อาจารย์ครับ!”
ชายหนุ่มก้มหน้าลง สีหน้าเจื่อนลง “ผมก็สงสัยเหมือนกัน ตลอด 3 ปีนี้ผมพยายามยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก แต่ด่านนั้น... ผมก็ยังข้ามไปไม่ได้สักที ยากเหลือเกินครับ!”
“อืม!”
ชายชราพยักหน้าเล็กน้อย “เพราะอย่างนั้น ฉันจึงตัดสินใจให้เธอลงเขาพรุ่งนี้ ออกไปท่องยุทธภพ ฝึกฝนประสบการณ์อีกสักครั้ง บางทีอาจพบวาสนาดีๆ ที่ช่วยให้เธอทะลวงขั้นได้...”
“เดี๋ยวก่อนครับ อาจารย์!”
ชายหนุ่มถามอย่างไม่เข้าใจ “ตอนอายุ 18 อาจารย์ให้ผมไปฝึกฝนที่โลกตะวันตกตั้ง 4 ปีแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมยังจะให้ผมไปฝึกอีก?”
“การฝึกฝน 4 ปีนั้นเน้นการต่อสู้จริง เป็นการฝึกทักษะการต่อสู้ คราวนี้ไม่เหมือนกัน เธอจะอยู่ในประเทศ เน้นฝึกจิตใจท่ามกลางโลกีย์ เข้าใจไหม?”
“พรุ่งนี้ก็ลงเขาไปเถอะ...”
“อาจารย์ครับ!”
ชายหนุ่มอุทาน “กะทันหันเกินไปแล้วครับ! ผมยังไม่ได้เตรียมตัวเลย...”
“ไม่ต้องเตรียมหรอก ศิษย์พี่หญิงหกจองตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้เธอลงเขาไปก่อน แล้วค่อยขึ้นเครื่องกลับบ้าน...”
“นี่ตั๋วเครื่องบินกับบัตรประชาชนของเธอ!”
ชายชราพูดพลางหยิบตั๋วเครื่องบินกับบัตรประชาชนออกมาจากตัว วางลงในมือชายหนุ่มเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรักและอาลัย
“ศิษย์พี่หญิงหกทำบัตรประชาชนให้ผมเรียบร้อยแล้วเหรอครับ?”
ชายหนุ่มรับบัตรประชาชนมาดูอย่างสงสัย บัตรยังใหม่เอี่ยม รูปถ่ายบนบัตรก็เป็นรูปที่ศิษย์พี่หญิงหกถ่ายให้เองด้วยกล้อง หล่อใช้ได้เลย!
ชื่อ: พังเทียนชง
ที่อยู่: อาคาร 39 หมู่บ้านฝูกุ้ยหยวน เขตไห่หยาง เมืองเปี้ยน มณฑลเซี่ยหนาน
เลขประจำตัวประชาชน: xxxxxxxxxx
“นี่คือบ้านเกิดของผมเหรอครับ?”
พังเทียนชงชี้ที่อยู่บนบัตรอย่างงุนงง “คงไม่ใช่ว่าศิษย์พี่หญิงหกทำบัตรปลอมให้ผมอีกแล้วหรอกนะครับ?”
“ไม่น่าจะใช่!”
ชายชราพยักหน้า ยิ้มอย่างรู้สึกผิด “ตอนนี้พ่อแม่ของเธออาศัยอยู่ที่เมืองเปี้ยน กลับไปไหว้บรรพบุรุษและรวมตัวกับครอบครัวเถอะ ฮ่าๆ...”
“แต่ว่า...”
พังเทียนชงยิ่งสับสนกว่าเดิม “ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย... ผมยังมีพ่อแม่ด้วยเหรอครับ?”
ชายชราอธิบายต่อ “ตอนนั้นศิษย์พี่หญิงหกของเธอผ่านเมืองเปี้ยน แล้วพบว่าเธอเป็นอัจฉริยะหาได้ยากในใต้หล้า จึงพาตัวเธอขึ้นเขามา...”
“ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุ 7 ขวบ ฉันกลัวว่าเธอจะคิดถึงบ้านจนไม่ตั้งใจฝึกวิชา เลยใช้วิธีเล็กๆ น้อยๆ ปิดผนึกความทรงจำก่อนหน้านั้นไว้ เพราะอย่างนั้นเธอถึงจำบ้านเกิดกับพ่อแม่ไม่ได้...”
“ตอนนี้เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว และกำลังจะลงเขา ฉันก็คลายผนึกความทรงจำช่วงนั้นให้เธอได้แล้ว...”
ระหว่างพูด ชายชรายื่นมือมาแตะหน้าผากพังเทียนชงเบาๆ แสงสีทองจางๆ ปรากฏวูบไหวที่ปลายนิ้ว ก่อนซึมหายเข้าไประหว่างคิ้ว
ชั่วพริบตา ความทรงจำอันยาวนานสายหนึ่งก็ไหลวนอยู่ในสมองของพังเทียนชง ดุจสายน้ำเล็กๆ ที่ค่อยๆ ไหลริน...
