เฉียนฟ่านพูดประโยคนี้จบก็เดินจากไป
เฉินหลิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ในหัวหวนนึกถึงภาพที่อู๋โหย่วตงก้มศีรษะเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว หมัดทั้งสองข้างกำแน่น...
อู๋โหย่วตงก้มหัวให้
แล้วเขาล่ะ?
หากเป็นในชาติก่อน เฉินหลิงก็คงไม่ได้ต่างอะไรจากอู๋โหย่วตง มีเพียงต้องก้มหัวเท่านั้นถึงจะหาทางรอดในสังคมได้ แต่ครั้งนี้...
เฉินหลิงหันไปมองครึ่งถนนที่เหลือรอดของถนนปิ่งฉวนอย่างช้าๆ แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
คิดจะให้ฉันก้มหัวงั้นหรือ?
เหอะๆ...
...
เขตสาม
ชั้นใต้ดิน
พายุหนาวเย็นพัดวูบขึ้นจากความว่างเปล่า ส่งเสียงหวีดหวิวกระหน่ำใส่ตัวฉู่มู่หยุน!
ตะเกียงน้ำมันบนพื้นสั่นไหวรุนแรงก่อนดับวูบลงในพริบตา เมื่อทั้งชั้นใต้ดินจมดิ่งสู่ความมืดมิดและเงียบงัน ฉู่มู่หยุนก็ร้องครางอู้อี้แล้วล้มกระแทกพื้นอย่างแรง!
เขามองขึ้นไปด้วยความตะลึงงัน ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ!
เมื่อครู่ ในชั่วขณะที่ใช้[เนตรสืบรากเหง้า]นั้น เสมือนว่าเขาได้เห็นดวงตาสีแดงสดคู่หนึ่ง จ้องมองมาจากความว่างเปล่าแสนไกลที่ไม่มีที่สิ้นสุดมายังที่แห่งนี้...
เพียงแค่สายตานั้น ก็ทำให้เส้นทางเชื่อมเทพของเขาสั่นสะท้าน!
“นี่ นี่มัน...”
ฉู่มู่หยุนนิ่งอึ้งอยู่กับที่เป็นเวลานาน กว่าจะได้สติกลับมาโดยพลัน
เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งขึ้นบันไดอย่างบ้าคลั่ง กลับเข้าไปในร้านขายของชำ!
“เป็นอะไรไป [7 โพดำ]?” เมื่อเห็นฉู่มู่หยุนปรากฏตัวด้วยท่าทีรีบร้อนและลนลานอย่างนั้น หญิงสาวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย