“ป่านนี้แล้วหรือนี่...”
ฉู่มู่หยุนนั่งอยู่หน้าประตู ก้มมองนาฬิกาพกแล้วถอนหายใจยาว
“พี่ชาย ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ” เฉินเยียนเท้าคางนั่งข้างฉู่มู่หยุน จ้องมองถนนหน้าบ้านอย่างใจจดใจจ่อ
แสงอาทิตย์ยามเย็นสีส้มค่อยๆ ลับขอบฟ้า แสงออโรร่าสีน้ำเงินบนท้องฟ้ายิ่งเด่นชัดขึ้น... ทั้งสองนั่งเรียงกัน ลมหนาวพัดผ่านช่องไม้กระดาน ทำให้ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะสั่นไหว
ในที่สุด ตรงสุดถนนที่แสงออโรร่าพลิ้วไหว ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
“กลับมาแล้ว!” เฉินเยียนลุกพรวดขึ้นทันที โบกมือให้เงาคนไกล “พี่ชาย!!”
เฉินหลิงลากสังขารอันอ่อนล้าเดินกลับบ้านทีละก้าว เมื่อเห็นสองคนนั่งอยู่หน้าประตู เขาหรี่ตาลง แต่ก็รีบโบกมือตอบเฉินเยียนทันที
ฉู่มู่หยุนชะงักเล็กน้อย ก่อนใช้สองมือดันเข่ายืนขึ้นจากพื้น ยิ้มสุภาพและโบกมือ
“คุณคือ...”
“คุณคงเป็นคุณเฉินหลิงใช่ไหมครับ” ฉู่มู่หยุนดันแว่นกรอบเงินที่สันจมูก “ผมชื่อฉู่มู่หยุน เป็นหมอจากเมืองแสงออโรร่าครับ”
“อ้อ... สวัสดีครับ” เฉินหลิงจับมือกับเขา “รอผมนานไหมครับ”
“ไม่นานเท่าไหร่ครับ”
“นานแล้วนะ” เฉินเยียนรีบพูดขึ้น “พี่ชาย พี่ออกไปเมื่อเช้า เขาก็มาถึง แล้วนั่งรออยู่ในห้องรับแขกตั้งแต่ตอนนั้น...”
“มาตั้งแต่เช้าเลยเหรอ นายไม่ได้เอาน้ำมาให้แขกดื่มเหรอ”
“เอามาแล้วนะ... แต่เขาไม่ดื่มเอง”
เฉินหลิงละสายตาจากเฉินเยียน มองฉู่มู่หยุนอย่างรู้สึกผิด “คุณหมอฉู่ ต้องขอโทษจริงๆ ที่ให้คุณเดินทางมาไกลแล้วยังต้องมารอผมนานขนาดนี้... แต่ว่าอาการของผมดีขึ้นแล้ว หรือคืนนี้ให้ผมเลี้ยงข้าวคุณ แล้วพรุ่งนี้ค่อยส่งคุณกลับดีไหมครับ”