ท่ามกลางพายุหิมะอันไกลโพ้น เสื้อโค้ทกันฝนสีดำตัวหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า
รองเท้าบู๊ตหนังสีดำเหยียบลงบนหิมะทิ้งรอยเท้าไว้ต่อเนื่อง เลือดสดไหลรินตามชายเสื้อ ประปรายบนพื้นหิมะ ราวกับทิ้งรอยเส้นสีแดงเข้มยาวต่อเนื่องเป็นทาง
ครืด—ครืด—ครืด!
ประกายไฟจากหินเหล็กไฟจุดบุหรี่จนติด เขาสูดควันบุหรี่ข้นเข้าปอดลึก แล้วค่อยๆ พ่นออกมา...
"กวาดล้างเกือบหมดแล้ว เหลือแต่กลุ่มหลงเหลือหยิบมือสุดท้าย... ครั้งนี้ จัดการให้เสร็จทีเดียวเลยแล้วกัน" เขาพึมพำกับตัวเอง
ชายเสื้อโค้ทเปื้อนเลือด มีลวดลายสีเงินสี่เส้นกระพริบวาบ
ขณะนั้นเอง บนฟากฟ้าสีเทาหม่น ดวงดาวสองดวงสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน รัศมีเทพเลือนรางประทานลงมายังจวนที่อยู่ไกลโพ้น
เมื่อเห็นเช่นนั้น คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย
"พรเทพ?"
"ดูจากทิศทางนี้ น่าจะเป็นจวนของหม่าจง... ในกลุ่มหลงเหลือพวกนั้น กลับมีผู้ได้รับเทวานุเคราะห์งอกเงยขึ้นมาได้?"
ขณะที่เขาพึมพำ ดวงดาวอีกดวงก็สว่างขึ้น พรเทพสายที่สามหลั่งรินลงมา...
"สามวิถีเทพโปรดปราน?" ความประหลาดใจของเขาแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงในที่สุด "นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน..."
เขาเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
เกล็ดหิมะโปรยปราย หนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก เค้าโครงจวนที่ตั้งอยู่ไกลออกไปปรากฏรางๆ
หนึ่งนาที
สองนาที
สามนาที...
คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ว่าเขาจะเดินอย่างไร จวนนั้นกลับพร่าเลือนไม่ชัดเจน ไม่มีทีท่าว่าจะใกล้ขึ้นเลยสักนิด... ราวกับภาพลวงตาในพายุหิมะ
ในที่สุด ดูเหมือนเขาจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้ จึงหันกลับไปมองด้านหลัง