แก้วผลึกสีแดงชาดเม็ดแล้วเม็ดเล่าร่วงหล่นบนพื้นหิมะ แสงเทพหมุนเวียน ราวกับดวงดาวเจิดจรัสที่กระจัดกระจายอยู่กลางหมู่มนุษย์
"นี่มัน..." เฉินหลิงตะลึงงัน
"พี่รู้ไหม... ดาวสีแดงดวงนั้น คือ 'การแสดง'" เฉินเยียนเงยหน้าขึ้น มองเส้นทางเทพที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไปบนท้องฟ้า เอ่ยเสียงแผ่ว "ตั้งแต่วันที่ผมเริ่มฝึกฝนการแสดงด้วยตัวเอง ผมก็สัมผัสถึงการมีอยู่ของมันได้เป็นครั้งคราว... มันอยากพาผมไป แต่ผมไม่อยากจากไป
ทุกครั้งที่มันเคลื่อนห่างออกไป ผมจะเก็บเศษเสี้ยวของมันไว้หนึ่งชิ้น ผมคิดว่าเมื่อผมเก็บได้มากพอ บางทีอาจจะพาพี่ พาพ่อกับแม่ ไปยังสถานที่ที่มันนำทาง ดูว่าปลายทางของ 'การแสดง' คืออะไร...
น่าเสียดายที่สุดท้ายข้าก็เก็บได้แค่สามสิบหกชิ้น"
"ตอนนี้... ผมไปไม่ได้แล้ว"
เฉินเยียนยิ้มอย่างจนใจ เขาค่อย ๆ คว้าแก้วผลึกสีแดงชาดทั้งหมดขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงไปยังเส้นทางเทพที่กำลังถอยกลับบนท้องฟ้าอย่างแรง!
ชั่วพริบตาต่อมา แสงเทพจำนวนนับไม่ถ้วนผลิบานจากเศษเสี้ยวของเส้นทางเทพเหล่านี้ ประสานกันอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ก่อตัวเป็นเส้นทางเทพที่พลิ้วไหวดุจแพรไหมอีกครั้ง มุ่งหน้าตามหาเส้นทางเทพที่ถอยกลับไป!
"พี่ ต้องมีชีวิตอยู่นะ... ปลายทางของวิถีการแสดงคืออะไร พี่ดูให้ข้าแทนได้ไหม?"
เส้นทางเทพสองท่อนปะทะกันกลางอากาศ แสงเทพเจิดจ้าส่องสว่างทั่วท้องฟ้า!
"วิถีเทพละคร" เชื่อมต่ออีกครั้ง;
ดวงดาวสีแดงชาดบนท้องฟ้าไม่เคยคาดคิดว่าเส้นทางเทพของตนจะถูกบังคับให้คงอยู่ได้ แสงเทพสั่นไหวกลางอากาศ ราวกับกำลังพยายามดึงมันกลับคืน...