“สิ่งศักดิ์สิทธิ์?!”
ผู้รักษากฎทั้งสองข้างกายเห็นภาพนั้นพลันตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง
ทันทีที่กระดูกนิ้วชิ้นนั้นสัมผัสอากาศ ความร้อนระอุอย่างประหลาดก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งในและนอกเรือน หิมะที่โปรยปรายถูกกั้นออกไปนอกลาน ราวกับมีอาณาเขตที่มองไม่เห็นแผ่ขยายออกมา
เฉียนฟ่านกำกระดูกนิ้วไว้ในมือ มองร่างชุดแดงที่กำลังสังหารอย่างบ้าคลั่งอยู่ไกล ๆ แววตาฉายแววสังหาร
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้เป็นของที่เขาซื้อมาจากตลาดมืดในเขตห้าเมื่อสองปีก่อนด้วยทรัพย์สินกว่าครึ่งของตน ว่ากันว่ามันมาจากศพของผู้บังคับใช้กฎหมายที่ถูกปนเปื้อนจากรอยต่อแดนเทา ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันเป็นไม้ตายช่วยชีวิตของเขาและไม่เคยถูกนำมาใช้เลย
แต่ครั้งนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่น
“จับมันให้ข้า!!” เฉียนฟ่านคำรามต่ำ ก่อนจะทิ่มกระดูกนิ้วเข้าไปในฝ่ามือตนเอง
เมื่อเลือดไหลรินอาบกระดูกนิ้ว มันก็พลันมีชีวิตขึ้นมาและดูดกลืนเลือดเนื้อของเฉียนฟ่านอย่างบ้าคลั่ง ในเวลาเดียวกัน เงาดำวาบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนผิวของมัน
ในลานบ้าน พื้นดินที่ถูกหิมะทับถมพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
เฉินหลิงรู้สึกเพียงว่าทัศนียภาพตรงหน้าพร่ามัว หิมะใต้เท้าปะทุขึ้นฉับพลัน เงี่ยงกระดูกสีขาวซีดที่เหมือนซี่โครงยักษ์พุ่งตรงขึ้นมาจากใต้ดินด้วยความเร็วราวสายฟ้า แทงทะลุไหล่ของเขา!
แม้เฉินหลิงจะมองเห็นวิถีของซี่โครงนั้นได้ราง ๆ แต่มันปรากฏขึ้นเร็วเกินไปจนตั้งตัวไม่ติด ในสถานการณ์คับขัน เขาจึงเอียงตัวหลบจุดสำคัญโดยสัญชาตญาณ