“...ท่านผู้รักษากฎหานเหมิง”
ทันทีที่ถูกหานเหมิงร้องเรียก เฉินหลิงก็มีแววตาลนลานวูบหนึ่ง แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือขอรับ”
“ผู้หลอมรวมคนหนึ่ง กล้าปะปนเข้ามาในหน่วยผู้รักษากฎ... นายนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ” หานเหมิงพูดเนิบนาบ “ว่า บอกมา จุดประสงค์ของนายคืออะไร”
คำพูดนี้ตกใส่หูเฉินหลิง ดั่งเสียงฟ้าคำรามสนั่น!
เขาจับได้แล้วงั้นรึ?!
ไม่... เป็นไปไม่ได้... เมื่อคืนที่ประมือกับเขาคือสัตว์ประหลาดกระดาษแดง ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เห็นหน้าข้าเลย! แล้วเขาจะจำข้าได้ตั้งแต่แรกเห็นได้อย่างไร?
“หา?” เฉินหลิงเต็มไปด้วยความงุนงงในแววตา “ท่านผู้รักษากฎหานเหมิง... ท่านพูดอะไรของท่าน”
“ฉันหมายความว่ายังไง นายยังไม่เข้าใจอีกหรือ”
“...ไม่เข้าใจ”
“เมื่อคืนเจ้าอยู่ที่ไหน”
“อยู่บ้านนอน”
“ก่อนหน้านั้นล่ะ”
“ซ้อมร้องงิ้วกับน้องชายในป่า”
“น้องชายเจ้าซ้อมร้องงิ้ว แล้วเจ้าไปทำไม”
“น้องขี้ขลาด อยากให้ข้าไปเป็นเพื่อน”
“ซ้อมบทอะไร”
“《ปาจวิ่งเปี๋ยจี》”
“คำพูดสุดท้ายว่าอะไร”
“...โอ๊ย!”
“ก่อนสุดท้ายหนึ่งประโยคล่ะ”
“...ให้ข้าดูที!”
หานเหมิงถามรัวเร็วอย่างน่าใจหาย ไม่เหลือเวลาตอบสนองให้เฉินหลิงเลยแม้แต่น้อย
ระหว่างที่เฉินหลิงตอบไป หลังของเขาก็มีเหงื่อเย็นซึม พอถึงสามคำถามสุดท้าย เขาแทบจะอดกลั้นหันหลังหนีไม่ไหว
เฉินหลิงไม่เคยรู้จักงิ้วในโลกนี้ ไม่รู้ว่ามีบทอะไรบ้าง ได้แต่ขืนใจตอบบทที่ตัวเองคุ้นเคยที่สุดจากชาติก่อน... ทำได้เพียงพนัน ว่าหานเหมิงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงิ้วเลย!