"เสร็จแล้ว เลิกงาน"
ทั้งสองคนปัดโคลนที่ติดตามตัว ยืนยันว่าหลุมดินถูกกลบเรียบร้อยแล้ว จึงหมุนตัวจากไป
ฝนที่เทลงมาราวกับน้ำฟ้ารดรดบนสุสานนับไม่ถ้วน คราบเลือดสีแดงเข้มปนกับน้ำโคลนไหลกลิ้งลงหน้าผา หลายสิบวินาทีต่อมา มีอีกสองร่างที่สวมเสื้อกันฝน เดินอย่างยากลำบากขึ้นมาจากตีนเขา
"ตรงนี้แหละ…"
ทั้งสองถือตะเกียงแก้วน้ำมันก๊าด กวาดสายตามองรอบ ๆ โดยไม่ทันสังเกตน้ำโคลนสีแดงเข้มที่ไหลอยู่ในความมืด เดินตรงไปยังหลุมดินที่เพิ่งถูกขุด
พวกเขาวางถุงผ้าที่ถือมาลงบนพื้น หยิบพลั่วออกมา ขุดทีละน้อยตรงหลุมดินสีแดงเข้ม
"...อาเยี่ยนจะต้องดีขึ้นใช่ไหม"
น้ำฝนกระทบเสื้อกันฝนของทั้งสอง เกิดเสียงติ๋งต่องเบา ๆ มือทั้งสองในแขนเสื้อของผู้หญิงกำแน่นจนซีด น้ำเสียงแหบแห้ง
"ต้องดีขึ้นแน่" ชายที่กำลังขุดดินพูดเสียงทุ้ม "หัวใจได้ถูกส่งไปแล้ว การผ่าตัดน่าจะเริ่มขึ้นแล้ว... พรุ่งนี้ พรุ่งนี้เราก็ไปดูเขาที่เขตสองได้แล้ว!"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของผู้หญิงผ่อนคลายลงบ้าง เธอเหลือบมองถุงผ้าสีดำที่อยู่ข้างเท้า ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"ก็แค่ลำบากอาหลิงหน่อย..."
"เรื่องนี้ เราต้องเก็บงำไว้ในใจให้ตาย"
"แล้วถ้าอาเยี่ยนกลับมาแล้วถามถึงพี่ชายของเขาล่ะ?"
"ก็บอกว่าเขาสอบติดผู้รักษากฎแล้ว ถูกย้ายไปเขตเจ็ด... กลับมาไม่ได้"
"เขาจะเชื่อไหม?"
"..."
ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เงียบ ๆ แทงพลั่วเหล็กลงไปที่ก้นหลุม ออกแรงพลิกดินก้อนใหญ่ขึ้น
"ฝังลงไปแบบนี้เถอะ" เขาพูด
ทั้งสองช่วยกันโยนถุงผ้าสีดำลงไป แล้วค่อย ๆ กลบให้เรียบร้อย
ผู้หญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผ่นไม้มาจากข้าง ๆ ดูเหมือนอยากจะเขียนอะไรบางอย่าง แต่ถูกชายคนนั้นห้ามไว้
"จะทำอะไร?"
"ยังไงก็เป็นแม่ลูกกันมาก่อน... ทำป้ายหลุมศพให้อาหลิงหน่อยเถอะ"
"ไม่ได้ ถ้าทำป้ายที่นี่ เกิดผู้รักษากฎหรือคนอื่นเห็นจะทำยังไง?"