เฉินหลิงไม่เคยมาที่นี่
นอกจากในความทรงจำที่เขารับสืบทอดมา ตอนที่ถูกเฉินถานกับอีกคนลากมาฝังที่นี่
แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อเขาก้าวเท้าลงบนผืนดินของสุสานรวมด้วยตนเอง ห้วงใจก็พลันรู้สึกคุ้นเคยประหลาด... ความคุ้นเคยนี้ไม่ใช่เพียงหนึ่งเดียว แต่เป็นสองสาย
เขามองดูหลุมศพที่ถูกหิมะหนาทับถมอยู่เบื้องหน้า เศษเสี้ยวความทรงจำแตกกระจายพรั่งพรูขึ้นในสมอง ราวกับมีความทรงจำสองชุดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มาบรรจบกัน ณ ที่แห่งนี้
หนึ่ง เป็นของเฉินหลิง...
อีกหนึ่ง เป็นของเฉินเยียน
เขาเดินตามสัญชาตญาณไปท่ามกลางหลุมศพ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
ในที่สุด เขาก็หยุดลงตรงหน้ากองดินกองหนึ่งที่ไม่มีแผ่นป้ายไม้ ไม่มีสิ่งใดบอกตำแหน่ง
เขามองดูกองดินนี้อย่างเหม่อลอยเนิ่นนาน ก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้นหิมะหนา หิมะสีขาวโพลนพลิ้วไหวในสายตา เขาเคลิ้มเลือนไป และในห้วงนั้น ความทรงจำส่วนของเฉินเยียนก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ...
...
"ชื่อ"
"เฉินเยียน"
"อายุ"
"สิบห้า"
"หมายเลข"
"39180"
บนเตียงผ่าตัดที่เย็นเฉียบ เฉินเยียนตอบอย่างระมัดระวัง
แสงจ้าสาดลงมาจากเหนือศีรษะ ทำให้เขาลืมตาไม่ขึ้น มองเห็นเพียงเงาร่างเลือนรางเดินไปมาใกล้เตียงผ่าตัด
"ตัวตนตรงกัน ถูกต้องแล้ว"
"อายุยังน้อย เป็นโรคนี้เสียแล้ว... เฮ้อ"
"ผ่าตัดเมื่อไร"
"รออีกหน่อย หัวใจทางโน้นยังมาไม่ถึง ถ้าพลาด ทางนี้ก็ปั้นเรื่องไม่รอด"