[ค่าคาดหวังผู้ชม +20]
ซากตุ๊กตาหิมะสลายหายไปท่ามกลางความเงียบสงัด หลังเปลวเทียนดับและควันจางลง ใบหน้าของเฉินหลิงก็ซีดราวกระดาษ
"ฉัน..."
เฉินหลิงอ้ำอึ้งเอ่ยขึ้น "ฉันกำลังคุยกับน้องชายฉันอยู่..."
"น้องชายเจ้าอยู่ไหน?" อู๋โหย่วตงมองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าด้านข้าง "ในห้องนี้ ไม่ได้มีแค่เราสองคนหรือ?"
เฉินหลิงมองไปที่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว... ในห้วงภวังค์ รอยยิ้มเลือนลางของเด็กหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆ จางหายไปจากความทรงจำ
เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอาบขมับของเฉินหลิง แผ่นหลังเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ดวงตาที่เลื่อนลอยและว่างเปล่าสั่นระริก ราวกับคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย
"ไม่... เป็นไปไม่ได้..."
เฉินหลิงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ขาโต๊ะครูดกับพื้นส่งเสียงดังลั่น
"จะมีแค่เราสองคนได้ยังไง?" น้ำเสียงของเฉินหลิงดังขึ้นทันที "น้องชายข้าเมื่อครู่ก็อยู่ตรงนี้... ก่อนหน้านี้เขาก่อตุ๊กตาหิมะอยู่หน้าประตู ตอนเช้าเขาก็มาส่งข้าที่หน้าประตู เสื้อคลุมผ้าฝ้ายของข้าก็เขาปะให้!"
เขาถอดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายบนตัวออกอย่างแรง ชี้ไปที่รอยปะที่ไร้ที่ติ "นายดูนี่! นี่คือฝีมืออาเยี่ยน! ฉันเองปะเสื้อผ้าไม่เป็น!"
"แล้วก็ แผ่นไม้บนผนังพวกนี้ เขาเป็นคนซ่อมทั้งหมด!"
"บ้านเรายังมีหมอจากเมืองแสงออโรร่าอาศัยอยู่ เขาเคยเจออาเยี่ยนด้วย ไม่เชื่อเจ้าถามเขาได้!"