“เขาคงกลับไปหาอาเยี่ยนแล้ว”
รถลากแล่นไปบนถนนลูกรัง เฉินหลิงนั่งอยู่บนรถ สีหน้าหนักอึ้ง
เขาไม่รู้ว่าขั้นตอนไหนที่ผิดพลาด ทำให้หานเหมิงสงสัยเขาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยอมควักกระเป๋าตัวเองจ่ายค่ารถเพื่อแยกเขาออกไป เพียงเพื่อสอบถามเฉินเยียนตามลำพัง
แต่ปัญหาคือ ตอนนี้ทุกเส้นทางของเขาถูกปิดหมดแล้ว
ต่อให้เขาหันกลับไปหาเฉินเยียน ก็ไม่ต้องพูดว่าเขาจะไปถึงบ้านเร็วกว่าผู้รักษากฎได้หรือไม่ เพียงแค่เขาลงจากรถลาก ทางหานเหมิงก็จะรู้ในไม่ช้า และเมื่อถึงเวลานั้น ข้อสงสัยของเขาก็ยากจะลบล้าง
จากนี้ไป ก็ทำได้เพียงดูว่าเฉินเยียนจะรับมืออย่างไร…
ทว่าในใจเฉินหลิงก็เตรียมการไว้แล้ว หากตัวตนของเขาถูกเปิดเผย เขาก็จะหนีออกจากเขตสองโดยตรง เพราะอย่างไรหานเหมิงก็ต้องใช้เวลาเดินทางมาจากเขตสาม
ส่วนเฉินเยียน เขาเป็นคนธรรมดา ทั้งยังไม่รู้ว่าตนเป็นผู้หลอมรวม แม้แต่ผู้หลอมรวมคืออะไรเขาก็ไม่รู้… ต่อให้เขามีเรื่องขึ้นมา เฉินเยียนก็ไม่ถูกพัวพัน
“น้องชาย นายยังบอกว่าไม่มีเงินอีก” ชายหนุ่มผู้ลากรถพลางหอบหายใจหันมาพูด “แม้แต่ผู้บังคับใช้กฎหมายหานเหมิงยังช่วยออกค่ารถให้ ฐานะนายไม่ธรรมดาเลยนะ”
“แหะๆ ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ นั่นแหละ”
ภาพของหานเหมิงลอยขึ้นในสมองของเฉินหลิง เขารู้สึกเหมือนมีลมหายใจพิษอัดอั้นอยู่ในอก จึงถามต่อว่า “อีกนานไหมกว่าจะถึง”
“ใกล้แล้ว อีกประมาณสิบนาที”