กลืน
เฉินถานกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่
“นี่... เป็นไปได้ยังไง??” เขาเอ่ยเสียงแหบ “ไม่มีหัวใจ หัวก็ถูกตัด ยังขยับได้อีก?”
“ชุดงิ้วบนตัวมันมาจากไหน? พวกเราไม่ได้ใส่ให้มันนี่?!”
“ฉันไม่รู้!!!” หลี่ซิ่วชุนถูกความกลัวครอบงำไปหมดแล้ว ตอบอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก “เขา, ตอนเขาปีนออกมาจากใต้ดิน ก็สวมชุดงิ้วนี้อยู่แล้ว... เป็นชุดที่พวกเราเอามาคลุมให้เขาตอนฝังเมื่อคืน!
เขาคือผี... เขาเป็นผีจริงๆ!!
ผีที่มาเอาชีวิตพวกเราคืน!”
“เหลวไหล! บนโลกนี้ไม่มีผี!”
ภาพตรงหน้าพิกลเกินไปนัก ขาของเฉินถานก็อ่อนแรงเพราะความกลัว แต่สุดท้ายเขาก็รวบรวมความกล้า หยิบมีดโต๊ะบนพื้นขึ้นมา แทงไปที่ใบหน้าของเฉินหลิง!
เขาฆ่าเฉินหลิงมาแล้วสองครั้ง ก็สามารถฆ่าเป็นครั้งที่สามได้!
ไม่ว่าสิ่งที่อยู่ในร่างจะเป็นอะไร นอกจากการปรากฏตัวที่น่าขนลุกแล้ว ดูเหมือนจะไม่น่ากลัวเท่าหายนะที่เล่าลือกันข้างนอก นั่นทำให้เฉินถานมีความกล้าเพิ่มขึ้นอย่างมาก
มีดโต๊ะอันคมกริบเฉือนผ่านอากาศ แต่ในจังหวะที่กำลังจะสัมผัสตัวเฉินหลิง กลับหยุดชะงักกลางอากาศ
เฉินถานตะลึง มือที่จับมีดออกแรงสุดกำลัง แต่ก็ไม่สามารถเคลื่อนต่อไปได้อีกแม้แต่นิดเดียว ราวกับมีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบรัดตัวมีดไว้ และตรึงมันไว้กลางอากาศแน่นหนา
“ฮิ ๆ”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาพิลึกดังมาจากด้านหลังเฉินหลิง
วินาทีต่อมา มีดโต๊ะในมือเฉินถานก็หายวับไป กลายเป็นแผ่นกระดาษสีแดงเรียวยาวแทน
เฉินหลิงที่ดวงตาทั้งสองข้างไร้แวว เคี้ยวและกลืนขวานกับมีดสับที่อยู่ในปากจนหมด จ้องเขม็งมาที่เฉินถาน แล้วก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ พร้อมกับพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเชิงกล: