เขตสาม กองบัญชาการผู้รักษากฎ
“เฉินหลิงใช่ไหม?”
ผู้รักษากฎคนหนึ่งตรวจสอบตัวตนของเฉินหลิงอย่างละเอียด แล้วยื่นชุดเครื่องแบบสีดำแดงสองชุดกับบัตรประจำตัวผู้รักษากฎให้เขา
เฉินหลิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กินมื้อกลางวันที่กองบัญชาการ ตอนบ่ายก็เข้าพิธีสาบานตนรับตำแหน่งที่ลานกว้าง ตามด้วยการกล่าวสุนทรพจน์ของผู้นำ กระบวนการทั้งหมดนี้ทำให้เฉินหลิงรู้สึกราวกับย้อนกลับไปสู่สังคมยุคใหม่มากขึ้นเรื่อย ๆ…
แม้จะผ่านพ้นมหาวิบัติมาเกือบสี่ร้อยปี แต่นิสัยบางอย่างของมนุษย์ก็ยังคงถูกสืบทอดต่อกันมา จากสิ่งนี้พอจะมองเห็นเงาของอารยธรรมก่อนเกิดภัยพิบัติได้
สิ่งเดียวที่ทำให้เฉินหลิงประหลาดใจคือ “ผู้นำ” ที่กล่าวสุนทรพจน์ไม่ใช่หานเหมิง แต่เป็นผู้บังคับใช้กฎหมายสองลวดลายอีกคนที่ไม่ค่อยได้เห็นหน้า
“ผู้บัญชาการหานเหมิงล่ะ? ทำไมไม่ใช่เขาพูด?” ผู้รักษากฎที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น
“นายไม่รู้เหรอ? ได้ยินว่าผู้บังคับใช้กฎหมายของเขตสามก่อกบฏเมื่อสองวันก่อน… ก็ไอ้หม่าจงนั่นแหละ พาพวกผู้บังคับใช้กฎหมายอีกสองคนมาทำร้ายผู้บัญชาการหานเหมิง แต่ดันถูกโต้กลับฆ่าตายหมด”
“หา??? จริงหรือเปล่า?”
“จริงสิ ว่ากันว่าคืนนั้นผู้บัญชาการหานเหมิงโกรธมาก ฆ่าหม่าจงกับพรรคพวกอีกสามคนกลางที่เกิดเหตุเลย ก่อนที่เมืองแสงออโรร่าจะอนุมัติเอกสารอย่างเป็นทางการเสียอีก แถมยังฆ่าผู้รักษากฎที่มีผลประโยชน์พัวพันกับพวกมันอีกกว่าห้าสิบคน… นายไม่สังเกตเหรอว่าวันนี้ผู้รักษากฎที่มารายงานตัวน้อยลงไปเยอะเลย”