คืนนั้นพังเทียนชงยังคงหลับสนิท การปรากฏตัวของนักฆ่าไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกตะวันตกมาถึง 4 ปี ชีวิตที่ต้องต่อสู้ฆ่าฟันเช่นนี้จึงเป็นเรื่องชินตาไปนานแล้ว
แค่โจรกระจอกโผล่มาสักคน เขาก็ไม่เก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว
เช้าวันต่อมา
พังเทียนชงยังหลับไม่ตื่น ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังแว่วมา “ก๊อก ๆ ๆ!”
“ใครคะ?”
ชิวม่านเซียงกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว เธอเช็ดมือพลางขานรับ ก่อนจะเปิดประตู
“สวัสดีค่ะคุณป้า!”
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งงดงามยืนยิ้มทักทายอยู่หน้าประตู
เธอมีใบหน้าสะสวย ผิวขาวผ่อง ดวงตาใสกระจ่างดุจสายน้ำ รอยยิ้มหวานไร้เดียงสา เส้นผมสลวยเป็นธรรมชาติ แม้ไม่แต่งหน้าแต่งตา แต่กลับให้ความรู้สึกสดใสไม่เหมือนใคร
กิริยาสง่างาม ภูมิฐาน ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่
“หนูมาหาใครจ๊ะ?”
ชิวม่านเซียงถามพลางมองหญิงสาวอย่างสงสัย
“หนูชื่อเหลิ่งเคอ เป็นเพื่อนของพังเทียนชงค่ะ!”
หญิงสาวตอบอย่างสุภาพ “วันนี้หนูมาคุยธุระกับเขานิดหน่อย รบกวนคุณป้าแล้วค่ะ...”
“อ๋อ เพื่อนของเสี่ยวหู่นี่เอง...”
ชิวม่านเซียงยิ้มกว้างทันที “เข้ามาเร็ว เขายังไม่ตื่นเลย หนูนั่งก่อนนะ ป้าจะไปเรียกเขา...”
พูดจบเธอก็พาเหลิ่งเคอไปนั่งบนโซฟา
“แม่ ใครมาคะ?”
พังเฉี่ยนเฉี่ยนได้ยินเสียงก็วิ่งพรวดออกมาจากห้องราวกับสายลม พอเห็นเหลิ่งเคอ ดวงตาก็เป็นประกาย “พี่สาวคนนี้สวยจังเลย!”