ซ่า——
ร่างหนึ่งในชุดงิ้ว พรวดตัวออกมาจากสัตว์ประหลาดกระดาษแดงโผล่ครึ่งท่อนบน ห้อยหัวกลับกลางอากาศ
เมื่อรู้ว่าเฉินหลิงกำลังจะกลับคืน สัตว์ประหลาดกระดาษแดงก็ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายเริ่มโปร่งใสขึ้นเรื่อย ๆ ดุจกระดาษเปียกฝนบางลงทุกขณะ
เฉินหลิงถูกมันแขวนไว้ แล่นติดพื้นแกว่งไกวไม่หยุด จนหัวหมุนตาลาย
รอยฉีกของพื้นผิวกระดาษบิดตัวไม่หยุดราวกับต้องการกลืนเฉินหลิงกลับเข้าไป ส่วนเฉินหลิงก็ดันครึ่งตัวบนไว้สุดแรง อดทนต่ออาการวิงเวียนและออกแรงต้านอย่างสุดกำลัง!
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มตัวเปียกโชกคนหนึ่งวิ่งผ่านแผ่นดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ตรงเข้ามาใกล้!
"พี่!"
มือข้างหนึ่งคว้าแขนเฉินหลิงไว้ แล้วออกแรงกระชากลงมาสุดแรง!
เฉินหลิงรู้สึกถึงแรงช่วย ร่างท่อนล่างหลุดออกจากแผ่นกระดาษ ทั้งร่างทะลุผ่านรอยต่อระหว่างโรงละครกับโลกแห่งความจริง กระแทกพื้นอย่างแรง!
ในชั่วขณะที่เฉินหลิงหลุดออกมา สัตว์ประหลาดแผ่นกระดาษกลางอากาศก็ละลายหายวับไป สิ้นเชิง ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน
เฉินหลิงสวมชุดงิ้วสีแดงสด นอนหงายอยู่บนพื้นดินเฉอะแฉะ หายใจหอบถี่
เมฆฝนบนฟ้าอึมครึมกดดัน หยาดน้ำที่แตกละเอียดไหลรินตามปลายผมของเขา
ในความหมุนติ้วนั้น เฉินหลิงเห็นใบหน้าคุ้นเคยปรากฏตรงหน้า กำลังเขย่าตัวเขาอย่างร้อนรน
"พี่! พี่! พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
อาการวิงเวียนค่อย ๆ จางหายไป เฉินหลิงเพ่งมองดู ก็ตะลึงไปเล็กน้อย
"อาเยี่ยน? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"