เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฉินหลิงก็วางแก้วเหล้าลงบนพื้น แล้วเขียนข้อความหนึ่งลงในช่องของตาราง:
“ไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์”
จากนั้น เขาสั่งวิสกี้แก้วใหม่ แล้วเดินไปหาผู้อยู่อาศัยถนนปิ่งฉวนคนถัดไป
“ชื่อ”
“……”
“ชื่อ!”
“ซุนเหล่าลิ่ว”
“นายเห็นหายนะหรือไม่”
“ผม…ผม…” ซุนเหล่าลิ่วเห็นชะตากรรมของชายฉกรรจ์เมื่อครู่ ก็กลืนน้ำลายลงคอ “ไม่เห็น”
เฉินหลิงพยักหน้า แล้วเดินไปหาคนถัดไป
เมื่อเห็นเฉินหลิงจัดการทุกคนจนหมอบ แล้วถามคำถามอย่างใจเย็น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของซุนเหล่าลิ่วและคนอื่นๆพร้อมกัน…
พี่หมาหลอกข้า?!
ไม่ใช่ว่าคนที่ส่งมาเป็นพวกเด็กฝึกหัดจากกำลังสำรองหรอกหรือ?
ดูความสามารถหลบหลีกดุจผีเมื่อครู่ของเขา ก็ไม่ต่างจากผู้บังคับใช้กฎหมายมากนัก หรือว่า…เขาเป็นผู้บังคับใช้กฎหมายมาตั้งแต่แรก?
หรือเรื่องของถนนปิ่งฉวนถูกเปิดโปง พี่หมาเลยถือโอกาสนี้จัดการพวกเราทั้งหมด แล้วตัวเองก็ล้างมือกลับขึ้นฝั่ง?
ยิ่งทุกคนครุ่นคิด สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง พวกเขาจ้องมองเฉินหลิงตาเป็นมัน กลัวว่าพอไอ้นี่ถามเสร็จ ก็จะชักปืนยิงพวกเขาให้ตายหมด
เฉินหลิงค่อยๆ จดบันทึกคำให้การของทุกคนจนครบ แล้วให้ลงลายพิมพ์นิ้วมือเป็นหลักฐาน ส่วนพวกที่ถูกต่อยจนสลบไปแล้ว เขาก็เขียนว่า “ไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์” แล้วจับกดลายนิ้วมือแบบบังคับ
จากนั้น เขาขอเชือกหนาจากเจ้าของร้าน มัดมือทุกคนเข้าด้วยกันจนแน่น แล้วผลักประตูร้านเหล้าเปิด
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ…เจอกันพรุ่งนี้”