ชุดงิ้วตัวนี้ของเฉินเยียนจริงๆ
ตั้งแต่แปดปีก่อน มีคณะงิ้วเล็กๆ ซอมซ่อคณะหนึ่งมาถึงเขตสาม ตั้งเวทีเล็กๆ กลางแจ้งแล้วเล่นงิ้วไปสองสามฉาก ตั้งแต่นั้นมาเฉินเยียนวัยเจ็ดขวบก็หลงใหลในสิ่งนี้
ในโลกนี้ วัฒนธรรมการละครไม่แพร่หลายนัก ปีนั้นคณะงิ้วลำบากตรากตรำตั้งเวทีอยู่สองวัน กลับมีคนดูแค่ห้าคน... เฉินหลิงกับเฉินเยียนที่กำลังเล่นอยู่แถวนั้นแล้วถูกดึงดูดเข้ามาชั่วคราว คนหาบของที่ถูกดึงมาเป็นผู้ชมสมทบ ขอทานคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาขอข้าวจากคณะงิ้ว...
อีกคนหนึ่ง เป็นอาจารย์จากเขตสองที่ชื่นชอบวัฒนธรรมการละครจริงๆ ได้ยินชื่อเสียงแล้วตั้งใจมา
ในห้าคน มีเพียงเฉินเยียนกับอาจารย์ที่ตั้งใจฟังงิ้วจนจบ เฉินหลิงฟังได้ครึ่งทางก็หลับไป คนหาบของเปิดฉากก็รีบจากไป ส่วนขอทาน พอพักครึ่งก็วิ่งขึ้นเวทีไปขอข้าว แล้วถูกนักแสดงบทจอมยุทธ์คนหนึ่งเตะกระเด็นลงมา ด่าพึมพำแล้วเดินจากไป
ทว่าเฉินหลิงเห็นว่า ในดวงตาที่น้องชายมองไปยังเวทีนั้น เปล่งประกายแสงสว่าง
หลังจากวันนั้น เฉินเยียนเริ่มศึกษางิ้วด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าเขาไปหาหนังสือมาจากไหนสองเล่ม ทุกเช้าตื่นขึ้นมาก็ส่งเสียงอืออืออาาอาฝึกลีลาการร้องอยู่ในบ้าน คัดลอกบทละคร หรือแม้แต่เรียนรู้วิธีเย็บปักด้วยตัวเองเพื่อตัดเย็บชุดงิ้ว
ชุดที่เฉินหลิงสวมอยู่ตอนนี้ เป็นของที่เฉินเยียนเย็บด้วยมือของเขาเอง ที่ชายมุมมีดอกไม้สีฟ้าดอกเล็กๆ ดอกหนึ่งที่เขาเย็บทิ้งไว้