“หรือไม่ก็ ‘หายนะ’ ตัวนั้นอ่อนแอเกินไป... ถูกฟันด้วยขวานทีเดียวก็ตายสนิทเลย” หลี่ซิ่วชุนเสนอความเป็นไปได้อีกอย่าง
เฉินถานไม่ตอบ เขาจ้องมองร่างในกองเลือดอยู่นาน ก่อนจะหันไปหยิบมีดทำครัวออกมาจากห้องครัว
“พ่อจะทำอะไร”
“ผ่าอกของมัน ดูว่าหัวใจยังอยู่หรือไม่” เฉินถานเอ่ยเสียงแหบ “อย่างน้อยข้าต้องรู้... ว่าข้าฆ่าอสูรกาย หรือฆ่าการไถ่บาปที่พระเจ้าประทานให้กันแน่”
เขาคุกเข่าข้างศพของเฉินหลิง ใช้คมมีดฝืนผ่าอกนั้นอย่างทุลักทุเล หลี่ซิ่วชุนที่อยู่ข้าง ๆ หน้าซีดเผือด หันตัววิ่งเข้าห้องครัว อาเจียนอย่างรุนแรง
ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินถานก็ลุกขึ้นช้า ๆ
“เป็นยังไงบ้าง” หลี่ซิ่วชุนถาม
“ว่างเปล่า” เฉินถานมองดูภายในอกที่ไร้สิ่งใด ราวกับถอนใจโล่งอก “มันไม่มีหัวใจ”
“ไม่มีหัวใจ แล้วมัน...”
“ไม่รู้”
เฉินถานหยุดไปครู่หนึ่ง “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร... ตอนนี้ก็ตายแล้ว”
“แล้วศพจะเอายังไง”
“ซ่อนไว้ในห้องใต้ดิน... ตอนนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยผู้รักษากฎ เราขนออกไปไม่ได้”
เฉินถานลากมุมโต๊ะออก เปิดแผ่นไม้หนาบนพื้น เผยให้เห็นพื้นที่ใต้ดินแคบ ๆ มืดทึบ
ในยุคที่ไม่มีตู้เย็น การใช้ความเย็นตามธรรมชาติของห้องใต้ดินเก็บรักษาอาหารคือตัวเลือกที่ดีที่สุด เขาเตรียมจะโยนศพของเฉินหลิงลงไป แต่เมื่อเห็นบาดแผลน่าสยดสยองที่คอ ก็ชะงักฝีเท้า
“ไปเอาชุดงิ้วของอาเยี่ยนมาเถอะ” เฉินถานกล่าว “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร นี่ก็คือร่างของอาหลิง... ไม่มีโลงศพฝัง อย่างน้อยก็ให้เขาได้สวมเสื้อผ้าสมเกียรติ”