“สรุปก็คือ ภารกิจของนายสองวันนี้คือออกค้นถนนเส้นนี้ ดูว่ามีขนของหายนะตกหล่นอยู่ใต้ซากปรักหักพัง หรือมีอะไรผิดปกติอื่นๆ หรือไม่...”
“อะไรผิดปกติ?”
“พลังของหายนะจะส่งผลต่อสภาพแวดล้อมจริงโดยรอบ ส่วนจะส่งผลอย่างไรนั้นก็แตกต่างกันไปตามแต่หายนะแต่ละตน... หายนะบางตนแค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็บิดเบือนทุกสิ่งใกล้เคียง บางตนทำให้เกิดไฟลุกไหม้ และได้ยินว่าที่พิลึกยิ่งกว่านั้นยังควบคุมมนุษย์ได้... เราเรียกผลกระทบนี้ว่า ‘อาณาเขตหายนะ’
ระดับของหายนะยิ่งสูง อานุภาพทำลายล้างและขอบเขตของอาณาเขตหายนะก็ยิ่งเพิ่มขึ้น โดยรวมแล้วเราจัดลำดับหายนะทั้งหมดเป็นเก้าระดับ แต่ละระดับจะมีชื่อเรียกเฉพาะเพื่อสะท้อนพลังทำลายล้างให้เห็นภาพชัดเจน
เช่นระดับเก้า... เรามักเรียกมันว่า ‘วันดับโลกา’”
“วันดับโลกา...” เฉินหลิงนิ่งอึ้ง “ถ้างั้น หายนะระดับเก้า ทำลายโลกได้จริงหรือ?”
“แม้จะพูดเกินจริงไปบ้าง แต่ก็ใกล้เคียงกับการดับโลกาจริงๆ นั่นแหละ... ว่ากันว่า หายนะระดับวันดับโลกา มีพลังทำลายล้างเขตแดนมนุษย์สิ้นซากได้ทั้งเขต” เฉียนฟ่านเหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงกดเสียงต่ำ
“นายไม่รู้หรือ?”
“อะไร?”
“คือเมื่อคืนก่อน ตัวที่หนีออกจากเขตสามของพวกนาย... มันคือ ‘วันดับโลกา’”
“!!!”
สีหน้าเฉินหลิงซีดเผือดทันที
“ฮ่าๆ ฉันล้อนายเล่นน่ะ” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเฉินหลิง เฉียนฟ่านก็หัวเราะพลางตบไหล่เขา “ฉันได้ยินว่าที่เข็มชี้หายนะของเขตสามระเบิดจริงๆ ปกติแล้วมีแค่ ‘วันดับโลกา’ ลงมาจุติเท่านั้นถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้... แต่คิดยังไงก็คงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม?