“กลิ่นอายของ[การพิพากษา]หายไปแล้ว”
“กลิ่นอายของหายนะก็หายไปแล้ว”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พี่เหมิงคงจัดการสำเร็จ”
“หานเหมิงเร็วจริง พวกเราอยากแบ่งผลงานยังแบ่งไม่ทันเลย...”
ท่ามกลางคืนฝนพรำ ร่างสี่ร่างในเสื้อคลุมสีดำพุ่งทะยานสู่สนามรบกลางทุ่งร้าง พวกเขาคือผู้รักษากฎที่เหลือของเขตสาม
สายตาของพวกเขากวาดมองทุ่งร้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยพังพินาศ ใจสั่นสะท้าน
จะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดสักเพียงไหน ถึงได้ทำให้ที่นี่เสียหายเป็นแบบนี้?
“หายนะครั้งนี้ ดูท่าจะมีของอยู่ไม่น้อยเลยนะ...”
พวกเขาพูดพลางมองไปยังอีกฟากของสนามรบ เห็นร่างโชกเลือดร่างหนึ่งนอนหงายจมกองกับพื้น ราวกับซากศพ ไม่ไหวติง
“พี่เหมิง?!”
ผู้รักษากฎคนหนึ่งพุ่งเข้าไปทันที ประคองร่างของหานเหมิงขึ้นมา ตรวจสอบลมหายใจอย่างลุ้นระทึก
ผู้รักษากฎอีกสามคนยืนอยู่ที่เดิม สบตากัน แววตาฉายประกายแปลกประหลาด...
“ตายหรือยัง?” หนึ่งในสามคนถาม
เขาคือหม่าจง ผู้รักษากฎลำดับสองของเขตสาม
“ยังไม่ตาย! ยังมีชีวิต!”
สีหน้าของทั้งสามคนปรากฏแววผิดหวังเพียงเสี้ยววินาที สองคนในนั้นมองไปยังหม่าจง ฝ่ายหลังลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายศีรษะให้พวกเขา
“แล้วหายนะล่ะ? ไม่เห็นซากศพเลย?”
“หนีไปแล้ว?!”
“ไม่เห็นซากศพ คงหนีไปแล้ว...”
ทุกคนเริ่มค้นหาบริเวณรอบทันที แต่ด้วยสายฝนที่ชะล้าง ทำให้ไม่เหลือร่องรอยใดๆ หายนะที่เพิ่งต่อสู้กับหานเหมิงเมื่อครู่นี้ หายไปราวกับระเหยหายไปจากโลกมนุษย์