"นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น" ผู้รักษากฎคนหนึ่งถึงกับอึ้ง "พรเทพ…ยังถูกเพิกถอนได้อีกหรือ"
หากว่าเทพทั้งสามวิถีประทานพรเทพมาพร้อมกันยังอยู่ในขอบเขตที่พวกเขาเข้าใจ สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็อยู่นอกเหนือการรับรู้ของพวกเขาโดยสิ้นเชิง…
พวกเขาอยู่มาหลายปี ไม่เคยได้ยินว่าใครได้รับพรเทพ แล้วถูกตัดวิถีเทพกลางคันเลย
"เป็นไปตามคาด"
นอกเรือนพัก ชายเงาลึกลับพยักหน้าเล็กน้อย
"ในสถานการณ์คับขันลำบากจะได้รับพรเทพ แต่กลับได้แต่มองดูมันจากไป…น่าเสียดายจริง" ฉู่มู่หยุนอยู่ที่บ้านของเฉินหลิงมานาน จึงรู้ดีว่าเฉินหลิงปรารถนาต่อวิถีเทพอย่างยิ่ง ในใจอดไม่ได้จะเกิดความเห็นใจ
"น่าเสียดายหรือ" ชายเงาเหลือบมองเขาอย่างประหลาด
"ในโลกนี้ผู้มีวิถีเทพมีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน แต่ผู้ที่หลอมรวมหายนะ 'วันดับโลกา' เข้าตัว แล้วยังคงสติสัมปชัญญะได้ กลับมีเพียงเขาคนเดียว…เขากลายเป็นผู้ที่ไม่มีใครเหมือนในโลกนี้แล้ว จะมีอะไรน่าเสียดาย"
ฉู่มู่หยุนส่ายหัว ไม่พูดอะไร
ในเรือนพัก
เฉินหลิงจ้องมองวิถีเทพทั้งสามที่ถอยหายไปอย่างรวดเร็ว ยืนนิ่งงันอยู่กับที่…
เขาถูกวิถีเทพทอดทิ้ง
นั่นอาจเป็นความหวังเดียวในโลกนี้ที่จะช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการควบคุมของ "ผู้ชม" ได้
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงความหวาดหวั่นจากวิถีเทพ เขาหันกลับไปมองด้านหลังของตน เห็นเลือนรางถึงดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า
"…พวกแกอีกแล้ว" เฉินหลิงยิ้มขมขื่น
"ก็จริง ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว…หากฉันเหยียบย่างวิถีเทพ นั่นหมายความว่าฉันอาจหลุดพ้นการควบคุมของพวกแก พวกแกจะปล่อยปละละเลยได้อย่างไร"