หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะก็ดังลั่นโรงเตี๊ยม
“เพิ่งไปอู๋น้อย ก็มานี่อีกคน ท่านม้าจริงใจจริงๆ นะเนี่ย!”
“แกยังกล้าพูดอีก? ถ้าแกไม่บ้าเอามากไปเมื่อวาน อู๋น้อยนั่นจะหนีหัวซุกหัวซุนได้ไหม? เจ้าตัวซื่อๆ อยู่ต่ออีกหลายวันก็ดีน่า…”
“แต่คนนี้ดูดีกว่าของเมื่อวานอีกนะ หน้าตาใช้ได้เลย”
“วันนี้เบามือกันหน่อย เถ้าแก่เฉียนบอกแล้ว ถ้าทำคนนี้หนีไปอีก ก็ไม่มีแล้ว…”
“หนี? คราวนี้อย่าหวังเลย” ชายผอมเกร็งคนหนึ่งลุกขึ้นช้าๆ เบ้าตาลึกโบ๋จ้องเขม็งไปที่เฉินหลิงราวกับซอมบี “ดี ยังหนุ่ม สีหน้าดี ชิ้นส่วนในตัวท่าจะขายได้ราคางาม”
“มีดกระดูก เล่นใหญ่ไป เก็บยากตอนหลังนะ…”
“ฮึ ถนนปิ่งฉวนโดนหายนะฆ่าล้าง นั่นก็เป็นความบกพร่องต่อหน้าที่ของผู้รักษากฎพวกนี้อยู่แล้ว ว่าไง? ยังจะไม่ให้พวกเราเรียกค่าชดเชยอีกหรือ?” ชายผอมที่ถูกเรียกว่ามีดกระดูกหัวเราะเยาะ
ทุกคนในโรงเตี๊ยมหันมามองเฉินหลิงที่ยืนอยู่ตรงประตู ราวกับฝูงสัตว์ป่าที่หิวกระหาย กำลังพินิจพิเคราะห์เหยื่อที่เดินเข้ามาหาถึงรัง
เฉินหลิงยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งเหมือนไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขาล้วงปากกาออกมาจากอกเสื้อ เคาะลงบนแบบฟอร์ม
“มีดกระดูกใช่ไหม?” เฉินหลิงเขียนชื่อนี้ลง
“เริ่มที่แกเลยละกัน… คืนที่ถนนปิ่งฉวนถูกฆ่าล้าง แกอยู่ที่ไหน?”
เห็นหนุ่มคนนี้ยังกล้าเอ่ยปากถาม พวกนั้นก็พากันมองหน้ากันด้วยความฉงน จะว่าไป เมื่อวานอู๋โหย่วตงเจอฉากนี้เข้าไป ถึงกับพูดไม่ออกด้วยซ้ำ… หมอนี่มันใจกล้าหรือโง่กันแน่?