ตอนที่เฉินหลิงออกมาจากร้านขายของเบ็ดเตล็ดเสี่ยวฟาง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ฉู่มู่หยุนโบกมือลาเขา แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเมืองแสงออโรร่า ส่วนเฉินหลิงยืนอยู่หน้าร้าน มองตามหลังเขาจากไป ก่อนจะเดินไปอีกทาง
พายุหิมะหยุดแล้ว แต่สิ่งที่ตามมาคือความหนาวเหน็บจากหิมะที่กำลังละลาย
เฉินหลิงเดินบนทางเดินเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยหิมะไร้ผู้คน ลมหายใจขาวลอยจางในความมืด มือขวาลูบคลำแฟลชไดรฟ์ในอก นัยน์ตาเปล่งประกายสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“รีเซ็ต...”
เฉินหลิงสูดลมหายใจลึก ก้าวมั่นคงสู่ความมืด
เมื่อมีเป้าหมายชัดเจน เงามืดที่ "ผู้ชม" ทิ้งไว้ให้เขาก็ดูจะเจือจางลงมาก
จะเป็นตัวตลกบนเวทีแล้วอย่างไร? จะถูกแทรกแซงชีวิตแล้วอย่างไร? นอกจากพวกแกจะฆ่าฉัน ไม่อย่างนั้นฉันต้องกลับไป... แม้แต่ตาย ก็ต้องตายระหว่างทางกลับบ้าน
และก่อนหน้านั้น เขาจำเป็นต้องเติบโตอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปกปิดสถานะสมาชิกสมาคมสนธยาของตน... การเป็นผู้บังคับใช้กฎหมายดูจะเป็นทางเลือกที่ดีทีเดียว
สมาคมสนธยาไม่ได้ต่อต้านการที่สมาชิกเข้าร่วมองค์กรอื่น หนำซ้ำยังสนับสนุน เพราะนั่นหมายความว่าสมาชิกสามารถซ่อนตัวได้ดีขึ้น หรือแม้แต่อาศัยตำแหน่งหน้าที่ช่วยเหลือสมาชิกคนอื่นๆ
"ฉันเข้าร่วม ฉันมีส่วนร่วม ฉันป่วน ฉันเผ่น... แนวทางนี้ช่างถูกต้องเสียจริง" เฉินหลิงหัวเราะเยาะตัวเอง
เขากลับถึงบ้าน จุดตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะ แสงเทียนสีส้มส่องสว่างห้องว่างเปล่าไร้ผู้คน ลมหนาวแทรกผ่านรอยแตกของผนังไม้ ส่งเสียงครางหวิว
เฉินหลิงนั่งลงข้างโต๊ะ หยิบซองจดหมายที่ฉู่มู่หยุนให้มา อาศัยแสงไฟอ่านอย่างละเอียด