พ่อ แม่ อาคารพักอาศัยเก่าๆ ในหมู่บ้าน น้องสาวตัวน้อยที่เพิ่งหัดพูด รวมถึงเพื่อนเล่นสมัยเด็ก เด็กอ้วนตัวน้อยที่หน้าตาเหมือนตุ๊กตา...
ทุกสิ่งราวกับความฝัน
“ที่แท้ผมก็ไม่ใช่เด็กกำพร้า... ที่แท้ผมยังมีบ้าน... ที่แท้...” พังเทียนชงมองดวงตะวันที่ค่อยๆ ลับลง พลางพึมพำกับตัวเอง
“ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยบอกเรื่องพวกนี้ เธอคงไม่โกรธฉันกับศิษย์พี่หญิงหกใช่ไหม?” ชายชรายิ้มถาม
“จะเป็นไปได้ยังไงครับ?”
พังเทียนชงค้อมกายคารวะ “อาจารย์ถ่ายทอดวิชาให้ผม ผมขอบคุณแทบไม่ทันแล้วครับ อีกอย่างศิษย์พี่หญิงหกก็รักและเอ็นดูผมมาก ทุกครั้งที่ขึ้นเขามาก็เอาของดีๆ มาให้ตั้งเยอะ...”
“เธอไม่โกรธพวกเราก็ดีแล้ว!”
ชายชราพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งกับเงินปึกหนึ่งออกมา “นี่โทรศัพท์ที่เธอเคยใช้ เอาคืนไป ในเครื่องมีเบอร์โทรศัพท์ของศิษย์พี่หญิงหกกับศิษย์พี่ชายห้า ถ้าเจอปัญหาก็โทรหาได้...”
“เงิน 1,000 หยวนนี่เป็นค่าเดินทางของเธอ”
“เอ่อ อาจารย์ครับ...”
พังเทียนชงรับโทรศัพท์กับเงินมา แล้วถามอย่างสงสัย “ทำไมมีแค่ 1,000 หยวนเองครับ? ตอนผมไปฝึกฝนที่โลกตะวันตก ผมหาเงินได้ตั้งเยอะ อาจารย์ให้ผมเพิ่มอีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ?”
“เงินทั้งหมดอยู่กับศิษย์พี่หญิงหกของเธอ ต่อไปเธอจะให้เอง...”
“อ้อ! ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ...”
พังเทียนชงพยักหน้าอย่างจนใจ แล้วถามต่อ “คราวนี้ผมลงเขาไป ต้องไปเยี่ยมศิษย์พี่ชายห้าก่อนหรือเปล่าครับ? ตอนนี้เขาทำงานอยู่ที่ไหน แล้วฝีมือเป็นยังไงบ้างครับ?”
“หึ!”
ชายชราพูดอย่างดูแคลน “เขาน่ะเหรอ... หมดสภาพไปนานแล้ว เป็นคนที่หลงใหลในเส้นทางขุนนาง ไม่ต้องพูดถึงเขาหรอก!”
“ฉันถือว่าไม่มีศิษย์คนนี้ก็แล้วกัน แต่หลังจากลงเขาไป ถ้ามีคนในแวดวงราชการมาหาเรื่องเธอ โทรหาเขาได้...”
“อ้อครับ!”
พังเทียนชงขานรับเบาๆ แล้วเผลอยักไหล่เล็กน้อย ขณะนั้นท้องฟ้าเริ่มมืดลง คล้ายมีแสงสีแดงของเมฆอาบไล้พื้นเป็นริ้วๆ
ที่จริงพังเทียนชงรู้เรื่องศิษย์พี่ชายห้าไม่มากนัก ในความทรงจำอีกฝ่ายดูเหมือนจะยุ่งมาก แทบไม่เคยขึ้นเขามาเลย ครั้งล่าสุดที่ขึ้นมาก็เมื่อเจ็ดแปดปีก่อน
ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุสิบกว่าปี ในความทรงจำ รูปร่างหน้าตาของศิษย์พี่ชายห้าพร่าเลือนไปหมดแล้ว
“เอาละ กลับกันเถอะ ฟ้ามืดแล้ว...”
ชายชราหันหลังกลับ ก่อนกำชับว่า “พรุ่งนี้ลงเขาไปเอง ฉันจะไม่ส่งคนไปด้วย จำไว้ ต่อไปเวลาออกท่องยุทธภพ ห้ามเอ่ยถึงสำนักของเรา”
“อีกอย่าง ภายใน 3 ปีนี้ ห้ามกลับขึ้นเขา เว้นแต่ชีวิตจะตกอยู่ในอันตราย...”
“จำได้ไหม?”
“ครับ!”
พังเทียนชงพยักหน้าแรงๆ จู่ๆ ดวงตาก็ร้อนผ่าว เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ “ศิษย์จะจดจำคำสั่งสอนของอาจารย์ไว้ครับ!”
“อีก 3 ปี เมื่อเธอกลับมา ฉันหวังว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และบรรลุเป็นเซียน...”
ชายชราพูดจบ ร่างก็ไหววูบ ก่อนหายลับไปในพริบตา...