ลั่วลี่หมิงวางสาย รอยยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก อารมณ์ดีสุด ๆ
ช่วงที่ขาถูกตีจนหัก ต้องพักรักษาตัวอยู่บ้าน ในที่สุดก็ถือว่าคุ้มแล้ว
ไม่เพียงรอดพ้นเคราะห์ร้ายมาได้ แถมตำแหน่งยังได้เลื่อนขึ้นอีก แบบนี้จะไปหาเหตุผลจากที่ไหนได้อีก?
คุณย่ามองการณ์ไกลจริง ๆ ไม่สิ ต้องยกความดีให้พังเทียนชง ไอ้หนุ่มนั่นปากศักดิ์สิทธิ์ทำนายแม่นยำ
ต้องขอบคุณเขาให้ดีแล้ว!
คิดได้ดังนั้น ลั่วลี่หมิงก็หันไปหาภรรยา “ที่รัก! ไปเตรียมขนมอะไรสักหน่อย ผมจะไปบ้านเก่า”
“ไปบ้านเก่าทำไม?”
ภรรยาถูพื้นไปพลางตอบส่ง ๆ ไปพลาง “ใกล้จะปีใหม่แล้ว รอถึงช่วงปีใหม่ค่อยไปก็ได้นี่!”
“คุณจะไปรู้อะไร ผมจะไปขอบคุณคุณย่า”
“ขอบคุณเรื่องอะไร?”
“ขอบคุณที่ตีขาผมหักไง!”
“ประสาท!”
ภรรยากลอกตาใส่ แต่ก็ยังวางไม้ถูพื้นแล้วหันไปเตรียมของขวัญ
……
บ้านเก่าตระกูลลั่ว
คุณย่าลั่วยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนเหลือบมองลูกชายคนรองที่เพิ่งมาถึงด้วยสภาพมอมแมม แล้วถามเสียงเรียบ “ลูกคนรอง! วันนี้บริษัทไม่ยุ่งหรือไง ถึงมีเวลาวิ่งมาหาแม่?”
“จะไม่ยุ่งได้ยังไง งานกองโตขนาดนี้ วันไหนไม่มีเรื่องให้จัดการบ้างล่ะ?”
ลั่วลี่ว่านลูบผมสั้นที่เพิ่งตัดรับปีใหม่ พลางยิ้มตอบ “แต่ถึงบริษัทจะยุ่งแค่ไหน ผมก็ลืมมาไหว้ทักทายแม่ไม่ได้หรอก!”
“อย่างนั้นหรือ?”
คุณย่ายิ้มบาง ๆ “ปากอย่างแกนี่นะ ไม่ว่าจะพูดจริงหรือพูดเล่นก็ฟังรื่นหูไปหมด ฮ่า ๆ!”